Balık halinde özel soğutmalı kamyonlara işçiler balık yüklüyorlarmış, yükleme işlemi tamamlandıktan sonra işçilerden biri soğutma bölümünde unutulmuş ve kapılar kapatılmış. Soğutma bölümü ses geçirmediği için işçinin çığlıkları duyulmamış ve kamyon yola çıkmış.

Kamyonun dondurucu bölümünde kalan işçi giderek üşümeye başlamış ve içinden “Ben donarak öleceğim galiba” diye düşünmüş. Ancak sesini kesecek kadar üşümüş ve çığlık atamamış. Altı saat sonra kamyon gideceği yere varmış ve dondurucu bölümün kapısı açılmış. Ancak işçi ölmüş bir halde bulunmuş ve balıklar da sıcak havadan dolayı bozulmuş.

Evet, yanlış okumadınız; balıklar sıcak havadan bozulmuş, çünkü şoför soğutucuyu çalıştırmayı unutmuş. Araştırma ekipleri, işçinin burada niye öldüğünü günlerce araştırmışlar. Çünkü şoför soğutucuyu çalıştırmayı unuttuğu için donarak ölmesi imkansızmış. Araştırmalar sonucunda şu kanıya varılmış: İçeride kalan işçi, içerisinin soğuk olduğuna ve donarak öleceğine o kadar inanmış ki, psikolojik olarak kendini öldürmüş.

Evet, yazıya “Hey, Biz de Buradayız” isimli kitabımızda yer alan ilginç bir öyküyle başladım. Niye böyle başladığıma gelince, biraz insan psikolojisini anlatmak istiyorum. Özellikle son yıllarda yaşam şartlarının ve ekonomik koşulların insanları zorlamasıyla, hiç kimsenin psikolojisi normal değil; herkes bir çeşit depresyonda gibi. Bunun da insanları biraz gözlemlediğimizde ve antidepresan ilaç satışlarının son yıllarda artmasından anlıyoruz.

Ayrıca, hep olumsuz, hep kötü düşünüyoruz. Neredeyse olumlu düşünmeyi ve iyi şeyler hayal etmeyi unuttuk. Ancak olumlu düşünmeyince, işlerin yapmak istediğimiz şeylerin iyi gitmesi biraz zor. Bunu size şöyle anlatayım: Mesela, iki saat bir yerim ağrıyor diye düşünürsek, mutlaka bir yerimiz ağrımaz mı? Ya da yataktan “Bugün iyi değilim” diye kalkarsak, o gün kendimizi ne kadar iyi hissedebiliriz? Başımıza olumlu bir şey gelebilir mi?

İşte tüm bunlar, psikolojik olarak iyi olmadığımızı gösterir. Aslında bence, psikolojik olarak iyi olmak bir seçimdir. Beni tanıyanlar bilirler; “Nasılsın?” sorusuna, “Bomba gibiyim” diye cevap verdiğimi. Çünkü ben şuna inanırım: Eğer ben üzgün ve mutsuz olursam, çevremdeki insanlar da mutsuz olur; eğer ben gülersem, çevremdeki insanları da mutlu ederim.

Güne başlarken önümde iki seçenek vardır: Ne olursa olsun, yüzümden gülümsemeyi eksik etmemek, böylece insanları mutlu etmek; ya da somurtup oturmak, beni sevenleri üzmek. Ben hep birinci şıkkı yapmaya çalışırım. Böylece ne olursa olsun gülerek engelleri aşarım. Bu durumu gören bazı arkadaşlar, “Onur, sen ne içiyorsun, bize de ver” derler. Bazıları da, “Çok inatçısın, hiçbir şeyden vazgeçmiyorsun ve sürekli yüzün gülüyor” der.

Aslında birazcık inatçıyımdır; bir işi yapabileceğime kendimi çok inandırırım ve deli gibi o iş için çalışırım. Yani, ben bunu yapacağım. Bu iş olacak diye başladığım her iş, şimdiye kadar olmuştur. Hasta olduğumda, “Vay be, ne güzel hasta olacak kadar sağlıklıymışım” derim. Sonra da hastalıklar çabuk geçer.

Peki, söyleyin bana; yapamayacağım, edemeyeceğim, iyileşemeyeceğim diye başlanan bir işten ne hayır beklersiniz? Önemli olan her ne olursa olsun gülümsemeyi bilmek, ben bu işi yapacağım deyip çabalamaktır. Böyle yaparak hem kendinizi hem de etrafınızdaki insanları mutlu edebilirsiniz. Bilmiyorum bu konuda iyi bir örnek miyim taktir sizin ancak engellenen ya da engellenmeyen arkadaşlarıma böyle düşünmelerini her konuya bu bakış açısı ile yaklaşmalarını öneriyorum.

Unutmayın, mutluluk da bulaşıcıdır, mutsuzluk da. Sabah güne başlarken önünüzde iki seçenek vardır: Mutluluk ya da mutsuzluk. Seçim yapmak, yani yaşadığımız günü hayatımızın en iyi ya da en kötü günü yapmak, yaşadığımız olumsuz olayları olumluya çevirmek aslında bizlerin elindedir. Ayrıca gülümsemek hayattaki olumsuz şeylere karşı yapılacak en iyi eylem, en güzel direniştir…

Yazan: Onur Ustaoğlu – Seslendiren: Özge Nur Dilber – Bolçi’nin Katkılarıyla Bolu Olay Gündem Gazetesi Konuşan Yazılar….

The post ÖLDÜRÜCÜ DÜŞÜNCELER ! appeared first on Onur Ustaoğlu Proje ve Eğlence Merkezi.

Bu yazıyı takip edenler benim sinema filmlerine olan ilgimi bilirler. Özellikle biyografi denilen gerçek hayat hikayelerinin anlatıldığı filmleri ve kitapları çok severim. Boş vakitlerimde bu tür filmler izleyip kitaplar okumayı tercih ederim. Bazı filmleri de tekrar tekrar izlerim, çünkü tekrarlarda bile küçük ayrıntılardan bir şeyler yakalarım.

Geçtiğimiz günlerde, serebral palsi yani “beyin Felci” tanısı almış, konuşamayan ve yürüyemeyen, sadece sol ayağını düzgün kullanabilen bir adamın hayat hikayesini anlatan “Sol Ayağım” isimli filmi tekrar izledim. Yine küçük bir ayrıntıdan yola çıkarak bir araştırma yaptım. Filmdeki özel gereksinimli adam, çocukluktan gençliğe geçtiği sırada genç ve güzel bir psikologla tanışır. Psikolog, ona konuşma terapisi vermeye başlar. Başlarda bu çalışmayı reddetse de, psikolog çocuğun yanına gide gele, ona kendini sevdirir ve sadece konuşma terapisiyle kalmaz. Kendini sevdirdikten sonra çocuğun ilgisini kazandıktan sonra, çocuğun yeteneklerini de ortaya çıkarmaya başlar. Yani, çocuk, o kızın beğenisini kazanmak için yapması zor şeyleri bile yapar.

Lafı fazla uzatmayayım, isteyenler filmi izleyebilir. Şimdi burada ne yakaladın, Onur, diyeceksiniz. Hemen açıklayayım. Sizce psikolog erkek olsaydı, çocuğa bu kadar yararlı olur muydu? Onun istemediği bir şeyi bu kadar kolay yaptırıp, çocuğun hayatındaki dönüm noktası olabilir miydi? Tamam öğretmenliğin ve eğitimci olmanın olmazsa olmazı sevgi bilgi ve sabırdır. Ancak bazı durumlarda başka faktörler devreye girebilir Bence Psikoloğun, özel gereksinimli bir çocuğa, hatta bir gence, bunları yaptırabilmesinin en önemli sebebi kadın olması.

Farkındayım, burada bıçak sırtı bir konuyu anlatmaya çalışacağım ve çokta dikkatli olmam gerek bunun içinde bir haftadır konuyla ilgili bilgi topluyor ve hazırlık yapıyorum sahada çalışanlarla birebir sohbetler ve fikir alışverişleri yapıyorum yani dersimi iyi çalıştım diyebilirim neyse anlatmaya devam edeyim.  Filmi izleyince, aklıma ergenlik ve okul çağındaki özel gereksinimli çocukların o dönemdeki karşı cinslere ilgileri ve enerjileri bu şekilde kullanılamaz mı sorusu geldi. Araştırmaya başladım.

Konuyu araştırırken, bir arkadaşım sayesinde Oidipus kompleksi adı verilen Sigmund Freud’un kurucusu olduğu bu psikanalitik teoriye göre, çocuğun karşı cins ebeveyni sahiplenme ve kendi cinsinden ebeveyni saf dışı etme duygularını içeren bir araştırma olduğunu öğrendim. Bu bilgi tam istediğim araştırma olmasa da bana fikir verdi ve araştırmaya devam ettim. Tanıdığım öğretmenlere ve psikologlara sordum, öğretmenin veya eğitimcinin karşı cins olması öğrencinin dikkatini ve ilgisini artırır mı diye. Bazı arkadaşlarım bunu kişisel bir tercih olarak değerlendirdi. Ancak çoğu, evet, bu durumun dikkati arttıran bir faktör olduğunu belirtti. Bu düşünce üzerine eğitimde alternatif bir strateji olarak kullanılabileceğini düşündüm ve bunu paylaştım. Bazıları bu fikri çok olumlu buldu ve çocukların enerjilerini böyle kullanmanın iyi bir fikir olduğunu söylediler.

Sonunda her şeyi bilen yapay zekaya sordum. “Sen bu konuda ne düşünüyorsun?” diye. “Eğitimde karşı cinsten bir şeyler öğrenmenin daha kolay olduğunu gösteren araştırmalar var, ancak bu araştırmalar özel gereksinimli çocukların üzerinde yapılmış araştırmalar değil” dedi. Bende ekran başında hafifçe gülümsedim. Olsun, bana bu kadarı da yeter dedim.

Şimdi öncelikle, benim bir bilim insanı, doktor veya öğretmen olmadığımı unutmayın. Sadece araştırmayı seven meraklı bir gazetecim. Bu konuyu fark ettim ve araştırma gereği hissettim. Belki de size anlattıklarım çok saçma gelebilir. Hatta bir kesim, anlattıklarımı olumsuzda algılayabilir. Ancak bu riskleri alarak bu konuyu işlemem gerektiğini düşünüyorum ve buradan bilim insanlarına tez konusu arayan öğrencilere seslenmek istiyorum.

Bakın, her ne kadar suistimale çok açık bir konu olsa da özel gereksinimli çocuklarla ilgili bu konuda çalışmalar yapın ve eğer özel gereksinimli ve çeşitli nedenlerle engellenen çocukların eğitiminde herhangi bir suistimale izin vermeyecek şekilde karşı cins faktörü öğrenmeyi kolaylaştırıyorsa, bunun araştırılıp alternatif bir strateji olarak göz önüne alınması gerekir. Çünkü öğrenme güçlüğü çeken dikkatini toparlayamayan okulu ve eğitimi sevmeyen birçok arkadaşımız var bu onlar için alternatif bir strateji olabilir. Şimdi söylediklerim ayrıntı gibi gözükebilir ama hayatın ayrıntılarda saklı olduğunu göz önüne alırsak, aslında anlatmaya çalıştığım şeyin çok önemli bir şey olduğunu görürsünüz.

Yazan: Onur Ustaoğlu – Seslendiren: Meryem Coşkunca – Bolçi’nin Katkılarıyla Bolu Olay Gündem Gazetesi Konuşan Yazılar…

The post ALTERNATİF BİR STRATEJİ OLABİLİR ! appeared first on Onur Ustaoğlu Proje ve Eğlence Merkezi.