Kendinizi yetersiz hissettiğiniz bir yönünüz var mı? diye bir soru sorsam, cevabınız ne olur? Şimdi, bu sorunun nereden çıktığını merak ediyor olabilirsiniz. Belki de “Benim eksik bir yönüm yok” diyorsunuzdur. Ancak, çoğu insan böyle düşünse de aslında her insanın yetersiz hissettiği bir yönü vardır. Zaman içinde, insan beyni fark ettirmeden diğer yeteneklerle bu eksikliği kapatmaya çalışır. Örneğin, bir kişinin matematik becerisi eksikse, sözeli, yani yazma, okuma ve hitabet gücü yüksek olabilir. Bu yeteneklerle, matematikteki yetersizliğini kapatmaya çalışır.

Aslında, yetersizlik hissi yaşayan insanlarda çoğu zaman kendini hiçbir şeye layık görememe duygusu da vardır. “Ben o kıyafete layık mıyım?”, “Ben bu işe layık mıyım?”, “Şu kız ne kadar güzel, bana bakar mı?” ya da “Bu çocuk çok yakışıklı, benimle neden ilgilensin ki?” diye düşünürüz. Çünkü hep kendimizi eksik, karşıdakini ise fazla görürüz. Yani karşımızdakinin de eksiklikleri olabileceğini düşünmeyiz.

Bu yazıya neden bu sorularla başladığıma gelince; geçtiğimiz günlerde, içinde bulunduğumuz yaz döneminde televizyon kanallarında tekrarları yayınlanan, benim de çok sevdiğim “Mucize Doktor” isimli diziyi izledim. Bu dizi, otizmli bir insanın nasıl bir doktora dönüştüğünü anlatıyor ve Taner Ölmez ile Sinem Ünsal başrolleri paylaşıyor.

Dizinin ilk bölümlerinde, Ali karakteri Nazlı karakterine karşı yavaş yavaş bir şeyler hissetmeye başlıyor. Birlikte çalıştıkça, birlikte bir şeyler başardıkça Ali, adını koyamadığı ve daha önce hiç hissetmediği şeyleri Nazlı’ya karşı hissetmeye başlıyor. Bu hisleri fark ettikçe aslında kendini yetersiz hissetmeye başlıyor. Kafasında, “Nazlı çok güzel bir kız, niye bana sevgili gözüyle baksın ki? Niye beni sevsin ki?” gibi düşünceler beliriyor.

Bir gün dayanamıyor ve Nazlı’nın yanına gidiyor. Çekingen bir sesle, “Sana bir şey sormak istiyorum” diyor. Nazlı, “Sor tabi” diyor. Ali, “Sen çok güzel bir kızsın ve çok iyi bir insansın” diyor. Nazlı gülümseyerek, “Teşekkür ederim” diyor. Ali devam ediyor, “Acaba engelli birini sevebilir misin?” diye soruyor. Nazlı, “Niye sevmeyeyim? Bak Ali, sen insanlar normal görünüyor diye engelleri yok mu sanıyorsun? Benim ya da başka normal görünen bir insanın kendine göre bir sürü engeli vardır. Zaten sevgi de engellere falan bakmaz. O yüzden engelli ya da engelsiz, sevgide bir şey fark etmez” diyor. Bu dizinin sonunu da izleyen herkes bilir; Ali, Nazlı ile evlenir.

Bu diziyi ve anlattığım sahneyi izledikten sonra sosyal medyada önüme bir video düştü. Görme yetersizliği olan bir arkadaşımız, “Engelliler engellilerle mi evlenmeli, yoksa bir engelli standart bir insanla evlenebilir mi?” sorusunu soruyordu. Bu ikisi art arda gelince bu konuyu işlemeye karar verdim.

Belki de insanın doğasında vardır; bir şeyler eksik ya da diğer insanlardan biraz farklı olunca kendini yetersiz hissetmek. Ancak incelediğimizde bu düşünce yapısının doğru olmadığını görüyoruz. Buna örnek olarak, dünyanın en ünlü bilim insanlarından biri olan Stephen Hawking ve karısını gösterebiliriz. Rahatsızlığı belli olduğu sırada okulun en güzel kızı ile evlenmiş ve yıllarca evli kalmış, üç çocuğu var. Bence Stephen Hawking’in bulunduğu yere gelmesi ve tahminlerden uzun yaşaması, karısının sevgisi ve cesaretinin ürünüdür.

Bakın, bir şekilde engellenmiş olabilirsiniz. Standart bir insandan farklı görünebilir, hatta farklı düşünebilir ve farklı yeteneklere sahip olabilirsiniz. Bunları bir eksiklik olarak görmeyin. Karşınızdakini dev aynasında görüp ‘Bu bana bakmaz’ demeyin. Kendinizi bırakın; beyniniz, başta anlattığım gibi, bunları otomatik olarak çözecektir. Çünkü ortada karşılıklı bir sevgi varsa, her şeyi çözebilir, tüm engelleri aşabilirsiniz. Ve unutmayın, insan olduğunuzu unutmadan, yüreklerde engel olmadığını her zaman hatırlayın.

Yazan: Onur Ustaoğlu – Seslendiren: Meryem Coşkunca –  Bolçi’nin Katkılarıyla Bolu Olay Gündem Gazetesi Konuşan Yazılar..

The post KENDİNİ KABUL ET ! appeared first on Onur Ustaoğlu Proje ve Eğlence Merkezi.

Adamın biri hayvanat bahçesini gezmeye gitti. Fillerin olduğu bölüme geldiğinde ilginç bir manzara ile karşılaştı: Fillerin hiç biri ne kafesteydi ve ne de onları sabit bir yere bağlayan zincirleri vardı.

Zincirsiz oldukları halde, onları o dar alandan kaçmaktan alıkoyan tek bir şey vardı; ilginç ama dikkat; O güçlü filleri kaçmaktan alıkoyan tek bağ; filin bacaklarından birine bağlı hiç de çok güçlü olmayan bir “ip” parçasıydı.

Adam fillere bakarken, fillerin neden güçlerini sadece ipi kırmak ve kamptan kaçmak için kullanmadıkları konusunda tamamen kafası karışmıştı. Oysa filler bunu kolayca yapabilirlerdi ama onların bunu hiç denemediklerini gördü.

Meraklı misafirimiz bu sorunun cevabını öğrenmek için oradaki bir fil eğitmenine, fillerin neden orada öylece durduklarını ve neden hiç kaçmaya çalışmadıklarını sordu.

Fil eğitmeni şöyle cevap verdi:

“Onlar çok küçükken onları bağlamak için aynı boyda ve aynı güçte ip kullanırız. O ip o yaşta onları tutmak ve korumak için yeterlidir. Büyüdükçe, ayrılamayacaklarına inanmaya şartlanırlar. Bu şartlanmanın sonucu olarak aynı ipin kendilerini hâlâ tutabileceğine inanıyorlar, bu yüzden asla kurtulmaya çalışmıyorlar.

Fillerin bahçeden kaçmamalarının tek nedeni, zamanla bunun mümkün olmadığı inancını benimsemeleriydi.

Az önce internette dolaşırken karşıma birden bu güzel ve düşündürücü öykü çıktı ve yazıya bu güzel öykü ile başlamak istedim. Umarım beğenirsiniz. Öyküyü okuyunca aslında incelediğinizde hepimizin ayağında küçükken bizi korusun diye takılmış ama büyüdüğümüzde rahatlıkla koparabileceğimiz ipler var ve biz korkutulduğumuz için bu iplerden kurtulmaya bile çalışmıyoruz.

Mesela küçükken büyüklerimizden duymuşuzdur ‘Sen bunu yapamazsın, şunu yapacaksın; sen evleneceksin, anne ya da baba olacaksın, çocuklarına bakacaksın’ derler ya da tam tersi ‘Sen doktor, mühendis olacaksın; başka bir şey yapamazsın’ derler. İyi de benim yeteneklerim farklıysa, bir ressam, bir müzisyen, bir şair, bir yazar olma yeteneğine sahipsem neden mühendis olayım, özgür bir ruha sahipsem neden evleneyim? Neden benim ayağıma ve beynime ilerde bana engel olabilecek ipler bağlıyorsunuz, kodlar yerleştiriyorsunuz?

Komşunun oğlu Ali şunu yapmış, ‘Sende yap.’ Komşunun kızı Zeynep böyle giyinmiş, ‘Sende öyle giyin; şöyle otur, şöyle kalk…’ Bir bırakın, komşular ne yaparlarsa yapsınlar; ben onların yaptığını yapmak, giydiklerini giymek, yani onlar gibi olmak zorunda değilim. Dünyada başarılı insanlara bir bakın. Hepsinin ortak yönü, farklı şeyler düşünüp yapmaları ve kendilerini bağlayan, engelleyen o iplerden kurtulmalarıdır. Bence bizim toplumumuzun en büyük hatası, tüm insanları tek tip fabrikadan çıkmış gibi yetiştirme çabasıdır.

Bu anlatmaya çalıştığım ipler ve kodlar standart bir insan için önemlidir. Ancak engellenen insanlar için 3-4 kat daha önemlidir. Çünkü engellenen bireyler küçükken ailesinden ya da yakınlarından ‘şunu yapamazsın, bunu yapamazsın, o yapıyor sen niye yapamıyorsun?’ sözlerini çokça duyarlar. Tabii bunları duyarak yetişen bir engellenen, kendine güveni olmayan, farklılıklarını kötü bir şey sanan insanlardan kaçan, hiçbir şeyi kendisi yapamayan bir birey haline dönüşür. İşte bu da en kötüsüdür.

Bakın sevgili aileler, ne olur çocuklarınıza anlatmaya çalıştığım gibi yaklaşmayın. ‘Sen şunu yapamazsın’ demeyin. Yani çocuğunuza korumak adına ipler bağlamayın, beynine yanlış kodlar yazmayın. Unutmayın, dünyada aşılması en zor engeller, beynimizin içindeki yanlış kodlanmış engellerdir. Dünya bizi ne kadar tutmaya çalışsa da  her zaman başarmak istediğimiz şeyin mümkün olduğu inancıyla devam etmeliyiz. Başarılı olabileceğine inanmak, onu gerçekten başarmanın en önemli adımıdır.

Yazan: Onur Ustaoğlu – Seslendiren: Meryem Coşkunca – Bolçi’nin Katkılarıyla Bolu Olay Gündem Gazetesi Konuşan Yazılar…

The post SİZİN İPLERİNİZ VAR MI ? appeared first on Onur Ustaoğlu Proje ve Eğlence Merkezi.

Her şeyi ben bilirim, her şeyi ben yaparım, her şey benim kontrolümde olsun diyen kontrol bağımlısı insanlardan mısınız? Hiç bunu düşündünüz mü bilmiyorum, ama gördüğüm kadarıyla ülkemizde ve etrafımızda bilinçli ya da bilinçsiz böyle davranan insanlar çoğunluktadır. Peki, neden her şeyi kontrol etmeye çalışırız? Ya da çevrenizdeki kontrol bağımlısı insanların neden böyle bir özelliği olduğunu? Sorguladığımızda, bu tavrın ardında ağırlıklı olarak güvensizlik ve korku hissinin olduğunu görürüz…

Peki, neden korkuyoruz? Bu soruyu düşünürken aklıma binlerce neden geldi. Kimimiz kız ya da erkek arkadaşımızın çekip gitmesinden. Kimimiz cebindeki paranın bitmesinden, kimimiz sağlığının ve sevdiklerinin sağlığının bozulmasından ve gelecek endişesi içine düşüp insanların hayatına karışır, ‘Benim istediğimi yapacaksın, yoksa şu olur, yoksa bu olur’ derler. Aslında bu koruma içgüdüsüyle yapılan yanlışlardan biridir. İnsanın gelişmesini, karar verme yeteneğini ve birey olmasını etkiler.

Şöyle bir örnekle anlatmaya çalışayım: Çoğu anne baba çocuklarına, ‘Evladım düşersin, yapma. Evladım, o sıcak, dokunma, elin yanar. Evladım, üşürsün, üstünü giy.’ gibi şeyler söylerler. Koruma ve kontrol etme içgüdüsüyle kurulan bu cümleler ve yapılan davranışlar belki o an işe yarar ancak ilerleyen zamanlarda çocuk büyüyüp birey olunca onun kişiliğini etkileyen şeylerdir.

Yazın tatil bölgelerindeki yabancı turistleri gözlemlediğimizde, ufacık çocukları deniz kenarında serbest bıraktıklarını, hatta kendilerinin denize soktuklarını görürüz. Bizim Türk insanlarına baktığımızda ise bırakın serbest bırakmayı ve denize sokmayı, yanından yamacından ayırmazlar çocukların. Tamam, niyetleri korumak ve kontrol etmektir ama söyleyin, o çocuk denize veya havuza girmezse yüzmeyi öğrenebilir mi? Tek başına oyun oynamazsa, kendine güveni ve kişiliği gelişebilir mi?

Bu ‘her şey benim kontrolümde olsun’ mantığı, hayat şartlarından olsa gerek, bizim ülkemizdeki insanlarda oldukça fazladır. Engellenen bir birey olan ailelerde daha fazla görülür. Mesela, ben küçükken çok yaşamışımdır, bir şey yapmak için uğraşırken birileri gelir, hop diye o işi yapar. Tamam, niyet kötü değildir ama bir bakıma, benim uğraşarak kazanacağım zaferi farkında olmadan engel olurlardı. Bazen de yardım edeceğim derken bana dokunur ya da bir şekilde dikkatimi dağıtarak, yine farkında olmadan dengemi bozarlardı.

Bunun böyle olduğunu fark ettiğimden bu yana, bir şey yapmaya çalışırken etrafımdakilere, ‘Anlıyorum, bana yardımcı olmak istiyorsunuz ancak şu anda yardıma ihtiyacım yok. O yüzden sizden yardım isteyene kadar bana dokunmayın, bana karışmayın, sadece izleyin.’ diye uyarıyorum. Yapabildiğim her aktiviteyi kendim yapmaya gayret ediyorum. İnanın, kimse dokunmayınca, kimse karışmayınca, bazı şeyler daha kolay oluyor. Yani, her şeyde kendi dengemi daha rahat sağlayabiliyorum.

Bu dediklerim bazılarına ters gelebilir. ‘Hiç yardım etmeyelim mi? Hiç kontrol etmeyelim mi? Düşersen kafanı çarparsan ne olacak?’ diyecekler olabilir. Öncelikle, tabii ki yardım ve kontrol gerekli olan durumlarda yapılacak, bunda anlaşalım. Ancak örneğin, ben kendim yemek yiyebiliyorsam, gelip siz ağzıma kaşığı sokmayacaksınız ya da üstümü kendim giyinebiliyorsam, siz müdahale etmeyeceksiniz. Unutmayın, dünyadaki her şeyi kontrol edemezsiniz.

Bakın, hayatta kaygılar, korkular hep var olacak. Bizim yapmamız gereken, bu kaygılar ve korkuların bilincinde olarak, engelli, engelsiz tüm insanları hayata hazırlamaktır. O yüzden artık kontrol bağımlısı bir toplum olarak topluca tedavi olmanın yollarını aramalıyız. ‘Her şeyi ben bilirim, ben yaptım oldu’ gibi bakış açılarını da değiştirmeliyiz. İnanın, birbirimize güvenir, dinler, anlamaya ve empati kurmaya çalışırsak, göremediğimiz birçok sorunu görürüz, birçok engeli ortadan kaldırırız. Böylece, farklılıklarımızla barışır, onların bir zenginlik olduğunu anlar ve daha özgür bir ülkede ve dünyada yaşarız…

Yazan: Onur Ustaoğlu – Seslendiren: Meryem Coşkunca – Bolçi’nin Katkılarıyla Bolu Olay Gündem Gazetesi Konuşan Yazılar…

The post TOPLUMCA TEDAVİ OLMALIYIZ ! appeared first on Onur Ustaoğlu Proje ve Eğlence Merkezi.

Jerry, çevresindekilerin çok sevdiği insanlardan biriydi. Keyfi her zaman yerindeydi. Her zaman söyleyecek olumlu bir şey bulurdu. Hatta bazen etrafındakileri çıldırtırdı bile, “Bu adam, bu halde nasıl bu kadar iyimser olabiliyor” diye. Birisi nasıl olduğunu sorsa, “Bomba gibiyim” diye yanıt verirdi hep… “Bomba gibiyim”. Jerry bir doğal motivasyoncuydu. Yanında çalışanlardan biri, o gün, kötü bir günündeyse, Jerry yanına koşar, duruma nasıl olumlu bakılacağını anlatırdı. Bu tarzı fena halde düşündürüyordu beni.

Bir gün Jerry’ye gittim, “Anlayamıyorum” dedim. “Nasıl oluyor da, her zaman, her koşulda bu kadar olumlu bir insan olabiliyorsun, nasıl başarıyorsun bunu?” “Her sabah kalktığımda kendi kendime, ‘Jerry bugün iki seçimin var, havan ya iyi olacak ya kötü’ derim. Havamın iyi olmasını seçerim. Kötü bir şey olduğunda yine iki seçimim var. Kurban olmak ya da ders almak. Ben başıma gelen kötü şeylerden ders almayı seçerim. Birisi bana bir şeyden şikâyete geldiğinde, yine iki seçimim var. ‘Şikâyetini kabul etmek ya da ona hayatin olumlu yanlarını göstermek.’ Ben hayatın olumlu yanını seçerim. ‘Yok yahu’ diye protesto ettim. ‘Bu kadar kolay yani.’ ‘Evet, kolay’ dedi Jerry. ‘Hayat seçimlerden ibarettir. Her durumda bir seçim vardır. Sen her durumda nasıl davranacağını seçersin. Sen insanların senin tavrından nasıl etkileneceklerini seçersin. Yani sen, hayatını nasıl yaşayacağını seçersin.’” Jerry’nin sözleri beni oldukça etkiledi.

Onu uzun yıllar görmedim. Ama, hayatımdaki talihsiz olaylara dövünmek yerine, seçim yapmayı tercih ettiğimde hep onu hatırladım.

Yıllar sonra Jerry’nin başına çok tatsız bir olay geldi. Soygun için gelen hırsızlar, paniğe kapılıp, Jerry’yi delik deşik etmişler… Ameliyatı 18 saat sürmüş, haftalarca yoğun bakımda kalmış. Taburcu edildiğinde, kurşunların bazıları hala vücudundaymış. Ben onu olaydan altı ay sonra gördüm. “Nasılsın?” diye sorduğumda, “Bomba gibiyim” dedi. “Bomba gibi…” “Olay sırasında neler düşündün Jerry” dedim. “Yerde yatarken, iki seçimim var diye düşündüm. Ya yaşamayı seçecektim ya ölümü. Ben yaşamayı seçtim” “Korkmadın mı, şuurunu kaybetmedin mi?” “Ambulansla gelen sağlık görevlileri harika insanlardı. Bana hep ‘iyileşeceksin merak etme’ dediler. Ama acil servisin koridorlarında sedyemi hızla sürerlerken doktorların ve hemşirelerin yüzündeki ifadeyi görünce ilk defa korktum.

Bu gözler bana ‘Bu adam ölmüş’ diyordu… Bir şeyler yapmazsam, biraz sonra ölü bir adam olacaktım gerçekten…” “Ne yaptın” diye merakla sordum “Kocaman bir hemşire yanıma yaklaştı ve herhangi bir şeye alerjim olup olmadığını sordu. ‘Evet’ diye yanıt verdim…” Var…” doktorlar ve hemşireler, merakla sustular. Derin bir nefes alarak kendimi topladım ve bağırdım: “Benim kurşunlara alerjim var!” Doktorlar ve hemşireler gülmeye başladılar. Tekrar bağırdım…”Ben yaşamayı seçtim. Beni bir canlı gibi ameliyat edin, otopsi yapar gibi değil…” Jerry, sadece doktorların büyük ustalıkları sayesinde değil, kendi olumlu tavrının büyük katkısı ile yaşadı. Yaşaması bana iyi bir ders oldu. Her gün, hayatımızı dolu dolu yaşamayı seçme şansımız ve hakkımız olduğunu ondan öğrendim… Ve her şeyin kendi seçimimize bağlı olduğunu…

“Bir yerden tanıdık geliyor mu?” diye bir arkadaşımın gönderdiği belki de birçoğunuzun daha önce okuduğu bu güzel öykü ile başlamak istedim bu yazıya. Şimdi arkadaşımın neden “bir yerden tanıdık geliyor mu?” dediğini merak ediyorsunuzdur. Şöyle anlatayım, yakından tanıyanlar bilir. Benim de “Nasılsın?” sorusuna “bomba gibiyim” diye cevap veririm ve benim de olumsuz düşüncelere alerjim vardır. Yanımdaki insanları gülümsetmeye çalışırım. Bu bir özellik mi? Bir yetenek mi bilmiyorum.

Günümüzde insanları gözlemlediğimde çoğunlukla olumlu düşünmek ve gülümsemek yerine olumsuz düşünmek ve somurtmayı tercih ettiklerini görüyorum. Bu olay engellenen bireyler ve ailelerinde daha da çok. Biliyorum, günümüzdeki yaşam şartları özel nedenlerle insanları hep olumsuz düşüncelere sürüklüyor. Ancak ne olursa olsun, yaşadığımız sürece olumlu düşünüp gülümsemeliyiz. İnanın bana, hayattaki en kötü durumları aşılmaz denilen engelleri sadece olumlu düşünce ve gülümseme sayesinde aşabiliriz.

Yazan: Onur Ustaoğlu – Seslendiren: Fatma Gül Demir – Bolçi’nin Katkılarıyla Bolu Olay Gündem Gazetesi Konuşan Yazılar…

The post SEÇİM SİZİN ! appeared first on Onur Ustaoğlu Proje ve Eğlence Merkezi.

Bir işe başlarken ya da herhangi bir şey yaparken acaba ben bunu başarabilecek miyim diye düşünüp endişelenir misiniz? Şimdi bu soruda nereden çıktı Onur diyeceksiniz? Hemen açıklamaya çalışayım. Biliyorsunuz, insanları izlemeyi ve gözlem yapmayı seviyorum. Son yıllarda insanların bir işe başlarken ya da bir şey yaparken acaba bunu başarabilir miyim diye endişeyle başladığını gözlemlemekteyim. Sonrada başarı gelmiyor. Çünkü bence insanlar ne kadar endişelenirse, o kadar çok hata yaparlar.

Aslında başarı kavramı herkes için farklıdır; insanların kendine koyduğu hedeflerle alakalıdır. Örneğin, en basit şekilde anlatırsak kimileri sınıfın en güzel kızını ya da en yakışıklı adamını koluna taktığında, kimileri son model cep telefonunu cebine koyduğunda, Kimileri istediği yemeyi yiyince başarılıdır. Kimileri istediği yemeği yapınca, kimileri para kazanınca, kimileri ulaşmak istedikleri hedeflere ulaşınca kendini başarılı olmuş hisseder. Ancak başarıya ulaşırken korkak ve endişeli olursanız, inanın bu başarı dediğimiz şeyler hiç gelmez.

Kendimden örnek vereyim. Yazarlığa ve gazeteciliğe sadece yapacaklarımı anlattığım bir mail yazarak başladım. O maili yazdığımdan da etrafımdaki insanların hiçbirinin haberi yoktu. Maili yazarken de hiç tereddüt etmedim. Acaba yapabilir miyim? Yapamaz mıyım? diye düşünmedim. Ben bunları yapacağım dedim. Belki de bu yüzden olumlu cevap aldım. Gazeteciliğe ve yazarlığa başladım. Bir ara yöneticilik seviyesinde bile gazetecilik yaptım.

Yönetici olunca hızlı karar verme yeteneğimi ve insan ilişkilerindeki yeteneğimi keşfettim. Sorumluluk alıp hep özel işler yaptım ve gördüğünüz üzere yapıyorum. Şimdi bana sorarsanız en güzel yazı ya da haberin ne diye en güzel yazımı daha yazmadım, en güzel röportajımı daha yapmadım cevabını alırsınız. Çünkü insan hep daha iyisi için çalışmalı ve hiçbir zaman vazgeçmemeli, korkmamalı ve kararlı olmalı. İnanın bana, o zaman başarı denilen şey kendiliğinden geliyor.

Bir örnek daha vereyim. Hızlı karar veriyorum, böyle verdiğim kararlarda da başarılı oluyorum dedim ya, seneler önce “Hey! Bizde Buradayız” isimli kitabımız için imza günü hazırlıkları yaparken bir tanıtım videosu hazırlıyorduk. O video için bana biri işaret dili ile bir video yapmış, göndermiş. Videoyu izledim, 2 saniye sonra arkadaşlarıma döndüm, bana bu kızı getirin, imza gününde işaret dili tercümanımız olacak.

Arkadaşlarım, “Nasıl olur, 2 gün kaldı imza gününe, bu arkadaşımız profesyonel değil” dediler. Siz ben ne diyorsam yapın, bu kızı bulun, işaret dili tercümanlığı yapacak bize dedim. Neyse, arkadaşlarım iletişime geçmişler, videodaki kızla yapamam demiş. Sonra ben bizzat konuştum, sen işaret dilini bilmiyor musun dedim. “Abi biliyorum da siz sahne falan diyorsunuz. Orada hata yaparsam diye korkuyorum” dedi. Hayır, hata yapmayacaksın, ben sana güveniyorum, sen bu işi yapacaksın. 2 gün sonra sahnede görüşürüz dedim. Kız gülümseyerek, “Yaa Abi, benden vazgeçmeye hiç niyetin yok değil mi” dedi. Yok tabii, bana ne, o videoyu göndermeseydin dedim. 2 gün sonra sahnede yanımdaydı. İmza günü gayet başarılı geçti.

Şimdi gülümsediniz, biliyorum. Herkes bu konularda benim kadar gözü kara ve kararlı olamaz ama ne olur, özellikle engellenen arkadaşlarıma seslenmek istiyorum. Biliyorum, yapmak istediğiniz birçok şeyden endişeler ve korkular yüzünden vazgeçiyorsunuz veya vazgeçiriliyorsunuz. Ancak ne olur, hiçbir şeyden vazgeçmeyin. Başaramam diye korkmayın, çekinmeyin. İnsan gerçekten ister ve çalışırsa başaramayacağı hiçbir şey olamaz. O yüzden hiçbir şeyden çekinmeden, kararlılıkla yapmak istediğinizin üstüne gidin, başarı gelecektir…

Yazan: Onur Ustaoğlu – Seslendiren: Fatma Gül Demir – Bolçi’nin katkılarıyla Bolu Olay Gündem Gazetesi Konuşan Yazılar

The post SAKIN TEREDDÜT ETMEYİN ! appeared first on Onur Ustaoğlu Proje ve Eğlence Merkezi.