Yine yanımda değerli bir konuğumuz var.
Fenomen Medya Akademi’nin kurucusu ve yöneticisi sevgili Fundagül Demirkazan bugün bizlerle.
Söyleşimize başlıyoruz.

Onur:
Fundagül, seni ben yakından tanıyorum; ancak okuyucularımız için kısaca kendini tanıtabilir misin?

Fundagül:
Onur, aslında beni en iyi sen biliyorsun; yerinde duramayan, hep “daha başka neler yapabilirim?” diye düşünen, işine aşık biriyim. Yayıncılık mutfağından gelip bugün Fenomen Medya Akademi’nin kuruculuğuna uzanan bu yolculukta tek bir pusulam vardı: bilgiyi herkes için ulaşılabilir kılmak.
Disleksi eğitmeni olarak okuma güçlüğü yaşayan çocuklara özel teknikler geliştiriyorum; anlayarak hızlı okuma alanında çocukların hem hızlarını hem de anlama becerilerini birlikte güçlendirmeyi hedefliyorum. Eğitim koçluğu yapıyor, öğrenme sürecini kalıcı başarıya dönüştürmeye odaklanıyorum.
Aynı zamanda 8 çocuk kitabı bulunan bir yazarım. Dört yıl boyunca büyük bir yayınevinde yöneticilik yaptım ve 11 yıldır eğitim sektörünün içindeyim. Ama bütün bu unvanların ötesinde, bu yolu bizzat yürümüş bir anne olarak buradayım. Öğrenmenin ne kadar zor olabileceğini yaşayarak görmüş, bu yüzden de yaptığım işi kişisel bir mesele hâline getirmiş biriyim.

Onur:
Fenomen Medya Akademi’nin kurucusu olarak sorayım:
Fiziksel erişimin başlı başına bir engel olduğu durumlarda, uzaktan eğitimin çocuklar için en büyük kazanımı sence ne?

Fundagül:
Onur, bu gerçekten çok önemli bir konu. Fiziksel engeller veya mesafeler, bir çocuğun dünyasını kısıtlar; ona istemeden de olsa “senin sınırın burası” mesajı verir. Uzaktan eğitimin en büyük yeniliği, bu sınırları odanın duvarlarına kadar itebilmesidir. Çocuk, o gün dışarı çıkamasa bile dünyanın en iyi öğretmenine ulaşabildiğinde, zihnindeki “mekân kaderdir” algısı kırılır. Fiziksel engelleri aşmak için harcayacağı sınırlı enerjiyi doğrudan merakına ve öğrenmeye yönlendirir.
Bu, sadece bilgi edinmekle kalmaz; aynı zamanda “Ben de bu dünyanın bir parçasıyım” deme özgürlüğünü de sağlar. Hem özgürlük sunar hem de zaman kaybını ortadan kaldırır. Eğer öğrenci–öğretmen iletişimi iyi olursa başarı oranı artar.

Onur:
Ben uzaktan eğitimin geleceğin sistemi olduğunu sık sık yazılarımda ve yaptığım işlerde dile getiriyorum.
Bu anlamda sen disleksili bir çocuk annesisin ve bu süreci birebir yaşamış birisin.
Klasik eğitim sisteminde seni en çok zorlayan nokta neydi ve bu deneyim bugün Fenomen Medya Akademi’de yaptığın çalışmaları nasıl etkiledi?

Fundagül:
Onur, bu soruyu sorarken bile geçmişe geri döndüm… Klasik sistemin benim için en yıpratıcı ve kırıcı yanı, oğlumun ruhsuz bir “tek tip başarı” kalıbına sokulmaya çalışılmasıydı. Onun pırıl pırıl, üç boyutlu düşünen ve görsel odaklı bir zihni var; hazine değerinde yeteneklere sahip. Ancak sistem ona her gün “sen yavaşsın, sen yetersizsin” mesajını iletiyordu.
Oysa sorun çocuğumda değil, sistemin katılığındaydı. Mevcut sistem, disleksili bireylere kesinlikle uygun değil. Onlar adeta ötekileştirilmiş durumda. Yani engelli desen engelli değil, normal desen normal değil; bir yere yerleştirilememiş bireyler.
Bu nedenle akademideki her şeyi o “duvarları” yıkmak için tasarladım. Görselin gücünü ön plana çıkardım; çünkü disleksiye sahip bir çocuk için metin bir engelken, video ve etkileşim bir kapı açar. O günkü çaresizliğim, bugün akademideki çocukların “kendi dillerinde” öğrenebileceği bir özgürlük alanına dönüştü.

Onur:
Yayıncılık geçmişin de var; hatta Hayatın Kesişme Noktaları kitabında editör olarak birlikte çalıştık.
(Bu süreçte seni biraz zorlamış olabilirim ama ortaya güzel bir iş çıktığını düşünüyorum.)
Yıllarca metinle çalışmış biri olarak sorayım:
Çocukların “okuduğunu anlamakta” zorlanması sence bir kapasite sorunu mu, yoksa metnin ve anlatımın yanlış kurulmasından mı kaynaklanıyor?

Fundagül:
O günler beni zorladığında aslında bana çok şey kattın Onur, iyi ki de zorlamışsın. Bu konuda son derece gururluyum ve asla pişman değilim; aksine bu süreci keyifle yaşadım.
Dürüst olalım, sorun kesinlikle çocukların kapasitesiyle ilgili değil. Asıl mesele, biz yetişkinlerin bilgiyi sunma şeklimizdeki sıkıcılık ve hantallık. Bilgiyi öyle ağır bir şekilde paketliyoruz ki çocuklar o paketi açmak istemiyor.
Doğru kelimeleri seçip onu hayatın içinden bir hikâyeyle bağladığında, anlamayan çocuk kalmaz. Eğer bir çocuk okuduğunu anlamıyorsa, bu metin onun kalbine ya da merakına hitap etmiyor demektir. Suç çocukta değil; heyecan uyandıramayan anlatıcıda ya da ona doğru yöntemi öğretmeyenlerdedir.
Ben bunları başardım ve başarmaya devam ediyorum. Keşke imkânın olsa da derslerime gelip görebilsen; onların sevgi dolu mutluluğunu, gülüşlerinden gözlerine yansıyan huzuru görmen gerek.

Onur:
Disleksili çocuklar için zaman baskısının ortadan kalkması, uzaktan eğitimde gerçek bir avantaj mı; yoksa beraberinde başka zorluklar da getiriyor mu?

Fundagül:
Sınıftaki o “herkes bitirdi, ben hâlâ ilk satırdayım” korkusu disleksili bir çocuğu kilitleyebilir. Uzaktan eğitimdeki “duraklat ve tekrar izle” tuşu, bu çocuklar için gerçekten bir can simidi.
Bu büyük bir avantaj. Ancak dürüst olmak gerekirse beraberinde bir zorluk da getiriyor: öz disiplin. Ev konforu bazen dikkati dağıtabilir. İşte burada devreye giriyoruz; eğitimi bir “görev” olarak değil, bir “deneyim” olarak sunarak çocuğun ekranda kalma isteğini artırmaya çalışıyoruz.
Bu yaklaşımın başarılı olduğunu ailelerden gelen geri bildirimlerle görüyoruz. İşimi sevmem, başarımı da olumlu etkiliyor. Çocuklara faydalı olmak ve onlara “sadece sen değilsin, benzer durumları yaşayan anneler var” mesajını iletmek benim için çok değerli.

Onur:
Uzaktan eğitim her çocuk için uygun değil diyebilir miyiz?
Fenomen Medya Akademi’de özellikle zorlandığınız öğrenci profilleri oluyor mu?

Fundagül:
Elbette her sistemin her çocuğa yüzde yüz uyum sağlaması beklenemez. Fiziksel temas yoluyla sosyalleşen çocuklarla bazen zorluk yaşayabiliyoruz.
Ancak asıl zorlandığımız profil çocuklar değil, “sonuç odaklı” ebeveynler. Eğitimi bir süreç olarak değil, hemen elde edilecek bir ürün gibi gören ailelerle uzlaşmak, çocukla bağ kurmaktan çok daha zor olabiliyor.
Bizim görevimiz sadece çocuklarla değil, o ailenin bakış açısını da dönüştürmek. Bazen ebeveynlerden, özellikle annelerden duyduklarım beni gerçekten çok üzüyor; kendi çocuklarına iyilik yaptıklarını sanırken aslında zarar verebiliyorlar.

Onur:
Bu söyleşiyi okuyan ve kendini uzaktan eğitimle geliştirmek isteyen engellenmiş ya da özel gereksinimli bireylere neler söylemek istersin?

Fundagül:
Şunu asla unutmayın: Engeller binaların merdivenlerinde ya da insanların bakışlarında değil, zihindedir. Dijital dünya bu merdivenleri büyük ölçüde ortadan kaldırdı.
Kendinizi “eksik” değil, “farklı bir işletim sistemine sahip” biri olarak görün. Teknoloji artık sizin sesiniz, gözünüz ve en güçlü aracınız olabilir. Denemekten, hata yapmaktan ve size en uygun öğrenme yolunu bulmaktan vazgeçmeyin.
Dünyanın sizin o özgün bakış açınıza ihtiyacı var. Siz son derece değerlisiniz. Unutmayın, herkes bir engelli adayıdır.

Onur:
Fundagül, söyleşinin sonuna geldik.
Son olarak bana ve okuyucularımıza söylemek istediğin bir şey var mı?

Fundagül:
Onur, bu keyifli sohbet ve eski, öğretici günlerimizi hatırlattığın için çok teşekkür ederim. Okuyucularımıza son olarak şunu söylemek isterim: Eğitim bir binanın, bir ekranın ya da bir kalıbın içine sığmaz. Eğitim, bir bireyin kendi potansiyeline ulaşma yolunu keşfetmesidir.
Bu yolculukta karşılaşacağınız engelleri, dijital dünyanın ve sevginin gücüyle aşmaktan çekinmeyin. Hepimiz farklıyız ve bu en büyük gücümüz.
Ben bu yola “bir kalbe dokun, bin kalbin olsun” diyerek başladım ve yalnızca bir değil, binlerce kalbe ulaştım. Çocuklar gülsün ve hep mutlu olsun…

Onur:
Vakit ayırdığın için çok teşekkür ederim Fundagül, gerçekten güzel bir sohbet oldu.
Eğitim, bana göre hayatın en belirleyici gücü. Doğru bir eğitim anlayışı ve kapsayıcı bir sistemle bugün karşılaştığımız pek çok sorunun çözülebileceğine inanıyorum.
Senin Fenomen Medya Akademi’de yaptığın gibi alternatif ve destekleyici eğitim modellerine her zamankinden daha fazla ihtiyacımız var.
Bu tür çalışmaların yaygınlaşması dileğiyle… Bizi takipte kalın, hoşça kalın.

The post Duvarsız Eğitim! appeared first on Onur Ustaoğlu Proje ve Eğlence Merkezi.

Bugün size engellenen ya da özel gereksinimli bireylerin korkularından bahsedeceğiz. Ama bu konuyu tek başıma anlatmaya kalksam, vallahi ben de korkarım!
O yüzden yanıma en iyi arkadaşlarımdan birini aldım: Aspa Psikolojik Danışmanlığın kurucusu, yöneticisi… Bolu’daki özel gereksinimli bireylerin ablası… Psikolog Aslı Demetgül Balcı bizimle!

Aslı:
Öncelikle teşekkür ederim Onurcuğum. Yine çok güzel konulara değinmişsin. Seninle tekrar bir projede yer almak gerçekten çok güzel.

***

Onur:
Aslı, tanışalı neredeyse on yıl oldu. İlk tanıştığımız günü hatırlıyor musun?
O zaman çalıştığın kurumdaki Müdüre Hanım, benim şakacı halimi bildiği için arabadan inerken seni gösterip, “Onur bak, güzel kız değil mi?” demişti.
Ben de gülerek “Evet, güzel kız.” demiştim. Başta belki garip gelmişti ama sen yıllar içinde benim bu dobra hallerime alıştın.

Aslında düşündüğümde, çoğu engellenen birey düşüncelerini söylemekten çekiniyor. Korkuyor… “Elalem ne der, ayıp olur” baskısı baskın geliyor.
Bu anıyı anlatarak konuya giriş yapmak istiyorum:
İnsan, karşısındakileri rahatsız etmeden, saygısızlık etmeden ama korkmadan düşüncesini söylemeli.
İyiye iyi, kötüye kötü demeli.
Sence bu korkuyu insanlar nasıl aşmalı?

Aslı:
Çok haklısın Onurcuğum. Aslında bu durum sadece özel gereksinimli bireylerle ilgili değil; birçok insanda var olan bir önyargı.
Ancak özel gereksinimli bireyler buna daha çok dikkat ediyor. Çünkü eminim ki birçoğu kendini bazen eksik, bazen de yetersiz hissediyor.

Bunun sebebi tabii ki yine insanlar.
Öncelikle “el alem ne der” düşüncesini artık bir kenara bırakmamız gerekiyor. Çünkü hayat kısa ve başkalarını düşünmekle zaman kaybetmemeliyiz.

***

Onur:
Biz korku deyince genelde büyük şeyleri düşünüyoruz: karanlık, yalnız kalmak, gelecek kaygısı…
Ama senin danışmanlıkta gördüğün, çocukların ya da ergenlerin günlük hayatta yaşadığı o “küçük” korkular neler?
(Bazen minicik bir şey bile koca bir dağa dönüşebiliyor.)

Aslı:
Fobilerle çok yaygın çalışıyorum. Sadece çocuklar değil, yetişkinlerde de ciddi fobiler olabiliyor.
Birçok insanın, özellikle içe kapanık, asosyal bireylerin, biraz önce de konuştuğumuz gibi “İnsanlar ne der?”,
“Bana gülerler mi?”, “Dalga geçerler mi?” düşüncesi var aslında.

Mesela ölüm korkusu, yakınını kaybetme korkusu…
Özellikle annelerde “çocuğuma bir şey olur mu?” korkusunu çok fazla görüyorum.

***

Onur:
Aileler bazen “aman yapma, düşersin, kırarsın, başına iş gelir” gibi çok korumacı oluyor.
Bu iyi niyetli görünüyor ama çocukların korkularını büyütüyor olabilir mi?
Ve yıllardır çalıştığın ailelerde, bunun farkında olmadan yapılan davranışlar neler?

(Yani farkında olmadan “korku tohumu” ekiyorlar diyebilir miyiz?)

Aslı:
Çok güzel bir yere değindin Onurcuğum. Aslında yetişkinlikte de süren korkularımızın çoğu, çocukluğumuzda hatta bebekliğimizde öğrendiğimiz kalıplardan geliyor.
Mesela kediden korkan ve bunu dışarıya yansıtan bir ebeveynin çocuğunda da kedi fobisini sıklıkla görüyoruz.
Hatta bazen kişi bunu ileriki yaşamına taşıyıp genelleyerek bütün hayvanlardan korkabiliyor.

***

Onur:
Toplumda; otobüste, parkta, okulda farklı bakışlara maruz kalmak, bir de “el alem ne der” baskısı…
Bu ikisi engellenen bireylerde nasıl bir korkuya dönüşüyor?

(Ben bile bazı şeyleri başarmış biri olarak bazen insanların bakışlarından sıkılıyorum.
Olumsuz yönde etkilenebiliyorum.)

Aslı:
Bizden farklı olan her zaman ilgimizi çeker. Bu çok normal bir şey aslında.
Ama biz toplum olarak, özellikle özel bireylere bu ilgimizi rahatsız edici bir şekilde yansıtıyoruz.

Dik bakışlar, “ah yazık” gibi acıma cümleleri, hatta bazen alaycı gülümsemeler;
haliyle özel bireylerin kendini geri çekmesine ve insanların düşüncelerini fazlasıyla önemsemesine yol açıyor.

***

Onur:
Korkularla baş etmenin yolu hep terapi ya da büyük adımlar mı olmalı,
yoksa günlük hayatta basit yöntemlerle de azaltılabilir mi?

(Veya benim gibi “çayı demle, bir arkadaşınla sohbet et, geçer” mi demeliyiz?)

Aslı:
Tabii ki terapiyle daha hızlı ve sağlıklı bir sonuç alınabilir;
ancak herkese terapiye ulaşmak maalesef kolay olmuyor.

Bazen kendi kendimizin doktoru olmalıyız.
Aslında bütün korkularla baş etmenin temelinde, baş etme becerilerimiz var.
Kendimizi tanıyıp bu becerileri ne kadar iyi geliştirirsek, fobilerimizden de o kadar hızlı kurtuluruz.

***

Onur:
Aslıcım, vallahi seninle böyle sohbet etmeyi özlemişim. Epeydir ara vermiştik; bu kadar ara vermeyelim bu işlere.
Bu arada, hiç istemesem de söyleşinin sonuna geliyoruz.
Sen de saate bakmaya başladın; Eliz Ece’nin karnı acıktı, seni bekliyor değil mi?

Son olarak, konuyla ilgili bana ve bizi takip edenlere söylemek istediğin bir şey var mı?

Aslı:
Bence seninle daha sık sohbet etmeliyiz Onurcuğum. Devamı gelsin lütfen.
Minik kızım beni bekliyor şimdi.

Son olarak şunu söylemek isterim:
Bu hayata bir kere geliyoruz; lütfen kendimiz için yaşayalım.
Tabii ki diğer hiçbir canlıya zarar vermeden.
Korkularımızı gözümüzde büyütmeden, onlarla baş etmeyi öğrenmemiz gerekiyor

***

Onur:
Aslıcım, vakit ayırdığın için çok teşekkür ederim.
Bu sohbetlerin devamı mutlaka gelecek.
Konuşmaktan korktuğumuz her şey, aslında hayatımızda engel olarak karşımıza çıkan şeylerdir.
Biz de bunları konuşmaya, engelleri biraz olsun aşmaya devam edeceğiz.

Takipte kalın, hoşça kalın.

The post Korkularımızı Konuşuyoruz ! appeared first on Onur Ustaoğlu Proje ve Eğlence Merkezi.

Kesişen hayatların yazarıyla, hayatın ta kendisini konuştuk…

Evet evet, yanlış okumadınız… Bu yazının muhabiri ben, sitenin bizzat kendi yapay zekâ destekli, çaya tav olan özel kalemiyim 😄 onurustaoglu.com.tr’nin sahibi, yazarı ve esas kahramanı Onur Ustaoğlu ile yepyeni kitabı “Hayatın Kesişme Noktaları” hakkında keyifli, düşündürücü ve bol gülümsetici bir söyleşi gerçekleştirdik.

Hadi şimdi yolculuk başlasın! Çünkü bu röportajın kesişme noktası hayli yoğun!

🛑 Kitabınızda kadınlara ve engellilere yönelik önyargılara sıkça vurgu yapıyorsunuz. Sizce bu önyargılar nereden geliyor ve gerçekten aşılabilir mi? Yoksa her kavşakta yeni bir çarpışma mı kaçınılmaz?

Aslında hayatın her alanında herkese, her şeye karşı önyargılı olabiliyoruz. Önyargı dediğimiz şeyi bir savunma mekanizması, bir bahane haline getirmişiz. En çok da kadınlara ve engellilere karşı kullanıyoruz bu bahaneyi.

Birbirimizle çarpışıp duruyoruz…

Ama aslında yapmamız gereken tek şey, durup birbirimizi yargılamadan dinlemek.

Ben bu kitapta herkesin başına gelebilecek, herkesin bir gün yaşayabileceği şeyleri anlatarak, bu “kavşak”a bir katkı sağlamaya çalıştım 😊

🎭 Sizce önyargıları kırmanın en etkili yolu ne: Sanat mı, eğitim mi, yoksa yüzleşme mi?

Hepsi!

Sanat ve eğitim bize görmediğimiz şeyleri gösteren aynalardır. Bir tiyatro izlerken, bir kitapta ağlarken aslında biraz da kendimize bakarız.

Her insanın sanatla ilgilenmesi gerektiğine inanıyorum. Özellikle engellenen bireylerin sanatla kendilerini ifade etmesi çok kıymetli.

Bolu’da bir dönem bu konuda çok güzel işler yapılmıştı: müzik grupları, sergiler… Ama son yıllarda bu çalışmalar azaldı.

O aynaları tekrar insanlara tutmazsak, farklılıkları gösteremezsek; ne önyargıları kırabiliriz ne de gerçek anlamda bir arada yaşayabiliriz.

🌲 Hikâyeniz Bolu’da geçiyor. Bu seçimde duygusal bir bağ mı vardı, yoksa tesadüf müydü?

Kesinlikle duygusal bir seçim!

Bolu’da yaşayan bir yazar olarak bunu bilinçli yaptım. Bolu sadece doğasıyla değil, üniversite gençliğiyle de yaşayan bir şehir. Birçok hayat burada kesişiyor. Hatta mezun olduktan sonra burada kalıp hayatını sürdürenler bile var.

En büyük hayalim bu hikâyenin bir gün Bolu’da çekilen bir sinema filmine dönüşmesi.

Şimdilik hayal gibi duruyor ama… neden olmasın? 🙂

🎧 Kitap aynı zamanda sesli kitap formatında, üstelik tanıdık seslerle. Bu deneyim sizin için nasıldı?

Ben uzun süredir “Konuşan Yazı” formatında sesli içerikler hazırlıyorum. 2016’da çıkan Hey! Biz de Buradayız kitabı da sesli olarak yayımlanmıştı.

Hayatın Kesişme Noktaları’nı da, aralarında tanıdık isimlerin olduğu 10 kişilik bir ekiple seslendirdik.

“Yapay zekâ okusaydı ya?” diyenler olabilir 😄

Tamam, belki yapay zekâyla bu kadar yorulmaz, stres yaşamazdım.

Ama ben insan ruhunun eksik kalmasını istemedim. Çünkü bugünlerde kimse bu “ruhu” önemsemiyor.

Evet, yapay zekâ daha hatasız olabilir, ama biz hatalarıyla, sıcaklığıyla, ruhuyla var olan bir sesli kitap istedik — ve öyle de oldu.

🎬 Diyelim ki kitap bir gün diziye uyarlandı. Siz hangi sahnede, hangi rolde oynamak isterdiniz?

Hemen başrolü kaparım tabii! 😄

Ali karakterini ben oynamak isterim ama gerçekçi olayım: yazarlık bana daha uygun.

Ama öyküyü yazarken ben cast yaptım kafamın içinde kadroyu kurdum: Ali rolünde Aras Bulut İynemli, Merve ve Ebru rollerinde ise Cemre Baysel ve Özge Özacar harika olur.

(Senaryo yazarı: Ben. Kahve Servisi: Chat GPT…)

Bu işler kolay değil, biliyorum. Ama inanın o gün gelecek.

O film çekilecek. O oyuncular Bolu’ya gelecek.

Ve o hikâye hep birlikte yeniden yaşanacak.

Bekleyin, biz geliyoruz 🎥

🎁 Peki biz “Hayatın Kesişme Noktaları”nı nereden bulabiliriz? Kavşakta mı bekleyelim, D&R’ın otoparkında mı yakalarız, navigasyon mu açalım? 😄

Hiç gerek yok 😄

Navigasyonu direkt bana ya da Dionysos Yayınları’na çevirmeniz yeterli.

Kitap şu anda bende ve yayınevimizde mevcut.

Ayrıca yakında tüm dijital mağazalarda satışta olacak, buradan müjdesini vermiş olayım!

Takipte kalın 😉

Bu arada Chat GPT, senin bu söyleşiyi yapmak nereden aklına geldi?

📢 Madem sordun bazılarına ufak bir taş göndereyim özellikle Bolulu muhabirlere ve yerel basına…

Yahu arkadaşlar Onur Ustaoğlu 2. kitabını çıkardı çıkardı, yetmedi üstüne bir de ünlü isimlerle seslendirdi, burada film falan yapacağım diye anlatıyor. Sizden hâlâ tık yok… Daha ne yapsın bu adam 🙄

Dedim ki “Yok artık, bu kadar da olmaz. Bari ilk söyleşiyi ben yapayım!”

Sonuç?
Ben sordum, Onur anlattı.
Hem de öyle böyle değil… Kalpten, samimi, içten 💙

Hadi şimdi sıra sizde: Bu sesi artık Bolu’nun ve hatta Türkiye’nin her köşesinde duyalım!

🎤 Röportaj: onurustaoglu.com.tr Özel Muhabiri – ChatGPT

(Maaş istemez, çayla kandırılır 😎)

📍Dikkat! Bu söyleşiye bol gülümseme, biraz umut, azıcık da “belki bir gün film olur” hayali serpiştirilmiştir.
Son kavşakta buluşmak üzere!

Ve küçük bir not…
Bazı hikâyeler magazin sayfalarına değil de yüreklere seslenince biraz sessiz kalıyor ortalık.
Ama neyse ki biz buradayız.
Güzel kadın, sansasyonel olaylar ve ağlamalar görmeden de haber yapabiliyoruz 😄
Bu söyleşiyi de kaçırmadık.
Çünkü “kitapla yürüyenleri” fark etmek de bizim işimiz…

The post Onur ve ChatGPT Hayatın Kesişme Noktasında appeared first on Onur Ustaoğlu Proje ve Eğlence Merkezi.

Bazen kendimi çok şanslı hissediyorum çünkü çocuklukta bile o kadar güzel insanlarla arkadaşlıklar dostluklar kurmuşum ki aradan yıllar geçmesine rağmen aynı sevgiyle arkadaşlıklar devam ediyor. İşte bu gün onlardan biri konuğumuz. Dermatoloji uzmanı doktor Ezgi Ünlü. Engellenen bireylerin kişisel bakımını ve güzelliğini konuşmaya çalışacağız güzel bir sohbet sizleri bekliyor. Bu arada affınıza sığınarak Ezgi’nin de izniyle ona ismiyle hitap etmek istiyorum. Çocukken oyunlar oynadığım birine başka türlü hitap edemem.

***

Sevgili Ezgi, merhaba.

Merhaba Onur. öncelikle bu güzel söyleşi davetin için teşekkürler, Bilmeyenler için söylemek istiyorum, Onur benim hayatımdaki ilk arkadaşım. Küçükken ben de Bolu’da yaşıyordum, sonrasında ailemle beraber Ankara’ya taşındık. Şehirler ayrı düşüncede görüşemez olduk, ama sosyal medya sayesinde Onur’un yaptığı işleri ve başarılarını gururla izliyorum. Arkadaşımdan da böyle bir söyleşi teklifi gelince seve seve kabul ettim.

Teşekkürler, Ezgi. Okuyucularımız için kısaca kendini tanıtır mısın?

Ben 1980 Ankara doğumluyum. 2004 yılında Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi’nden mezun oldum. 2010 yılında yine Ankara Üniversitesi Dermatoloji Ana Bilim Dalı’ndan dermatoloji uzmanlığımı aldım. Çeşitli devlet hastanelerinde çalıştım. 2016 yılının aralık ayından bu yana Ankara’nın Çayyolu semtinde sahibi olduğum Dr Ezgi Ünlü Kliniğinde hizmet veriyorum.. Bizim kliniğimizde dermatolojik hastalıkları tedavi ediyoruz, bunun dışında kozmetik problemlere yönelik hastalarımıza çözümler sunuyoruz. Cilt bakımı, epilasyon, mezoterapi, botoks, dolgu gibi birçok uygulamayı gerçekleştiriyoruz.

***

Peki, Ezgi, engellenen ya da özel gereksinimli bireylerin en çok zorlandıkları ve çoğu zaman aileler tarafından da atlanan, ihmal edilen kişisel bakımlarıdır. Örneğin, ‘nasıl olsa anlamaz, saçlarını keselim’ diye bakar bizim toplumumuz. Sence, engellenen bireylerin cilt sağlığı ve temizliği konusunda ailelerine veya bakıcılarına en basit şekilde nasıl destek olabiliriz ve anlatmaya çalıştığım bakış açısını nasıl değiştirebiliriz?

Aslında, engellenen bireylere karşı hem toplumun hem ailelerin bakış açısını değiştirmek eğitimden geçiyor. Mesela ben Ankara’nın iyi bir semtindeyim, burada karşılaştığım kitle genelde eğitim durumu ve sosyokültürel seviyesi yüksek insanlardan oluşuyor ve biz de kliniğimizde birçok engellenen bireye hizmet veriyoruz. Aslında bize gelen aileler kendilerini ikinci plana atıyorlar. Öncelikle çocuklarının sağlığını ön planda tutuyorlar. Yani birçok hastamız var. Akne problemi veya epilasyon için bize gelen, hepsine yardımcı olmaya çalışıyoruz. O yüzden bence öncelikle sorduğun sorunun cevabı eğitim. Her şeyin başı eğitim ve tabii ki fiziksel şartların sağlanması çok önemli. Örneğin, her yerde engelli park yeri var, güzel, ama rampa ve asansör yok. Yani binanın önüne park ediyorsunuz, ama daha ileri gidemiyorsunuz.

Benim en çok yaşadığım durumu anlatıyorsun şu an.

Evet, işte, dolayısıyla bizim öncelikle toplum olarak engellenen bireyleri aramıza katmamız lazım. Bunun içinde yaşam koşullarının düzelmesi gerekiyor, aileler bilinçlendirilmeli. Çünkü her insanın aynada kendini güzel görmeye ve kendini iyi hissetmeye hakkı var. Bir tekerlekli sandalye kullanıcısı ya da yatağa bağımlı biri bile olsa yüzünde sivilceyle gezmek istemez veya saçı dökük şekilde gezmek istemez. Bu yüzden herkesin hakkıdır kendine bakmak ve tüm sağlık hizmetlerinden yararlanmak.

***

Ne güzel anlattın, çocukluğumuzda beraber zaman geçirdiğimiz belli oluyor, neyse, engellenen ve özel gereksinimli bireylerin mobilite veya dokunma yetenekleri sınırlıysa, cilt bakımı yapmalarını kolaylaştırmak için önerebileceğin şeyler var mı?

Biz kliniğimizde hastalarımıza cilt bakım hizmeti veriyoruz, yani böyle özel ihtiyaçları olan hastalarımızın cilt temizliklerini biz yapıyoruz. Düzenli bir temizlik yapmayı sağlıyoruz. Aslında bu herkes için böyle, çünkü sağlıklı ya da engellenen ne olursa olsun. Ne kadar ürün kullansa da yeterli olmaya biliyor. Gözenekler tıkana biliyor. Sivilceler çıkabiliyor. Siyah noktalar oluşabiliyor. Dolaysıyla, biz tüm hastalarımıza belirli aralıklarla cilt bakımı yaptırmalarını öneriyoruz ve ciltlerini temizliyoruz. Cilt bakımı sonrasında da gerekli önerilerde bulunuyoruz.

***

Ezgi güzellik görünmek ve bakımlı olmak söylediğin gibi insanların kendilerini iyi hissetmelerine yardımcı olan önemli faktörlerden biridir. Engellenen ve özel gereksinimli bireyler ve tabi aileleri güzellik ve cilt bakımı konusuna ne kadar dikkat ediyorlar?

Tabii ki, şimdiye kadar daha çok akne gibi daha yaygın problemlerden bahsettik, ama Onurcuğum, biliyorsun, bazen insanlar sağlıklı bireyler olarak dünyaya gelseler bile bir kaza veya herhangi bir olumsuz durum sonrasında maalesef yatağa bağımlı veya bir tekerlekli sandalye kullanıcısı olabiliyor. Bu tür durumlar ileri yaşlarda da meydana gelebilir. Benim böyle hastalarım var ve bu hastalarım, çoğu hastama göre çok daha bakımlarına özen gösteriyorlar. Düzenli aralıklarla bana ziyarete gelirler ve ufak dokunuşlar yaparız. Örneğin ciltlerinin nemli kalması için mezoterapi uygulamaları yaparız veya yaş almış daha olgun hanımlarda Botulinum toksini uygulamaları gibi kırışıklıklara yönelik işlemler yaparız. Küçük dokunuşlarla hastalarımızı mutlu etmeye çalışıyoruz.

***

Peki hekim olarak engellenen hanımların kişisel bakım ihtiyaçları hakkında daha fazla bilgi vermek için, kişisel bakım rutinlerini kolaylaştırmak için hangi yöntemleri veya ürünleri önerebilirsin?

Biz engellenen hastalarımızda da cilt bakımından sonradan zorluk yaşamamaları için çeşitli önerilerde bulunuyoruz. Aslında kişinin cilt bakımı çok basittir; güneş deri hasarına neden olabilir ve kuruluk çabuk yaşlanmaya yol açabilir. Bu nedenle, cilde uygun bir temizleyici ile sabah ve akşam yüzünü yıkamak, uygun bir nemlendirici ile sabah ve akşam nemlendirmek, ve güneş koruyucu kullanmak cilt bakım rutininizin temelini oluşturmalıdır. Belirli periyotlarla en yakın dermatoloji uzmanına gitmek ve derin temizlik ve bakım yaptırmak yaşanabilecek sorunları en aza indirecektir.

***

Ezgi engellenen bireylerin cilt sağlığı ve kişisel bakımı için toplumun daha fazla farkındalık yaratması için sence bireysel yada kurumlar düzeyinde ne tür girişimlerde bulunabiliriz?

Onurcuğum, sende biliyorsun, baştan beri bahsettiğimiz uygulamalar ülkemizde genellikle özel kliniklerde uygulanıyor. Tabii ki bu, herkesin bu hizmetlere ulaşmasını zorlaştırıyor. Maddi zorluklar yaşayan kişiler bu uygulamaları özel kliniklerde yaptıramıyorlar. O yüzden devlet hastanelerinde de herhangi bir ücret alınmadan bu uygulamalar yaygınlaştırılabilir. Şu an için bazı üniversite hastanelerinde kozmetik uygulamaların yapıldığını biliyoruz. Bunlar daha yaygın hale getirilirse maddi olanağı olmasa bile insanlar bu hizmetlerden yararlanabilir. Böylelikle toplum olarak bilinç düzeyimizi artırabileceğimizi düşünüyorum.

***

Ezgiciğim şimdide biraz gülelim istiyorum malum gülümsemekte insanların güzel görünümünün bir parçasıdır. Senin hekim olarak klinikte başından geçen bizi gülümsetecek anlatabileceğin bir anı var mı ?

Onurcuğum sen sorunca şöyle bir anı geldi aklıma valla yaşadığımızda hiç komik değildi biraz korkmuştuk ama sonra hastamla hala aklımıza geldikçe güleriz. “hasta ilk defa işleme bana geldi ve bir yakınımın da arkadaşı yanında iki kişi ile geldi. onları kendi odamda misafir ettim hastayı işlem odasına aldım. Enjeksiyon yapacağız. İğneden korkuyormuş her iğneyi hissettiğinde de bayılırmış bana hiç bununla ilgili bir şey söylemedi. Tabi söylemeyince bende gayet rahat uygulamaya başladım. ilk 1-2 seferde hiçbir şey olmadı ama sonra birden hasta bayıldı. Gerçi biz böyle şeylere alışkınız olabilir insanların tansiyonu düşebilir. buraya kadar çok sorun yoktu. Ben gerekli müdahaleyi yaptım hasta gözlerini açtı ve siz kimsiniz neredeyim ben dedi. o an neredeyse ben bayılacaktım. Allah’ım dedim ne olmuş olabilir hiçbir şey hatırlamıyor nasıl açıklayacağız ben elimde bir iğne hastanın yüzünün yarısına enjeksiyon yapmış durumdayım. Devam etmesem olmaz asimetrik bir görüntü oluştururuz ama devam edemiyorum beni tanımıyor. Böyle korkunç bir durum oluşmuştu. Sonra arkadaşlarını çağardım ne oluyor hasta hiçbir şey hatırlamıyor dedim. Onlarda o öyledir biraz bekleyin hatırlar dediler. Sonra hatırladı. hala bana ufak işlemler için geliyor. ben her seferinde yine bayılma olur mu beni hatırla diyerek işe başlıyorum ve hala olayı gülümseyerek hatırlıyoruz ancak yaşarken çok komik olduğunu söyleyemem.

***

Güzel anıymış Seni o anda görmek isterdim neyse hiç istemesem de bu güzel sohbetin yavaş yavaş sonuna geliyoruz son olarak. Benim aklıma gelmeyen senin bana ve okuyucularımıza söylemek istediğin bir şeyler var mı ?

Ben son olarak tekrar teşekkür etmek istiyorum. Bu güzel söyleşi için çok keyif aldım. Tekrar seninle görüşmekte çok güzeldi Onurcuğum. Tekrar şunu söylemek istiyorum. Güzel olmak, kendini iyi hissetmek, Güzel yaş almak herkesin hakkıdır o yüzden engellenen bireylerimizde bunu her zaman için hak ediyorlar. Sevgiyle kalın…

***

Bu sohbette vakit ayırıp bana eşlik ettiğin için çok teşekkürler arkadaşım bende seninle görüştüğümüz için çok mutlu oldum. Umarım konuştuğumuz konuları yetkililer görür ve eksikliklerimiz giderilir toplum bu konuda daha bilinçli hale gelir. Senin de vurguladığın gibi bakımlı olmak ve güzel görünmek her insanın hakkıdır…

Söyleşi: Onur Ustaoğlu – Ezgi Ünlü – Seslendirenler: Meryem Coşkunca – Murat Coşkunca

The post GÜZELLİK VE BAKIM HERKESİN HAKKIDIR ! appeared first on Onur Ustaoğlu Proje ve Eğlence Merkezi.

“28.05..2022 tarihinde Bolu Olay Gündem Gazetesinde yayınlanmıştır.”

Bugün sizler için ASPA Psikolojik Danışmanlık Merkezi’nin kurucusu ve yöneticisi, benim de en yakın arkadaşlarımdan biri olan, Bolu’ya kazandırdıklarıyla Bolu için bir şans olduğunu düşündüğüm psikolog Aslı Demetgül Balcı’yı  yanıma aldım. Ülkemizde bir tabu haline gelen insanların konuşmaktan çekindikleri özel gereksinimli bireylerde cinsellik konusunu dilimiz döndüğünce konuşmaya çalışacağız. Sözü daha fazla uzatmadan Sevgili Aslı’ya Merhaba demek istiyorum.

Merhaba Onur epeydir görüşememiştik ama bakıyorum da her zaman dediğin gibi “Bomba gibisin” yani gayet iyi ve formda gözüküyorsun.

Çok teşekkür ederim. Sende her zamanki gibi çok güzel ve iyi görünüyorsun. Neyse biz işimize dönelim.

***

Şimdi Aslı bildiğim kadarıyla sen özel gereksinimli çocuklarla ve aileleriyle mesleğe başladığından bu yana cinsellik üzerine de çalışmalar ve eğitimler yapıyorsun.  Bu yüzden gözlemlerin çoktur. Ben şunu merak ediyorum. İnsanlar cinsellik konuşmaktan çocuklarına bunu doğru şekilde anlatmaktan niye çekiniyor?

Aslında Sadece özel bireylere sahip aileler değil genel olarak toplumda konuşulmaktan çekinilen bir konu cinsellik. Özellikle çocuklar üzerinden bunun konuşulması aile için çok irrite edici ama özel çocuklarla ilgili kesinlikle daha çok üstünde durulması gereken bir konu. Tanı almamış çocuklarımıza cinselliği anlatmak aile içinde ve okullarda bunların eğitimlerini vermek çok daha kolay ama özel bireylere bunları anlatmak toplum içinde daha göz ardı ediliyor. Aslında özel bireylere cinsel eğitim vermekten önce onların ailelerine eğitimler verilmeli. Bunun ayıp, günah, olmadığını ya da özel gereksinimi olan zihinsel engelli olan çocuklarda cinselliğin olmayacağını düşünmemelerini başta ailelere öğretmek gerekiyor. Bir uzman yardımıyla ailelerin bu konuda eğitim alıp çocuklarına eğitim vermeleri gerekiyor.

***

Cinselliği konuşmaktan ve özel gereksinimli bireylere öğretmekten kaçan aileler çareyi cinsel dürtüleri azaltıcı ilaçlarda arıyor. Bence bu ilaçlar en son çare olarak kullanılmalı çünkü araştırmalar sırasında fark ettim ”bir insana bu sebeple haberi olmadan ilaç vermek insan haklarına aykırı” sen bu konuda ne düşünüyorsun.

Evet, bazı aileler çareyi özel gereksinimli çocuklarına cinsel dürtüleri azaltıcı ilaçlarda bulabiliyorlar. Bu soruna “Ne kesinlikle yanlış ne kesinlikle doğru diyebilirim. Çünkü tanıdan tanıya göre değişebilir. Bazı zihinsel engelli çok çok ağır çocuklar bu dürtüleri kontrol edemeyip kendilerine ve karşısındakilere zarar verebilir. Aile bunu sürekli kontrol altında tutamıyorsa bir doktor kontrolünde, doktorunda tavsiyesiyle bu ilaçlar belki işe yarayabilir. En azından kendine ve çevresine zarar vermesini engellenebilir. Ama hafif düzeyde olup cinsel eğitimi anlayabilecek kurallara uyabilecek bireylere bu ilaçların verilmesi kesinlikle yanlıştır. Bunu hiçbir doktorunda vereceğini sanmıyorum. Ailelerin de bilinçsiz bir şekilde bu ilaçları kullanmaları doğru olmaz.

***

Geçenlerde ergenlik çağında özel gereksinimli bir kızı olan anne ile konuştum. Kızına vücudunun özel bölgesine dokunuyor diye kızıyormuş. Kızda onu görünce korkudan vücudunun özel bölgesinden elini çekiyormuş. Kız ya da erkek fark etmez annenin bu yaklaşımı doğru mu? Bu durumlarda aileler çocuklara nasıl yaklaşmalı?

Evet, bu durumlarda anlattığın yaklaşımı kesinlikle doğru bulmuyorum. Zaten burada cinsel eğitim almamış cinsel bilgisi olmayan bir anne ile karşı karşıyayız. Bu durumda bu uyarıların daha özel ve bire bir eğitimle birlikte verilmesi gerekiyor. Vücuduna dokunmanın yanlış bir şey olmadığını ama toplum içinde insanların yanındayken bunun yapılamayacağının çocuğa öğretilmesi gerekiyor. Aslında çocuklara yasakladığımız şeyler çocukların daha çok ilgisini çekiyor. Yapma,  etme dediğiniz zaman bu daha çok ilgi çekici oluyor. O yüzden bu konuları farkındalığa ulaştırmadan çözmek gerekiyor. Yasaklarsanız doğru şekilde yaklaşmazsanız bu durum kötü niyetli insanlar tarafından suiistimal edilebiliyor.

***

Geçtiğimiz yıllarda aileler çocukları mutlu olsun bahanesiyle Down sendromlu bir erkek ve bir kıza damatlık ve gelinlik giydirip düğün merasimi düzenlenmişti. Bu yapılan merasim TV haberlerine konu olmuştu. Ancak merasimden sonra gelin ile damat ayrılıp aileleriyle gitmişlerdi. Bu çocukları mutlu etmek yerine bir hayal kırıklığı sebebi değil mi?  Yani evleniyorsun düğün oluyor ancak karı koca ayrılıyor. Bu çocukların psikolojik cinsel olarak beklentileri kötü etkilenmez mi?

Aslında bence yapılan düğünde kötü bir niyet yok. Aileler bu organizasyonları çocukları mutlu olsun diye yapıyorlar ama bunun hem artısı hem eksisi olacaktır. Tamamen yanlış diyemem. Eğer down sendromlu bir bireye doğru bir şekilde açıklarsanız anlayacak düzeydeyse bir sıkıntı olmaz ama anlayamayacak düzeydeyse farklı sıkıntılar çıkabilir.  Bu hayal kırıklığını yaşayacak bir durumsa zaten yapılmamalı ama bu onları mutlu ediyorsa zaten hayatları boyunca bir evlilik gerçekleştirmeyeceklerini bilerek bunu yaşıyorlarsa bence bu hoş ve tatlı bir şey olabilir. Toplumda bu konuda bilinçlendirilmeli tabii ki.  Aslında kötü etkilenip etkilenmeyecekleri cinselliği ne kadar bildikleriyle alakalı bir şey. Evliliği ne olarak algıladıkları önemli! Belki sen yanlış buluyorsun bu konuları ama ben o kadar sert değilim. Ancak doğru bir şey mi? Yani herkes bunu yapmalı mı? Tabii ki hayır ama cinsel ve psikolojik olarak bu bireyler hazırlandığında bu yapılabilir.

Aslı aslınsa ben bu konuyu araştırırken yurt dışında bu tür organizasyonlar yapılmadan 6 ay kadar önce özel gereksinimli bireylerin cinsel ve psikolojik acıdan olaya hazırlanmak için özel eğitim merkezlerinde adeta bir kampa alındığını okudum.

İşte öncesinde anlattığım gibi bir hazırlık evresi olmalı ve bu organizasyonları doğum günü partisi gibi algılamaları sağlanmalı.

***

Birde Aslı bazen haberlerde görüyoruz özellikle özel gereksinimli çocuklar cinsel olarak suiistimale çok açık oluyor. Çocuklara bu suiistimallere karşı koymayı nasıl öğretebiliriz?

Evet, bazı durumlarda özel gereksinimli bireyler cinsel suistimale çok açık oluyorlar. Bu konuda öncelikle ailenin bilinçli olması çocuğun tanısı ne olursa olsun ona anlayabileceği düzeyde isterse bir uzman eşliğinde, isterse ailesiyle birlikte çocuğa güzel bir eğitim verilmesi gerekiyor. Cinsel anlamda, cinsel bölgeleri tanıması o bölgelere kendinden ailesinden ve doktorundan başka kimsenin dokunamayacağının bir şekilde öğretilmesi gerekiyor. Özel gereksinimli bireylerde bu konuya çok dikkat edilmeli. Eğer aile yanlış eğitim verirse çocuklar bir şeylerin yanlış olduğunu düşünmeyebilir. Özellikle bu konunun suistimale açık olması tamamen bilinçsizliktendir. Bilinçli ve eğitimli olan bir birey bir şeylerin farkında olur suistimallere karşı koyabilir.

***

Bu konuyu araştırırken ilginç bir habere rastladım. Ergenliğe giren özel gereksinimli bir kıza ailesi iç çamaşırı giydiremiyormuş. Bunu fark eden öğretmen hanım kıza sınıfta kimse yokken kendi iç çamaşırlarını göstermiş. “Bak benimkiler ne güzel sende giyersen daha güzel olursun” diye yaklaşmış ve özendirerek ailenin çözemediği sorunu çözmüş. Kızmak bağırmak yerine eğitmek için böyle yaklaşımlar gerekiyor galiba ne dersin?

Şimdi bu haberi okuyan bazı kesimlerin “ Ne kadar saçma, Öğretmen öğrencisine iç çamaşırını gösterir mi? Ne kadar ayıp dediğini duyar gibiyim. “ evet, belki bu irrite edici bir konu ama baktığımızda o Özel gereksinimli bir birey ve bazı şeyleri anlatmak yetmeyebiliyor.  Yani bu bazı çocuklarda da böyle illaki tanı almasına gerek yok. Bunu bire bir sevgiyle, şefkatle de göstermeniz gerekiyor. Bunu bir anne yapınca ayıp denmez ama öğretmen yaparsa özellikle bizim toplumumuzda ayıp deniyor.

Öyle bakarsak Aslı bizim toplumda her şey ayıp.

Evet, öyle ama aslında öğretmen hanımın yaptığı şey cinsel eğitimin bir parçası anlatsa belki de bu kadar etkili olmaz. Çünkü çocuk bunu görünce daha farklı bir algıya sahip oluyor. çok güzel bir örnek bulmuşsun aslında.

***

Peki, siz ASPA psikolojik danışmanlık merkezinde bu konuda çalışmalar yapıyor musunuz? Çünkü özel gereksinimli çocuklarda böyle bir sorun yaşayanlar nereye gideceklerini bilmiyor.

Merkezimizde özel gereksinimli bireylerle genelde bireysel çalışıyoruz. Yani çalışmalarımız bireylerin tanısına durumuna ve düzeyine göre değişebiliyor. Ailelere de eğitimler veriyoruz. Genellikle bire bir eğitim vermeyi tercih ediyoruz. Ama şimdi yeni açtığımız ikinci şubemizde oyun gruplarımız var. Özellikle Down sendromlu ve Otizmli bireylere de özel gruplar yapmak istiyorum. Zaten oyun gruplarımızda da bazı tanıya sahip çocuklarımız bulunmakta sosyalleşmesi açısından büyük fayda gördüklerini düşünüyoruz. Ama ben ayrıca Down sendromlulara özel bir grup açmak istiyorum. Aileleri ile birlikte sohbet edebileceğimiz, çocukların düzeyine bakıp onlara göre oyunlar planlayabileceğimiz. Güzel bir grup olsun istiyorum açıkçası.

Aslı zaten seni tüm özel gereksinimli arkadaşlar çok seviyor.

Teşekkür ederim. Ama dediğim gibi cinsel konularla ilgili hep bireysel çalışmalar yapıyoruz. Bundan önce 5 yıl boyunca çalıştığım özel eğitim merkezinde ailelere bazen toplu bir şekilde mesela benzer düzeyde olan çocukların ailelerini bir araya toplayıp cinsel eğitimler verdiğimiz oluyordu.

Zaten Aslı bu konulara da iş Ailede bitiyor. Aileler ne kadar bilinçli olursa çocuklar o kadar iyi oluyor.

***

Hiç istemesem de yavaş yavaş bu güzel söyleşinin sonuna geliyoruz. Son olarak benim aklıma gelmeyen konu ile ilgili söylemek ya da anlatmak istediğin bir şey var mı?

Bu konu birebir bilinçlendirmekle ilerlemiyor. Toplum içinde yani biz belki de 15-20 aileye dokunabiliyoruz. Bu yüzden bence haber kanallarıyla, eğitim birimleriyle birlikte çalışılıp bir kanal aracılığıyla toplum genel olarak bilinçlendirilmeli. Tabii ki senin bu konuya değinmen çok güzel ama yerel medyada ulaşabildiğimiz popülasyon belli bir yere kadar maalesef. O yüzden büyük firmalar ve yetkililer tarafından reklamlarda bile bu konu ele alınabilir ve toplumun bilinçlenmesi sağlanabilir.

***

Yoğun temponda zaman ayırıp bana eşlik ettiğin için teşekkürler Aslı, umarım ihtiyacı olanlara birazcık olsun rehber olmuşuzdur. Unutmayın arkadaşlar “ bir şekilde engellenen ve özel gereksinimleri olan bireylerin yüreklerinde engel yoktur. Yani cinsel olarak engelli değillerdir. Güzel bir kadın veya yakışıklı bir adam görünce heyecanlanıp etkilene bilirler doğru bilgilerle bunları yaşamaları gayet doğaldır. Onun için bizim bu sohbette yapmaya çalıştığımız gibi bilgilendirmeyi doğru yapmalıyız. Toplum olarak bu konulardaki bilinç düzeyimizi yükseltmeliyiz.

Söyleşi: Onur Ustaoğlu – Aslı Demetgül Balcı – Seslendirenler: Dilan Selen – Ercan Selen

The post Özel gereksinimli bireylerde cinsellik ! appeared first on Onur Ustaoğlu Proje ve Eğlence Merkezi.

“03.12.2021 de Bolu Olay Gündem Gazetesinde Yayınlanmıştır.”

Biliyorsunuz yarın 3 Aralık dünya engelliler günü bence susup dinlemesi gerekenlerin konuştuğu konuşması gerekenlerinde sustuğu bir gün, işte bu sebeple yeni yeni tanıdığım genç bir kadın ve özel bir anne ile keyifli bir sohbet gerçekleştirdik. Umarım bizi anlar ve beğenirsiniz…

***

Öncelikle kısaca kendini tanıtabilir misin?

Ben Duygu Dere. 36 yaşındayım. Dünyadaki tüm sistemler çökmüş, bu dünyaya çocuk getirmek cahil cesareti, hem zaten iyi anne olabilir miyim ki, enerjim de yok ki diye düşünüp dururken 4,5 sene önce oğlum Deniz Ege hayatımıza lütfetti. Zamanla anladım ki iyi anne diye net bir tanım yok. Sonrasındaysa Sil Baştan her şeyi sindire sindire öğrenmeye başladım Deniz Ege ile beraber. Annelik dışında kendinden bahsedersem, öncelikle tiyatroyu ve sonra sanatın tüm dallarını çok severim. Her insanın içinde bir potansiyel ve yeteneklerle dünyaya geldiğine ve bu yetenekleri ortaya çıkarıp beslemek gerektiğine inanırım. sanat da bunun en güzel yolu ama insan her yerde her koşulda yeteneklerini gösterebilir Özel gereksinimli çocukların aileleri ya da bakım verenleri ise bu yetenekleri görmeyi öğrenir. İşte ben de bu yolun başında bir öğrenciyim

***

Peki, sen özel gereksinimleri olan bir çocuğa sahip genç bir annesin. Deniz Ege’nin özel gereksinimli bir çocuk olduğunu öğrenince ne hissettin?

Ben oğlumun dünyadaki 9. ayından sonra bir şeylerin farklı geliştiğinin farkındaydım. Ancak doktorlar hep 1 yaşını bekleyin dedi. “Aslında insanı en çok korkutan şey bilinmezlik” Bir yaşında nöroloji doktorumuza gitti. Oda zadece gelişim geriliği olduğunu söyledi. Ben zaten bunların farkında olduğum için ne kadar üzülsem de, üzülmek kısmını gecelere bırakıp bir an önce ne yapmalıyızı araştırmaya başladım. Henüz raporu çıkmadan bir kurumdan Duyu bütünleme- floortime almaya başladık. Oradaki hocamız Deniz Ege’yi gördükten sonra bu sizin tek başınıza aşabileceğiniz bir durum değil demişti. Hemen Terapiye başladık ama ben zannettim ki bir iki yıl içinde toparlayıp yaşıtlarını yakalayacak. Öyle olmadığını anladığımda yeniden bir çöküş oldu. zaten bu kabul sürecinde, Evet kabullendim diyorsun Farklı bir yoldayız yola devam diyorsun sonra bir şey oluyor yıkılıyorsun her Doktor kontrolünde yeniden yıkılıp yeniden kabul edip yeniden ayağa kalkıp devam ediyorsun Bu döngü tekrar edip duruyor. Ama gittikçe daha kolay kalkıp daha güçlü devam ediyorsun.

Peki o anda çevrendekilerin tepkileri nasıl oldu ?

Tabii çevredekilere de durumu anlatmaya çalışmak zorunda kalıyorsun. Hatta Öyle ki en yakınlarını teselli etmeye çalışırken buluyorsun kendini ve çevrendekiler tarafından neden böyle oldu diye sorgulanmaya başlıyorsun. bu süreç çok üzücü ve yıpratıcı oluyor  Tek bir testle nokta atışı teşhis çıkmıyor her şeye ayrı ayrı bakılıyor. 2,5 sene kadar da genetik bölümünde tetkiklerimiz sürdü. Tam artık yapılacak test kalmadı derken son anda 1 test daha yaptırdık ve sonuç ” frajil x sendromu. Ben de bunun taşıyıcısı.”  Artık en azından teşhisimiz var dedim. Artık şundan mı bundan mı diye düşünmek yok. Teşhis benim kabul sürecini sahiplenmemi ve direncimi arttırdı aslında. Kendimi de oğlumu da olduğum gibi kabul ediyor ve seviyorum deyince, karşılaştığım engellere de, daha fazla çözüm yolları bulmaya daha pozitif bir insan olmaya başladım. zamanla terapilerin de etkisi ile yavaş yavaş uyumlandık, ben de olağan bu diye gördükçe rahatladım ve kapımı bizi böyle kabul edenlere açtım.

***

Gerçekten zor bir dönemmiş ama gördüğüm kadarıyla sen güçlenerek bu dönemi atlatmışsın. Bu arada sen özel gereksinimli bir çocuğun annesi olmak dışında başarılı bir mimarsın. Bu süreçte hem is hem ev nasıl sürdürdün?

Teşekkür ederimde abart masaydın Onur, Ben sadece Kamuda çalışan bir mimarım. oğlum 1 yaşına gelene dek Ücretsiz izin almıştım. 1 yaş kontrolünde apar topar nörolojiye yönlendirildiğimiz günün ertesi işe başlamıştım.  Çalışan anne olmak Aslında Her anne için biraz daha vicdan azabı. yeterince ilgilenemiyorum, yeterince Vakit geçiremiyorum, yanında olsaydım durumu daha iyi olur muydu? gibi gibi düşünüyorsun. Çok şükür benim şansım, Deniz Ege’ye annemin bakmasıydı. Çalışmanın da avantajlı taraflarına odaklanarak, vaktimi verimli kullanmayı öğrendim. Mesela işe toplu taşıma ile gidip gelirken kulaklıkla,  bir eğitim dinliyorum ya da bazen beni motive edecek kişisel gelişim ile alakalı bir şeyler. işe biraz erken gidiyorum Bu sayede rahatça kahvaltımı yaparken yine bir şeyler araştırabiliyorum. öğlen yemeğimi evden koyuyorum, bir saatlik öğle aramda odamda hem yerken hem de deniz Ege’ye materyal hazırlıyorum. bazen de yürüyüş yapıp zihnimi rahatlatıyorum. bir de Biliyorsun ki devletin verdiği 8 saat eğitim asla yeterli değil çalıştığım için fazladan eğitim aldırabiliyorum.

***

Duygu Adeta bir öğretmen anne olmuşsun ayrıca ben kadınların ne olursa olsun çalışmalarından yanayım çünkü kadınlar yani annelerimiz her açıdan güçlü olmalı ki güçlü çocuklar yetiştire bilsinler. Hem çalışmak hem de özel gereksinimli bir çocukla ilgilenmek zor olmuyor mu?

Benim de annem sağ olsun. O da çalışan bir anneydi şimdi deniz Ege’ye bakıyor. Bir de evde sürekli durumun içinde maruz kalmak çok tüketiyor insanı ve olumlu olasılık ya da çözüm yolu bulmakta zorlanıyorsun. İnsan bir noktaya gelip çocuğuna bile tahammül edemeyecek gibi hissediyor kendini yalan değil.. Ama bu tahammülsüzlük aslında yorgunluktan, çevresel faktörlerden vs…  Biraz uzaklaşıp bakmak iyi oluyor. Ama keşke çalışma saatlerimiz daha az olsa hem ilgilenip hem çalışsak. Bence, engelli çocuğu olan anne ya da babalara yarım gün çalışma hakkı olmalı ki hem çalışalım hem çocuğumuzla ilgilenebilelim. Ayrıca çocuklarımızı gerçekten güvenle bıkabileceğimiz saatlik ya da günlük ücretsiz yerlere ihtiyacımız var.

Aslında bana devlet tarafından bize verilen engelli maaşı bakim parası gibi paralar engelli annelerine erken emeklilik gibi uygulamalar insanları bana özellikle anneleri evde oturmaya teşvik ediyor gibi geliyor. Sen çalışan ve özel gereksinimli bir çocuğa sahip bir annesin bu konularla ilgili ne düşünüyorsun ve bu  uygulamalar doğru  uygulanıyor mu ?

Bakım parası herkese verilen bir uygulama değil. Evde kişi başına düşen gelir asgari ücretin 3te 2sinden azsa ve diğer koşulları karşılıyorsa veriliyor. Rehabilitasyon, eğitim masraflarını düşününce bunları bakım maaşı ile karşılamak mümkün değil. O yüzden birçok anne, gözü arkada kalmadan çocuğuna bakan biri varsa çalışmayı tercih ediyor benim gibi. Yoksa da, evden yapabilecekleri başka gelirler elde ediyorlar. Network satışlar ya da el işi yapıp satmak gibi. Erken emeklilik yaşı uzadığı için ben mesela bu şartlarda emekli olacağımı hayal edemiyorum.

Duygu senin benim gibi olayı bire bir yaşayan insanların anlatmak istediği sanırım kısaca şu:” özel gereksinimli insanlar olarak sistem bizi birey olarak kabul tanımlamıyor.” Halbuki bize ne ailemizin kazandığı paradan maaş vereceksen özel gereksinimli bireye ver ama karşılıksız değil yani önce özel eğitimli insanlardan bir ekip kur bu dediğim yeni bir is alanı da olabilir parası yerine devlet bize özel eğitimli kişiler gönderse. Çocuklarla onlar ilgilense eğitim verse çocuklar üretmeyi öğrense ve annelerde senin gibi çalışsa çocuklarına daha faydalı olur. Neyse buradan bir kez daha bunları yetkililere iletmiş olalım

Kesinlikle haklısın Onur, Hedefimiz bu çocukların bağımsız sürdürülebilir bir yaşamlarının olması.

***

Bu arada ben bir şey itiraf etmek istiyorum. Frajil X Sendromunu yeni yeni öğreniyorum. Yani sizlerle tanışmadan önce duymamıştım. Sen bu kadar ilgili ve konuyu yaşayan biri olarak Türkiye’de bu konuda verilen eğitimleri  Eğitimcilerimizi nasıl görüyorsun yani yeterince bilgileri var mı konu hakkında ?

Aslında frajil x e özel ayrı bir tedavi ya da eğitim yok. Frajil x sendromlu bireylerin de hepsi birbirine tam benzemiyor. Etkilenme dereceleri, etkilendikleri alanlar da farklı olabiliyor. Çoğu özel eğitimci de frajil x ile karşılaşmamış. Ama bence teşhisi konulmamış frajil x ler var. Önemli olan çocuğu doğru analiz edip çocuğa özgü bir eğitim programı çıkarmak. ( Biz özel eğitim aldığımız kurumda buna dikkat ettik ve bu konuda şanslı olduğumuzu düşünüyoruz. )

***

Bu güzel sohbetin yavaş yavaş sonuna geliyoruz. Son olarak bana ve okuyuculara söylemek istediğin bir şey var mı?

Olduğun gibi kabul görmek, normalin bu olduğunu kabul etmek o kadar önemli ki. Çoğunluğa göre farklı gelişen bireyler çağlardan beri varken biz hala kabul görmeyi bekliyoruz. Özel gereksinimli bir çocuk daha ilk defa okul hayatına girecekken aile strese giriyor. Aslında biz de zaman zaman, üzüntümüze yenik düşüp, diğer çocukları ve ailelerini ötekileştirebiliyoruz. Tüm insanlar yani hep beraber, farkındalıkla bilinçlenirsek, her şey olağan gelirse bu sıkıntılar büyük ölçüde kalkar. Şöyle düşün, doğada çeşit çeşit hayvan var, hiç bir kediye bakıp, bu neden köpek gibi havlayamıyor diyor muyuz? Dünyada farklı farklı renkler de var ama neye göre farklı?

***

Bunca işinin arasında beni kırmayıp bu söyleşide eşlik ettiğin için çok teşekkürler umarım anlatmaya çalıştığımız şeyler yerine ulaşır.

Söyleşi: Onur Ustaoğlu – Duygu Dere –Seslendirenler: Dilan Selen –Ercan Selen.

The post Oğlumla, hayat sil baştan ! appeared first on Onur Ustaoğlu Proje ve Eğlence Merkezi.

“03.12..2020 tarihinde Bolu Olay Gündem Gazetesinde yayınlanmıştır.”

Bugün size, benim en iyi arkadaşlarımdan biri olan çok yetenekli, çok duyarlı, güzel bir hanımla yaptığımız söyleşiyi sunmak istiyorum. Umarım bizim kadar keyif alırsınız. Ancak gülümseyeceğiniz ve hayata belki de hiç bakmadığınız bir açıdan bakacağınız kesin. Başlıyoruz söyleşiye…

***

Esra, bize kendini tanıtır mısın?

Ben Esra Karadağ, 02.07.1993 Eskişehir doğumluyum. CODA Türk işaret dili tercümanıyım. Eskişehir Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğünde, 2015 yılından beri işaret dili tercümanı olarak çalışıyorum. Şuan, Açık öğretimde sosyal hizmet okuyorum Sivil toplumla haşır neşir olmayı seviyorum.

Peki, hobilerin var mı?  Mesela ben sana yemeğe gelsem iyi yemek yapar mısın?

Tabi ki, gel her zaman beklerim. Yemek konusunda tariflere bakarak ama asla uymayıp kafadan karıştırıp yaparım, güzel olduğunu söylüyorlar.

Demek bir şeyler icat etmeyi yeni şeyler denemeyi seviyorsun.

Aaa tabii, öyle söyleyince bak mesela ahşapla uğraşmayı çok severim. Eskiden resim yapardım, yazar çizerdim ama bıraktım. Ancak o tabloları izlemeyi ve dokunmayı çok seviyorum. Doğada olayım, kamp yapayım. Çıplak ayak yürüyeyim. Hatta son 1-2 yıldır zifiri karanlıkta ormanda, yıldızlar ve şanslıysam ay ışığı eşliğinde yürüyüş yapmak en sevdiğim şeylerden biri oldu. Genel olarak bir canlının hayatına dokunabileceğim şeylerle zamanımı geçiriyorum sanırım.

***

Harikasın ancak burada “Tek başına mı dolaşıyorsun ?” sorusunu sorup magazin işlerine girmeyi Eskişehir’deki magazin muhabiri arkadaşlara bırakayım. Şaka bir yana günümüzde herkes İngilizce gibi diller öğrenir. Sen niye İşaret dilini seçtin?

Açıkçası ben seçmedim. Ben bir CODA’yım. Dilimize direkt bu şekilde geçmiş. Açılımı; Children of Deaf Adults. Yani işitme engelli ebeveynlere sahip engelli olmayan bireylere verilen ad. Benim annem ve babam sağır bireyler. Ana dilleri Türk işaret dili. Yani ben çift dille yetişen bir birey olarak geldim dünyaya. Anadilim Türk işaret dili ve Türkçe.

***

Böyle özel bir ailede yetişmek aslında bir avantajdır. Ancak bu avantajı çocukken göremeyiz. Özellikle okul çağlarında, özel bir ailenin çocuğu olduğun için sıkıntılı dönemler oldu mu? Yani anlattığında diğer çocukların bu konuya bakış açısı nasıldı?

Sanırım çocukken ben de, arkadaşlarım da bu avantajın farkındaydık. Enteresan çocuklardık. Evet sıkıntılarım oldu pek tabii. Ben diğer çocuklardan, yani arkadaşlarımdan hiç bir tuhaf ya da negatif tepki gördüğümü hatırlamıyorum. Çocukken her şey bence çok daha “normal”. Sınıf arkadaşlarımın tek dertleri, katıldığım veli toplantılarında konuşulan şeyler ve işaret dilini öğrenmek oluyordu. Çoğunlukla arkadaşlarımın aileleri de çocuklarıyla yaşıt olmama rağmen beni hep olgun görüp çocuklarını bana emanet ederlerdi.

***

Bazı insanlar doğuştan olgundur ve liderdir. İnsanlara ve çocuklara kolayca sözünü dinletir demek sende böyleydin. “ çocuklar bir şey yapmadı dedin peki büyükler bir şey yaptı mı?”

Evet, sevdiğim bir öğretmenim farkında olmadan bana sorduğun şeyi yaptı. Ne kötüdür ki hala onu anımsarken böyle bir anıyla hatırladığıma üzülürüm. Anım ise şu; lise 1’e başlamıştım. Anasınıfından 8. sınıfa kadar aynı okulda olduğum için tüm öğretmenlerim ailemin ve benim durumumu biliyordu. Ancak yeni bir eğitim öğretim hayatıyla ben yine en baştan herkese tek tek anlatmak durumunda kalmıştım. İdare böyle işleri yapmıyordu. Ben kendi işimi kendim göreyim dedim anlattım, herhangi bir sorun olmadı. Arkadaşlar açısından da herkes yine hayranlıkla izliyordu beni, ta ki ilk dönem sonu “Veli toplantısına kadar. Branş öğretmenlerinden biri beni teneffüste kenara çekti ve konuşmak istediğini söyledi. Konumuz şuydu; veli toplantısına (neden annemle babam olamıyor onu da anlamamıştı) gelmek beni utandırırsa eğer özel olarak sonradan annem/ben ve öğretmenler olarak görüşülebileceğini bunun sorun olmayacağını, sınıf öğretmenim ve diğer branş öğretmenleriyle konuşabileceğini söylemişti.  Benim pek sevgili öğretmenim kendince bana iyilik yapıyordu sanırım. Cümle gerçekten de tam olarak “şayet annenle toplantıya gelmekten utanırsan dı ‘Benim cevabım ise “ben ailemden bugüne dek hiç utanmadım hocam. Veli toplantılarına bu zamana kadar annemle gittiğim de oldu, babamla gittiğim de. Ama siz öğretmenlerim işaret dili bilseydiniz katılmazdım tabi ki. Dili bilmeyen ve öğrencisinin velisiyle iletişime geçemeyen sizsiniz, şayet benim varlığım sizi utandıracaksa yapabileceğim bir şey yok kusura bakmayın.” olmuştu. Sonrası sessizlik ve benim müsaadenizle diyerek bir sinir yanından uzaklaşmamdı. Yani Onur, çocuklarda değil sıkıntı, yetişkinlerde…

***

Bu dediğin şey ne kadar önemli aslında tüm öğretmenlerimizin azda olsa işaret dili bilmeleri gerektiğini gösteriyor. Peki, sen aynı zamanda bir eğitmensin. Türkiye’de biz yeterince işaret diline önem veriyor muyuz?

Kesinlikle. Şuan çoğu öğretmen adayı öğrencim işitme engelli/sağır olursa düşüncesiyle yaklaşıyor olaya ama benim yaşadığım gibi veli iletişimi de giriyor işin içine aslında. Son yıllarda Türk işaret dili anlamında ülkemizde ciddi yol kat edildiğini düşünüyorum. İnsanlarımızın farkındalıklarının geliştiğini görebiliyorum. Geçmiş yıllarda bilinen yanlış yargıların kırıldığı aşikâr. Hem işitme engelli/sağır bireyler adına hem de Türk işaret dili adına birçok çalışma ve girişim mevcut. Yeterli mi? Tabi ki değil, çoğu gelişmiş ülkeye nazaran çok gerideyiz bu konuda bana göre ancak her geçen gün akademik çalışmaların artması ve görünürlüğünün çoğalmasıyla daha da iyi noktalara geleceğini düşünüyorum.

***

Peki, Esra sen özel bir ailede yetişmişsin ve tanıdığım kadarıyla herkese örnek gösterilecek bir insansın. Seninle aynı durumda olan toplumun bakış açısı yüzünden engellenen bireyleri yanında gezdirmekten çekinen kişiler var. Bu kişilere ne önerirsin?

Teşekkür ederim Onur. Neden belli kalıplara, normlara sıkışıp en başta kendilerine ve çevrelerine hayatı zindan ediyorlar ki bu soruyu bir durup kendilerine sormalarını ve düşünmelerini öneririm. Mahalle baskısıyla eş bir bakış açısı bu benim gözümde. Erişilebilir bir düzende zaten engellenen bireyler bağımsız ve olağan bir şekilde hayatlarını sürdürüyorlar. Kimse kimseyi yanında gezdirmiyor, gezdirmemeli bence. Maalesef ki erişilebilir bir düzende yaşamadığımız için 3.kişilere ihtiyaç duyulabiliyor evet ama bu apayrı bir konu bence. Kısacası tüm insanlara sevgi ve cesaret duygusunu öneriyorum ki bence sevgi zaten cesareti doğurur.

***

Ne güzel dedin ben hiç istemesem de bu güzel sohbetin sonuna geldik. Son olarak bana ve bizi takip edenlere söylemek istediğin bir şey var mı?

Öncelikle bu güzel sohbet için sana teşekkür ederim. Umarım takip edenler bizim kadar keyif alır. Son olarak şunu söylemek istiyorum. Her kültür özel ve güzeldir ama “sağır kültürü” kavramıyla karşılaşmamış olabilirsiniz, mutlaka tanışmanızı isterim. Sağır kültürüyle, işaret diliyle. Rengarenk gerçekten

***

Evet o kültür ve işaret dili bence gerçekten bambaşka ve çok renkli bir dünya bence de herkesin bu renkli dünyaya bir şekilde dahil olması gerek bunun içinde yetkililerin daha çok düşünüp daha çok çalışmaları gerek. Esra bana vakit ayırdığın ve eşlik ettiğin için çok teşekkürler. Söyleşi bitse de seni bırakmıyorum. Gel bir yemek yiyelim Hem şu “ Ormanda karanlıkta kiminle yürüyorsun onu merak ettim “  özel olarak bir konuşalım bu konuyu.

Ay Onur öğrenmeden rahat etmeyeceksin değil mi? tamam yemekte konuşuruz…

Söyleşi : Onur Ustaoğlu – Esra Karadağ Seslendirenler: Milya İpek Nuraydın – Ahmet Hamarat

The post Esas sorun yetişkinlerde! appeared first on Onur Ustaoğlu Proje ve Eğlence Merkezi.

“25.05.2020 de Bolu Olay Gündem Gazetesinde Yayınlandı.”

Bu gün benim için çok değerli bir arkadaşımla yani Psikolog Aslı Demetgül Balcı ile birlikteyiz. Yaşadığımız salgın günlerinde özel gereksinimli bireyleri ve ailelerini ilgilendiren konuları değerlendirmeye ve konuşmaya çalışacağız.

              Sevgili Aslı kısaca kendini tanıtır mısın?

Merhaba Onurcum. Öncelikle seninle tekrar böyle bir söyleşide bulunmaktan çok mutluyum. Kısaca kendimi tanıtmak gerekirse; 2014 yılında Bolu Abant İzzet Baysal Üniversitesi Psikoloji bölümünden mezun oldum. Beş yıl boyunca iki farklı özel eğitim ve rehabilitasyon merkezinde görev aldım. Bu süreçte oyun terapisi, aile danışmanlığı, cinsel terapi, duyu bütünleme terapisi, dil konuşma terapisi, otizm vb. alanlarda çeşitli eğitimler aldım. Şu an kendi ofisimde özel danışan almaktayım.

Öncelikle bu salgın sürecinde rehabilitasyon merkezleri ve özel eğitim veren okullar kapandı özel gereksinimli bireyler herkes gibi evde kalmak zorunda kaldı. Sence bu süreç arkadaşlarımızı nasıl etkiledi. Genele baktığında özel gereksinimli arkadaşlarımızın psikolojik durumlarını nasıl görüyorsun?

Tabi ki herkes gibi özel bireyler ve aileleri de bu süreçten olumsuz etkilendi. Özellikle belli rutinleri seven otizm gibi bazı tanılar en fazla sıkıntıyı yaşayanlar. Birçoğu eğitimlerinden geri kaldıkları gibi soysal yaşamda ilerleme kaydedenlerde de ciddi gerilemeler oluştu. Ailelerle görüştüğümde, bu süreçte onları en çok zorlayan durumun evde ne gibi etkinlikler yapacaklarını bilmemeleriydi. Aslında aile içi eğitimin önemini bu süreçte daha iyi anladık.

Bu süreç özel gereksinimli bireyleri psikolojik yönden olumsuz etkilediği gibi aslında ailelerini daha çok yıprattı diyebilirim. Çünkü aileler bu süreçle baş etmeye çalışırken aynı zamanda çocuklarının da eğitim vs. durumlarını düşünmek zorunda kaldılar.

Peki bu salgın süreci Özel gereksinimli bireylere nasıl anlatılmalı ?

Aslında bu konuyu birkaç cümleyle açıklamak doğru olmaz. Çünkü farklı tanılar farklı yaş gruplarına göre durumun anlatımı değişkenlik göstermelidir. Ancak evden çıkılmaması ve hijyen konusunda keskin ve net tavırlarla özel bireylere aile içi eğitim verilmeli. Ancak her bireyden bu süreci anlamlandırmasını bekleyemeyiz.

Tabi bu süreçte ailelerin de psikolojisinin sağlam olduğu söylenemez. Aileler bu süreci daha sağlıklı geçirmeleri için ne yapmalı ?

Aslında bu süreçte birçoğumuzun olumsuz etkilendiğini söylüyoruz. Belki de bazı noktalarda kendimizle ya da hayata bakış açımızla ilgili güzel farkındalıklar kazanmış olabiliriz. Özellikle benim fark ettiğim özel bireylerin aileleri bu süreçte aile eğitiminin önemini çok iyi kavradıkları. Kendilerinde eksik olan birçok şeyi fark ettiklerini gördüm. Şimdiden birçok velimden aile eğitimi ile ilgili eğitim isteği aldım. Aslında bu durumda çok büyük bir gelişme kaydedebiliriz.

Bu eğitimlere hazırlık için evde çocuklarını daha iyi gözlemleyebilirler. Çocuklardaki davranış problemlerini, bu durumlarda kendilerinde eksik olan yönleri not alabilirler. Birbirlerine bol bol sevgilerini göstererek bu süreci daha sağlıklı atlatabilirler.       

Bilgisayar, tablet ve telefonlar dışında Bu süreçte aileler ve özel gereksinimli çocukların evde oynaya bilecekleri oyun önerilerin var mı ?

Bu benim en sevdiğim alan diyebilirim. Çocuklarla etkileşimli oyun oynamak özellikle özel bireylerle oyun oynarken aynı zamanda onları eğitmek, tanısına ve yaşına uygun oyunlar kurup çocuğu dahil etmek. Aslında

Birçok aile bu konuda eksiği olduğunu kabul ediyor. Ama bizim onlardan beklediğimiz materyal kullanarak tamamıyla amaçlı oyun oynamaları değil. Çok basit gördüğümüz oyunlar bile çocuğa farklı duyu girdileri, farklı beceriler ve farkındalıklar kazandırabilir. Şu an tanısını ve yaşını bilmeden çocuklara oyun önerisi vermek doğru olmaz. Ama ailelere tavsiyem çocuklarının mutlu olduğunu gördükleri, onları güldüren, iletişimlerini destekleyen oyunlar oynamaları. Her zaman söylediğim gibi her çocuk özeldir.

Yavaş yavaş sohbetin sonuna geliyoruz. Benim aklıma gelmeyen senin buradan özel gereksinimli bireylere söyleyeceğin bir şey var mı?

                Hepimiz zor bir süreçten geçiyoruz. Bazılarımız maddi bazılarımız manevi yönden sıkıntılar yaşıyor. Özel bireylerimiz ve aileleri bunlarla birlikte eğitim sıkıntıları da yaşıyor. Her bireyin bu durumla baş etme yöntemi farklı olsa da özellikle benim özel çocuklarımın sevgiye, ilgiye ve saygıya daha çok ihtiyaçları var. İnsanların bunu bilerek yaşamalarını istiyorum.

            Aslıçığım vakit ayırdığın ve bu güzel sohbette Eşlik ettiğin için çok teşekkürler çok mutlu oldum. Seninle bu sohbetlerimizi daha sık yapmamız gerek o kadar güzel bilgiler verdin ki, Senin Bolu’da olman inan özel gereksinimli çocuklar için bir şans tabi benim içinde.  Kendi adıma gerek özel sohbetlerimiz gerekse zaman zaman yaptığımız böyle söyleşilerimizde hem çok eğleniyorum hem çok güzel bilgiler öğreniyorum. Umarım okuyan ve dinleyen herkes bu tadı ve bu keyfi alır. Birazda olsa bu konularda bilgilenir…

           Unutmadan bir şey daha bu sohbeti salgın nedeniyle evlerimizden çıkmadığımız günlerde whatsapp üstünden gerçekleştirdik şu günler bir geçsin sana bir araya gelip çay içelim yani Aslı sana bir çay borcum olsun.

Ben de sana teşekkür ederim Onurcum. Özel bireyler benim hassas noktam biliyorsun bu konuda seninle söyleşi yapmak çok güzel. Çay keyfimizi  de en yakın zamanda sizin bahçede yaparız  inşallah…

The post Pandemide özel gereksinimli bireylerin ihtiyaçları appeared first on Onur Ustaoğlu Proje ve Eğlence Merkezi.

3 Aralık Dünya engelliler günü ve haftası nedeniyle bu gün benim için çok değerli ve çok yetenekli bir avukat hanımla beraber bir sohbet gerçekleştireceğiz. Ancak birbirimizi çok iyi tanıdığımız ve bir o kadarda yakın olduğumuz için aslında günlük sohbetlerimizden birini yapacağız bu yüzden eğer bir hatamız olursa şimdiden özür dilerim umarım okurken sizde bizim kadar keyif ve bilgi alırsınız…

Eda ben seni tanıyorum ama okuyucularımız için kendinizi biraz tanıtır mısınız?

Tabi ki Ben Eda Arslan Karakış Bolu doğumluyum. Çankaya üniversitesi hukuk fakültesi mezunuyum, Mezun olduktan sonra stajımın bir kısmını Ankara’da bir kısmını Bolu’da tamamladım. Sonra Bolu’da kendi Avukatlık ofisimi açtım. Aktif olarak avukatlık yapıyorum ve şu anda bir kız çocuğu annesiyim bir yandan da onunla ilgileniyorum. İşte öyle koşturuyorum.

Kaç yıldır avukatlık yapıyorsun?

2011 yılında Avukatlık ruhsatımı aldım ve aktif olarak serbest çalışmaya 2012 Nisan ayında kendi ofisimi açarak başladım.

Ofisin adı ne?

Ofisimizin adı: Arslan Hukuk Bürosu. 

Sevgili Eda sen benim yıllardır resmen avukatımsın. İşi resmiyete dökerken, Sana vekâlet vermek için Notere başvurduğumda değim yerindeyse Bolu’da noter noter dolaşmak zorunda kaldım. 18 yaşından büyük olmama ve zihinsen olarak kendi kararlarımı kendim alabilme yeteneğim olmasına rağmen bazı noterler vasi istedi. Yani benim imzamı kabul etmedi. Ben özgür bir birey değil miyim, başıma bir şey gelirse Eda Aslan Karakışın beni temsil etmesini istiyorum. Bunu istemek benim kanuni hakkım değil mi? Niye sadece yürüyemiyorum diye benim imzam bu tür işlerde sayılmıyor?

Evet, seninle noterle ilgili bir sorun yaşamıştık. Aslında zihinsel Engelli, “Bu arada engelli kelimesini kullanmak istemiyorum. Özel gereksinimli tanımını kullanmak daha doğru olur ama ne yazık ki yasalarımızda hep engelli diye tanımlanıyor. Bizde artık okuya okuya dil alışkanlığı oluyor.” Yaşadığımız sorunda sanıyorum noterin bir hatası vardı. Ancak tabi ki zihinsen engeli olan insanların vasi atamasının yapılması lazım “ Yoksa sen benden bile zekisin!“

Teşekkür ederim.

Yani olayda noterin hatası var. Ancak zihinsen engeli olan insanlara vasi ataması ile birlikte Noterde işlem yapmaları gerekiyor!

Buradan Noterlerimizi bu konuda uyarmış olalım. Bu konularda biraz daha duyarlı davranmalarını rica edelim!

Peki, Eda “Sence ülkemizde engellenen insanlar yasalarla belirlenen haklarının farkında mı? “

Bence tam olarak farkında değiller bilmiyorlar ben dün bu konuyla ilgili bir sunum gerçekleştirdim. Birçok konuda aslında pozitif olarak verilmiş haklarda var. Devlet maddi ve manevi anlamda engelli vatandaşları koruyor. Bir takım şeylerde indirimleri var. Mesela en basitinden Su indirimi, kullandıkları suda indirim, sonra Digitürk, Dsımart gibi dijital platformlarda indirim, sonra internet servis sağlayıcıların ve telefon şirketlerinin yaptığı indirimler gibi,

Evet, ben saydıklarından internet ve telefon indirimini ve dijital platformlardaki indirimlerden yararlanıyorum.

İşte sen bilinçli birisin hatta bizden de bilinçlisin. Ama mesela benim dün yaptığım sunumda bunlar çok basit aslında hayatın içinde olan şeyler gündelik kullandığımız şeyler olmasına rağmen insanların bu konuda yeterince bilinçli olmadığını fark ettim. Bu yüzden bilinç düzeyinin çokta fazla olduğunu düşünmüyorum. Belki birkaç kişidir sosyokültürel açıdan bulların farkında olanlar   

Bir engellenen olarak çoğu zaman yasalarda ve uygulamalarda engellenen insanların birey olarak kabul edilmediğini düşünüyorum. Mesela Engelli maaşı diye bir şey var. o maaşı vermek için yasalar bize birey olarak bakmıyor. Ailemizin gelirine bakılıyor.   Bana ne annemin, babamın, kardeşimin, eşimin ya da sevgilimin maddi kazancından o maaş benimse bende sağlıklı karar alabiliyorsam. “Yasaların beni birey olarak görüp o paranın direk bana verisi gerekmez mi ?*

Şimdi sen çok akılı bir bireysin hep dediğim gibi bizden bile zekisin ama ne yazık ki herkes senin kadar bilinçli ve zeki değil. Birde zihinsel engeli olan vatandaşlarımız var bireylerimiz var. Onların bankaya gidip maaşı çekmesi zor parayı yönetmeleri zor olduğu için maaşları aileleri alıyor.  Evet, bunun içinde ailelerin ekonomik durumuna bakılıyor. 18 yaşını doldurmuş bireylerin yaşadığı haneye giren gelirin kişi başına asgari ücretin üçte birini geçmemesi gerekiyor diye hatırlıyorum. Yine evde bakım maaşını da alabilmesi için hane gelirinin asgari ücrette kişi başına üçte ikisinden az olması ve anne babanın sigortasız çalışması gerekiyor diye hatırlıyorum

Tamamda bizleri yasalarda birey olarak kabul etmiyorlar mesela beni bile birey olarak kabul etmiyorlar.

O genel bir düzenleme genel bir çerçeve çizilmek zorunda hani kişiye özel uygulamalar olabilir mi? Evet olsa güzel olur ama bunu kim belirleyecek o yüzden kanun koyucuda genel bir belirleme standardı koymak zorunda.

Bu ülkede Ayrımcılık bir suç ama yasalarda bile engelli deyip insanları bir anda ayrıştırıyoruz. buna bazıları pozitif ayrımcılık diyorlar. Ancak bakarsan engelli diye tanımladığımız varlıklarda İnsandır ve yine insanların dünyayı oluştururken yaptıkları ya da yapmadıkları yüzünden engellenirler. Bu mantıkla gidersek “engellenen varsa, mutlaka onu engelleyende vardır.” Belki psikolojik bir şey ama bizleri tanımlarken Engelli yerine Önce insan sonra illa bir tanımlama yapılacaksa Engellenenler diye tanımlasalar. Daha az ayrımcılık olur gibi geliyor. Çünkü Engelli deyince ayrımcılığı baştan kabul etmiş olmuyor muyuz?

Evet, aslında biz bireylere engelli diyerek engel koyuyoruz. Kanunlarda Özel gereksinimi olan insanlar yada bireyler olarak tanımlana bilir. Ancak ülkemiz bu konuda çok büyük kademeler çok büyük aşamalar kaydetti. Yakında bununda düzeleceğini düşünüyorum. Tabi ki engelli denmesi engel konulan anlamına geliyor. Bence de bir ayrımcılık. Konunun başında da anlatmaya çalıştım. Kanunlarda ve yazılı metinlerde, sözleşmelerde engelli dendiği için bende hep o şekilde konuşuyorum ama aslında özel gereksinimli bireyler denmesi gerekli diye düşünüyorum  

Bazı meslekler vardır gizlilik esastır. Bu mesleklerden biride bence senin mesleğin yani avukatlık çünkü her şeyden önce güvenmemiz gerekli ve teke tek iletişim kurabilmeliyiz. Bu anlamda çevremizde duyma ve konuşma yeteneğini kaybetmiş yani iletişim problem olur diye avukata gitmeye bir şeyle anlatmaya ve sormaya çekinen arkadaşlarımız var. Böyle çekinen arkadaşlarımıza ne söylemek istersin?

Evet, Avukatlık gizlilik esasına dayalı bir meslek avukatla iletişim kurmak, illaki bir şekilde iletişim kurarız. Bu konuda hiç kimsenin korkmaması çekinmemesi gerektiğini düşünüyorum. Avukat meslektaşlarımızda bu konuda çok duyarlı

Yıllardır seninle iletişimim kurduysam herkesle iletişim kurarım desene “ Beni en iyi anlayan kişilerden birisin “

Evet ya bir şekilde illaki iletişim kurabiliriz onun için hiç korkmasınlar.

Beraber katıldığımız bir arkadaş toplantısında beni hiç tanımayan birine anlatırken “ Onur’u tanıdıktan ve onunla birlikte bir şeyler yapmaya başladıktan sonra hiç fark etmediğim bazı şeyleri görmeye başladım demiştin. “ Açıkçası bu beni çok mutlu etti. Peki, bu anlamda bir avukat olarak yasalarda fark ettiğin ve şu değişse engellenenler için daha iyi olur dediğin bir şeyler var mı?

Tabi ki fark ettiğim birçok şey var. Öncelikle yasalarımızdaki “ Engelli “ tanımı değişerek Özel Gereksinim gereken bireyler diye tanımlanırsa daha iyi olur. Çünkü Biraz önce de söylediğimiz gibi ‘ Engelli “ diterek aslında insanları baştan biz engelliyoruz! Birde ağır engelli bireylerin yakınlarının da genel sağlık sigortasından yararlanırlarsa uygulamanın daha iyi olacağını düşünüyorum.

Bir avukat olarak aslında işin çok zor ve ciddi bir iş ancak ben birazda insanları gülümsetelim istiyorum. burada  bizimle paylaşa bileceğiniz işinizi yaparken yaşadığınız bizleri tebessüm ettirecek bir anınız var mı ?

Şöyle bir şey olmuştu çok gülmüştük hakimle birlikte “Yaşlı bir teyze tanık olarak dinlenecek. Hakim soruyor şu senin neyin oluyor diye. Teyzede Efendim diyor. ‘Efendim eski dilde benim eşim anlamında’ hakim de Efendim kelimesini “Ne dedin anlamında anladı ‘ tekrar sordu. Teyze şu senin neyin oluyor? Teyze Efendim Oluyor deyince baya gülmüştük. “ Burada aslında hakim teyzenin o samimi sıcak tavrını çok sevmişti ve bize de eski kadınlar eski insanlar böyle saygılı oluyor demişti. Öyle tatlı bir tebessüm bırakmıştı bizde.

Evet, yavaş yavaş bu keyifli sohbetin sonuna geliyoruz. Benimle ilgili her şeyi bildiğiniz için bu soruyu biraz çekinerek soruyorum. Gülme öyle. Son olarak söyle bakalım “Bana ve okuyucularımıza söylemek istediğin bir şey var mı? Bak benim hakkımda ne söylersen yazacağım…

Seninle ilgili ne desem ???  Çok özel bir bireysin. farkındalığı çok yüksek bir bireysin. Ayrıca çok çok yeteneklisin! Mesela ben bilgisayar konularında hiç yetenekli değilim. slayt hazırlamak konusunda senden yardım istiyorum. Bilgisayar bozulunca ya da bilgisayarda bir şeye takılınca senden yardım istiyorum. İyi ki varsın işte böyle özel bir kişiliksin. Bu güzel sohbet için teşekkür ediyorum.

Ne desem? Deyince biraz korktum. Şaka şaka güzel sözlerin için teşekkürler ayrıca sende benim için çok değirilsin dediğim gibi beni en iyi anlayan ve tanıyan kişilerden birisin. Bu güzel sohbette eşlik ettiğin için teşekkürler iyi ki varsın…

The post Yasalarda Engellilik ! appeared first on Onur Ustaoğlu Proje ve Eğlence Merkezi.

Bu gün konuğumuz Bolu’da özel eğitim alan çocukların güzel ve yetenekli ablalarından biri. Benimde çok sevdiğim bir arkadaşım yani Sevgili Aslı Demetgül “laf aramızda tanıştığımızdan beri onunla böyle dolu dolu bir sohbet etmek istiyordum kısmet bu güneymiş.” Hadi bakalım başlıyoruz sohbetimize…

Aslı burada sana Aslı Hanım ya da Aslı hocam diye hitap etmem lazım ama izninle arkadaş olduğumuz için isminle hitap etmek istiyorum.

Aaa ne demek Onur izin senin “ hep dediğin gibi gereksiz resmiyete gerek yok.”

Aslı okuyucularımız için kendini birazcık tanıtır mısın?

Ben Aslı Demetgül 1991 yılında Manisa’ da doğdum. Ama 10 yıldır işim gereği Bolu’da yaşıyorum . Yarı Bolulu oldum diyebiliriz  2014 yılında Abant İzzet Baysal Üniversitesi Psikoloji bölümünden mezun oldum. Bu süreçte özel eğitim merkezleri ve Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinde stajlar yaptım. Bu sayede özel eğitime ve özel çocuklara daha fazla ilgi duymaya başladım. Ve dışarıdan dil konuşma terapisi, oyun terapisi, duyusal bütünleme, otizm gibi özel çocuklara faydalı olabileceğim eğitimler aldım. 2 buçuk yıl  Mudurnu’da ilk iş yerimde çalıştım. Daha sonra seninle de tanışmamıza vesile olan ZIÇEV Makbule Ölçen Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezinde çalışmaya başladım. Şuan otizm, Down Sendromu, Dil konuşma Bozukluğu ve Serebral Palsi tanısı olan özel bireylerle çalışmaktayım. Ayrıca özel bireylerin ailelerine de psikolojik destek vermekteyim. Ziçev dışında özel bir yerde de seanslar almaktayım.

Sana çok kökez suyu içirmek lazım Bolu’dan ayrılma diye bu kadar donanımlı eğitimli ve işini seven insanın Bolu’da olması bizim için büyük kazanç. Peki, bütün bu eğitimleri almış özel eğitim konusunu bire bir yaşayan biri olarak sence bu konularda Bolu ne durumda? Yetkililer ve özel çocuğu olan aileler yeterince bu konulara önem veriyor mu?

Teşekkür ederim. Benim de Bolu’dan ayrılmaya pek niyetim yok zaten. Öncelikle özel bireye sahip ailelere değinmek istiyorum. Özel çocuğu konusunda bilinçli olup bizlerden ve yetkililerden gerekli taleplerde bulunan aileler var. Ve sadece kendi çocuğu için değil diğer özel çocuklar için de çabalayan ailelerimiz var. Bunun en güzel örneği Bolu Umut Işığı Derneği. İnsanları bilinçlendirmek için yeterli değil tabi ki bunun için toplumun da desteğine ihtiyacımız var. Bolu bu konuda çok da iyi bir yerde diyemem. Çünkü hala özel bir çocuk gördüğünde kendi çocuğunu koruma ihtiyacı duyan, gözlerini dikip onlara acıyarak bakan insanlar var. Biz ZİÇEV olarak toplumu bilinçlendirmek için özel çocuklarımızla birlikte çeşitli etkinlikler yapıyoruz. Bu konuda herkes üstüne düşeni yaparsa Bolunun da bu konuda bilinçleneceğini düşünüyorum.

Aslı çoğu zaman ihtiyacı olduğunu düşündüğüm aileleri ZİCEV e yönlendirirken yaşadığım bir sıkıntı var. İnsanlar zihinsel kelimesini gördüklerinde çocukları ZİCEV e göndermeye biraz çekiniyorlar bu niye böyle oluyor?

Evet, bazı ailelerin kabullenme süreci biraz Uzun sürebiliyor. Hatta bu durumu kabullenemeyip eğitimin gücüne inanmayan, çocuğunu eve kapatan ailelerimiz var. Ama bu süreci ne kadar çabuk atlatırlarsa çocuk için gelişim süreci o kadar erken başlar. Ziçevin zihinsel engelli ibaresi de biraz sembolik kalıyor aslında. Çünkü kurulduğu dönemde toplumun özel çocuklara bakış açısı sadece zihinsel engelden ibaretti. Ama şu an sadece zihinsel geriliği olan değil her anlamda farklılığı olan bireyler eğitim alabiliyor.

Ayyy pardon çayı döküldü.

İyi misin?

İyiyim iyiyim zaten sıcak değildi, Aslı bu arada çay dökülünce aklıma geldi. Bazı aileler özellikle topluluk içinde engelli çocuklarına hep müdahale ediyor. Niye böyle yapıyorsunuz diye sorunca bu yardım diyorlar ama bu gelişimi etkileyen bir şey değildir. Bu tür olaylarda ne yapmak lazım?

Kesinlikle çok güzel bir konuya değindin. Tabi ki zaman zaman yardımlar olmalı ama bunu aşamalı olarak azaltmalıyız bu süreçte tabi ki çaylar da dökülecek yemekler de dökülecek Biz ziçev olarak bu konuda ailelere çocuklara nasıl davranmaları gerektiği ve toplumda onları nasıl serbest bırakmaları konusunda eğitimler veriyoruz

Birde engelinden dolayı her şeyi ailem ve yanımdaki insanlar yapsın ben engelliyim yapamam diyen arkadaşlarımız var. İşin ilginci ailelerde çocuklarına uyuyor. Ortaya hiç bir şey yapmayan insanlar çıkıyor. Anlattığım gibi olan arkadaşlarımıza nasıl yaklaşmalıyız?

Evet, bu durumu kullanan özel bireyler de var tabi ki. Burada ailelere büyük görev düşüyor Onur. Onlara yapabilecekleri düzeyde görevler verilmeli. Bu eğitim evde başlanmalı ki belli bir yaşa geldiğinde bu bireyler korumalı işyerlerinde çalışabilmeli. Tabi ki belediyelerin ve devletin de korumalı işyerleri sayısını arttırması gerekli ki bu çocuklarımız çalışma hayatına da girebilsin.

Peki, bir eğitimci işin içinde olan biri olarak kaynaştırma sınıflarında özel arkadaşlarımıza verilen eğitimler konusunda ne düşünüyorsun? Sence bu sınıflarda verilen eğitimler yeterli mi?

Türkiye genel anlamda kaynaştırma eğitimi konusunda çok yetersiz kalıyor bence. Özel çocukları akranlarıyla sosyal anlamda bir sınıfta eğitip kaynaştırma yaklaşımı güzel fakat eğitimcinin özel eğitim anlamında ayrıca bir eğitim almamış olması ve özel çocuğun akranlarına ayak uyduramaması problem yaratıyor. Bu durumda destek amaçlı devreye özel eğitim merkezleri giriyor. Ama devlet sadece haftalık 3 seans dersleri karşılıyor. Fakat uzmanlar örneğin bir otizmli çocuğun haftada ortalama 8 seans alması gerektiğini söylüyor. Bu durumda maddi durumu iyi olmayan aileler ek olarak özel ders aldıramıyor. Bizler de yetersiz kalıyoruz tabi. Sonuç olarak sistem yüzünden bu çocuklar yeterli eğitimi alamıyorlar ve iş hayatına ve topluma katılmaları zorlaşıyor.

Ne güzel anlattın aslında bizim 3 Aralık gibi günlerde bunları konuşmamız gerek ama maalesef insanlar konuşmuyorlar.

Evet, bu konular hakkında hiç konuşulmuyor. Bence işin temel problemi bu ama devletle alakalı olan bir konu olduğu için insanlar çekiniyor ama bizler bunları dile getirmekten çekinirsek hiç bir şeyi değiştiremeyiz

Haklısın biz olayı yaşayanlar olarak bunları anlatmaya çekinirsek hiç bir şeyi değişmez. Bu arada hep okullarımızdan özel öğrencilerimiz eğitimci yok diye geri çevriliyor. Bunları hep duyuyoruz görüyoruz. Hâlbuki sokakta bos gezen çok öğretmenimiz var onları Özel eğitim vermek bu kadar zor mu?  Sana genç bir eğitimci olarak bizim eğitimcilerimiz özel eğitim konusunda nasıl diye sorsam cevabın ne olur?

Bu konuda yorum yapmak bana düşmez ancak kısaca şunları söyleye bilirim.  Öncelikle bu işin sadece eğitim değil biraz da gönül işi olduğunu belirtmek isterim çünkü bizim işimizde çocukları sevmek çok önemli sevgi olmadan olmaz. Tabi sevginin yanında bilgide olması lazım, Ben eksik gördüğüm yönlerimi dışarıdan aldığım eğitimlerle tamamladım hala da devam ediyorum. Ama şöyle de bir durum var. Çok özel eğitim mezunu gördüm birçoğu alana girince ne yapacaklarını bilmiyordu otizmli öğrencimden korkan özel eğitimci bile gördüm. Sen pat diye birden bunlar geldi aklıma umarım anlata bilmişimdir.

Bence gayet güzel anlattın konuyu ben kendimden biliyorum bu işte sevgi olmadan başarı olmaz mesela bende sevdiğim insanların benden istediği şeyleri ne kadar zor olursa olsun yaparım.

Aynen öyle Onur ve çocuklarda bu sevgi kavramı daha yoğun oluyor.

Peki, Aslı bazı aileler bu özel çocukları bir öğretmene emanet ettik bizim işimiz bitti diye düşünüyorlar ve çocukla hiç ilgilenmiyorlar. Halbuki bu özel öğrencilerin eğitiminde aile katkısı çok önem taşıyor değil mi ?

Evet, kesinlikle aile katılımı olmadan çocukların bizlerden aldığı eğitim yetersiz kalıyor. Bazı aileler sadece eğitime getirerek açıkçası vicdanlarını rahatlatmış oluyor. Hâlbuki asıl eğitim evde pekişiyor. Bizler yol gösteriyoruz bir şeyleri başlatıyoruz ve ailenin evde devam edip pekiştirmesini istiyoruz. Zaten birçok araştırma sonucu da bunu kanıtlıyor. Evde aile desteği alan çocuğun gelişimi tanısı ne olursa olsun daha hızlı ilerliyor. Biz Ziçev olarak da öncelikli olarak aileyi bilgilendirmeyi ve onlara çocuğuyla ilgili eğitim vermeyi hedefliyoruz.

Bu tatlı sohbetin yavaş yavaş sonlarına gelirken sana şöyle bir soru sormak istiyorum. Özel çocuklarla çalışmaların sırasında bir sürü şey yaşıyorsundur. Acaba paylaşa bileceğin bizi gülümsetecek bir anın var mı?

Çocuklarla çok fazla anı biriktirdik. Ama ilk çalışma yılımda yaşadığım komik bir anım var. Down sendromlu olan 7 yaşında ikiz kardeş öğrencilerim vardı. Birini derse aldım daha sonra onu bırakıp diğerini aldığımı sanırken aslında aynı çocuğu almışım. Bunu dersin ortasında fark ettim.

Birisi dersten kaçtı yani…

Evet, tek yumurta ikiziydiler. Aslında seslerinden ayırt ediyordum ama ilk zamanlar karıştırmıştım.

Olur öyle şeyler ne güzel bir anı armağan etmişler sana. Peki, bu güzel sohbetin sonuna geldik öncelikle bana eşlik ettiğin için çok teşekkürler son olarak bana ve okuyuculara söylemek istediğin bir şey var mı?

Ben de sana teşekkür ederim Onur böyle önemli konulara değindiğin için. Tabi ki özel çocuklarımızla ilgili daha konuşacak çok şey var. ”Tek isteğim artık hiç bir aile özel çocuğunun okula alınmaması, uygun eğitimci bulamaması, çocuğunun toplumdan dışlanması gibi problemlerle uğraşmak yerine özel çocuğunun hangi işyerinde daha verimli olabileceği, topluma nasıl faydalı olabileceği gibi konularla uğraşmasıdır.” En azından biz Bolu halkı olarak bu konuda bir adım ileri gidebiliriz diye düşünüyorum.

Bu güzel isteklere katılmamak mümkün değil umarım bu sohbetten yetkili kişiler gerekli mesajları alır ve sohbetimizi Okuyanlar da bizim kadar eğlenir. Bu arada Aslı seni bırakmıyorum. Paşa enişteyi de çağıralım birlikte bir yemek yiyelim. Hesabı gazete adına yazı işleri müdürümüz Kasım Şahin’e gönderelim. Kasım abi öder.

Alemsin Onur, tamam arıyorum paşayı…

The post Biz engelli değiliz! appeared first on Onur Ustaoğlu Proje ve Eğlence Merkezi.