Yazıyı Fatma Gül Demir’in sesinden dinlemek için videoyu çalıştırın…
Günümüzde milyarlarca insan sosyal medya kullanıcısı olmuş durumda ve bunların arasında siz de varsınız. Peki size bir soru: Sosyal medyada en çok hangi içerikleri takip ediyorsunuz? Güzel kızları mı, yakışıklı adamları mı, popüler olmuş ünlüleri mi, futbolcuları mı, yoksa bir şeyler öğrenebileceğiniz insanların ürettiği içerikleri mi?
Şimdi biliyorum, bazıları bana takılmak için “Sen garanti güzel kızları takip ediyorsundur.” diyecek. Şaka bir yana, ben yetenekli ve bir şeyler öğrenebileceğim insanları takip etmeyi tercih ediyorum. Artık sosyal medya algoritması da bunu öğrenmiş olsa gerek; karşıma bir şeyler öğrenebileceğim kişilerin içeriklerini çıkarıyor. Bunları niye anlattığıma gelince, geçenlerde sosyal medyada gezinirken izlediğim bir video çok ilgimi çekti, biraz da gülümsetti ve düşündürdü. Sonra videoyu üreten arkadaşın ismi ne diye ufak bir araştırma yaptım. “Hero.of.piano” hesabıyla yayınlanan videoları Emirali Najjariyeh’in ürettiğini gördüm.
İlk önce size Emirali’den kısaca bahsedeyim. İzmir’de yaşayan genç bir piyanist Emirali. Doğuştan Spina Bifida’lı ve tekerlekli sandalye kullanıyor. Yıllardır piyano çalıyor; bir dönem sokaklarda müzik yaptı, bugün ise “Hero.of.piano” adlı hesabında insanların beklentilerini tersine çeviren videolarıyla dikkat çekiyor. Şimdi “beklentileri tersine çeviriyor” deyince yine merak ettiniz, değil mi? Size yaptığı video içeriklerinden birini anlatayım.
Örneğin Emirali, tekerlekli sandalyesiyle içinde piyano olan bir pastaneye giriyor. Pastanedeki görevlilere, “Abi, benim canım pasta istedi, biraz da acıktım ancak param yok. Bana pasta verir misiniz?” diyor. Yetkililer, “Tabii ki, pasta bizden olsun.” diyor. Emirali, “Öyle olmaz. Şu piyano çalışıyor mu?” diye soruyor. Yetkililer, “Evet, çalışıyor. Bizim müzisyenlerimiz ara sıra gelip çalıyorlar onu.” diyor. Emirali, “Pek bilmem ama ben bir çalmayı deneyebilir miyim? Eğer beğenirseniz pastayı verirsiniz.” diyor. Yetkililer de, “Aman zahmet etmeyin, biz pastayı getiriyorduk zaten.” diyor. Bu arada Emirali piyanonun başına çoktan geçmiş oluyor.
Birkaç saniye tuşlara rastgele basıyor. Yetkililerin ve müşterilerin yüz ifadeleri değişiyor. Bu adam bu işten anlamıyor der gibi bakıyorlar. Emirali, 5-10 saniye sonra gerçekten çalmaya başlıyor. Herkes şaşkınlıkla ve hayretle onu izlerken masadan kalkan bir hanım, çaldığı şarkıya eşlik etmeye başlıyor. Bu güzel gösteriyi izleyenler ve mekânın yetkilileri hayretler içinde kalıyor. Şarkı bitince Emirali, “Abi, beğendiniz, değil mi? Şimdi pastalar gelebilir.” diyor. Herkes gülmeye başlıyor.
Bu arada Emirali’nin videolarını incelediğimde, bu senaryonun 4-5 defa farklı yerlerde, farklı mağazalarda tekrarlandığını gördüm. Yani insanların tepkisi hep aynıydı. İzlediğim videolarda Emirali’yi tekerlekli sandalyeyle görünce istediği şeyi karşılıksız vermek istediler. Aslında bu da tekerlekli sandalye kullanan bireylerin hâlâ toplumun bazı kesimlerinde yardıma muhtaç gibi görüldüğünü anlatıyor bizlere.
Bir de bu videoları izledikten sonra kendi yaşadığım bir olay geldi aklıma. Aylar önce AVM’de dolaşırken bir markete girdim. Diş fırçası aldım ama tek başımayım. Kasaya yaklaştım, ödeme yapacağım. Arkamı bir döndüm, elinde bir tomar para ile hiç tanımadığım bir adam kasiyere işaret yapıyor: “Ben ödeyeceğim, ondan para alma.” Ben hiç istifimi bozmadım, cüzdanımı çıkardım. Kasiyer sonunda, “Kendisi ödeyebiliyor, bırakın.” dedi. Ödemeyi yaptım, gülümseyerek teşekkür ettim ve ayrıldım.
Şimdi bazı arkadaşlar, “Onur, ya bıraksaydın adam alsaydı. Ne güzel işte, beleş fırçan olurdu.” diyecek. Evet, takılıyorsunuz, ben de gülüyorum ama orada çok sinirlenmiştim. Param olmasa zaten o markete girip alışveriş yapmam. Evet, belki insanların niyeti yardım etmekti. Lakin o yardım insanların özel alanlarına müdahale ediyorsa yardım olmaktan çıkar.
Büyükler çocuklara hep “Tanımadığın insanlardan bir şey alma.” diye öğretmezler mi? Ee, konu engellenen bir birey olunca farklı mı oluyor?
Bakın arkadaşlar, bir insan tekerlekli sandalye kullanabilir, baston kullanabilir, gözlük kullanabilir ve bunlara benzer, hayatını kolaylaştırabilecek yardımcı araçlar kullanabilir. Bu araçları kullanan kişilerin illaki yardıma ihtiyacı var demek değildir. Bu yüzden ne olur, yardım etmek istediğimizde öncelikle ‘Yardıma ihtiyacınız var mı?’ diye soralım. İnsanların özel alanlarına müdahil olmayalım ve artık ne olur, bilmediğimiz bir yardımcı araç kullanan kişiye ön yargılı davranmayı bırakalım.
Bazen bir insanın neye ihtiyacı olduğunu anlamanın en kolay yolu, onun adına karar vermek değil, sadece sormaktır. Gerisini belki de Emirali’nin videolarında olduğu gibi sadece izlemek gerekir.
Yazan: Onur Ustaoğlu – Seslendiren: Fatma Gül Demir – Bolçi’nin Katkılarıyla. Bolu Olay Gündem Gazetesi Konuşan Yazılar…
Bir yanıt bırakın