Bir yere gittiğinizde sizi tanımaları ve ona göre davranmaları hoşunuza gitmez mi? Mesela bir restorana gittiğinizde, garson menüye bakmadan “Abi ya da abla, her zamankinden getiriyorum,” dese, hoşunuza gitmez mi? Kendinizi özel hissetmez misiniz? “Burası bizim mekan,” diye birazcık havanız değişmez mi? Sizi bilmem ama bir yerde tanınmak benim hoşuma gider.

Konuya niye böyle başladığımı soruyorsunuz değil mi? Merak etmeyin, lokantalarda başıma bir şey gelmedi. Sadece bir yerde tanınmanın insanlar için ne kadar önemli olduğunu anlatmak için örnek verdim. Çünkü engellenen bireyler olarak hâlâ bazı kurumlarda ve kuruluşlarda doktor raporları ve çeşitli kartlarla engelimizi ispat etmemiz isteniyor. Açıkçası bu durum, yaşadığımız çağa da uymuyor.

Günümüzde teknolojinin ilerlemesiyle artık saatimiz, telefonumuz bile yüzümüzü ve sesimizi tanıyıp bizim olduğumuzu anlıyor. Ona göre ekranını açıyor ya da kapalı tutuyor. Baktığınızda teknolojik sistemler böyleyken, insanlardan engellenen ya da özel gereksinimli bir birey olduğunu defalarca kanıtlamasını isteyerek, adeta ona ve yanındakilere çile çektiremezsiniz. “Şu kartı almazsan seni tanımayız, bu kartı almazsan seni tanımayız,” diyemezsiniz. Ne yazık ki bizim ülkemizde kurumların ve kuruluşların sistemleri tek bir merkezden çalışmadığı için “Biz sizi tanımıyoruz, bize ispat et,” diyorlar.

Evet, fark ettiğiniz gibi birazcık sinirliyim. Biraz önce özel gereksinimli bir arkadaşımızın annesiyle konuştum. Aslında yıllardır yaşanan ve bir türlü çözülemeyen bir sorunu anlattı bana. Bu anneden aldığım izinle yaşadıklarını anlatmak istiyorum. Özel gereksinimli arkadaşımızın devletin verdiği engelli kartı var. Ayrıca iki ayrı şehir belediyesinden hizmetlerinden ücretsiz yararlanmak için aldığı kartı da var.

Bunlar olmasına rağmen otobüse binerken arkadaşımızı almışlar. Ancak refakatçi olarak annesini otobüse almakta sorun çıkarmışlar. Bu arada, kartlarda annesinin adı refakatçi olarak yazıyor. Neymiş, şoförün önündeki sistemde yazmıyormuş. Otobüse çocuğu ücretsiz alabilirmiş ancak annesini alamazmış. Tamam, burada belki şoförün duyarsızlığı var gibi gözüküyor ancak esas soru şu: Bu çağda böyle bir aksaklık olabilir mi? Bu sistemler niye yapılıyor, bir sürü kart bize niye veriliyor?

Bakın, 2005 yılında devletin verdiği engelli kimlik kartı uygulaması başladığında amaç, sağlık raporu çilesini bitirmek ve yukarıda anlattığım gibi engellenenlere çeşitli uygulamalarla haklar vermekti. O yıllarda belki bu yapılanlar doğruydu ancak teknoloji ilerledikçe bu sistemler çok hantal, yani yavaş ve uğraştırıcı halde kalmaya ve ayrımcılık sebebi olmaya başladı.

Ben bunu geçtiğimiz yıllarda en yetkili insanlara birebir konuşarak da anlattım. “Haklısın,” dediler ancak düzeltmek için bir şey yapan olmadı. İzin verirseniz kısaca tekrar anlatmak istiyorum. Öncelikle, engelli kartıymış, falan kartıymış, filan kartıymış, bunlara hiç gerek yok. Yapılması gereken çok basit: Herkesin cebinde olan çipli nüfus cüzdanları var ya, o çiplerin içine kişisel bilgiler yüklenebilir ve belirli sürelerde güncellenebilir. Örneğin, sağlık bilgilerini doktorlar güncelleyebilir, diğer bilgileri alanında uzman kişiler güncelleyebilir. Böylece bilgiler tek bir sistemde toplanıp yönetilebilir.

Bu sayede bilgiler hem güncel kalır hem de zamandan ve malzemeden tasarruf edilir. En önemlisi de insanların çilesi biter. Mesela yukarıda anlattığım olayda tek sistem olsaydı, sorun yaşanır mıydı? Sisteme düşmesi için annenin ya da özel gereksinimli arkadaşımızın kimlik kartındaki çipi okutması yeterli olurdu.

Bakın arkadaşlar, geldiğimiz noktada dünya yapay zekayı, şoför olmadan gidecek araçları konuşuyor. Ve sistemler devamlı güncelleniyor; hantal yapılar tarihe karışıyor. Böyle bir dönemde gelin, bu sistemleri biz de güncel hale getirelim. Taşıdığımız kimlik kartlarındaki çipleri kullanarak anlatmaya çalıştığım şeyleri rahatlıkla yapabiliriz. En önemlisi de “Sen engellisin, engelli kartı al,” “Sen yaşlısın, git yaşlı kartı al,” gibi şeyler deyip insanları ayrımcılığa teşvik etmeyiz, yasal olarak verilmiş hakları kullanırken çile çektirmeyiz.

Yazan: Onur Ustaoğlu – Seslendiren: Özge Nur Dilber – Bolçi’nin Katkılarıyla. Bolu Olay Gündem Gazetesi, Konuşan Yazılar…

The post ÇÖZÜM TEK KART ! appeared first on Onur Ustaoğlu Proje ve Eğlence Merkezi.

Bilenler bilir, ben bilgisayarı, interneti ve sosyal ağları profesyonel bilişimciler gibi kullanır ve yönetirim. Biraz da yazılım eğitimi almışlığım vardır. Bu yüzden her türlü bilgisayar programını, yani güncel adıyla uygulamaları kullanabilirim. Bilgisayarı, interneti ve programları kurcalamaktan korkmam. Çünkü bazı şeylerde korkarsanız ve kurcalamazsanız kendinizi geliştiremezsiniz. Ben hayatta her şeyi kurcalayarak, önce bozup sonra yaparak öğrenmişimdir.

Yazıya neden böyle başladığımı ve ne diyeceğimi merak ettiniz, değil mi? Hemen anlatıyorum.

Öncelikle, bizim internet diye tanımladığımız şeyi herkesin anlayabileceği bir dilde anlatmak istiyorum. Basit ve kısaca tanımlamak gerekirse, internet dediğimiz şey, birbirine bağlı bilgisayarların oluşturduğu bir ağdır. Bu ağdan bir bilgisayarı çıkarmak istiyorsanız, ya o bilgisayarı kapatacaksınız ya da fiziksel olarak fişini çekeceksiniz. Aksi halde, hiçbir şekilde bilgisayarı internet adı verilen ağdan çıkaramazsınız. Bunda bir anlaşalım.

Kaldı ki günümüzde bir bilgisayarı devreden çıkarsanız bile, büyük şirketlerin verileri devamlı yedeklendiği için pek de bir kayıp olmayacaktır. İnternet sistemi kabaca bu şekildedir. Şunu eklemek istiyorum: Bulunduğumuz çağda bu ağa sadece bilgisayarlar değil, aklınıza gelebilecek her türlü cihaz bağlanmaktadır.

Durum böyleyken, anlamış olduğunuz gibi, internette kolay kolay hiçbir bilgisayar kapanmaz, özellikle silinmiyorsa hiçbir veri ve bilgi de kaybolmaz. Şimdi düşünün, karşınızda böyle bir sistem var. İnternette “O site yasak, kapattım,” “Bu site yasak, kapattım,” diyebilir misiniz? Diyelim ki dediniz ve insanların yeri geldiği zaman çalıştığı, yeri geldiği zaman eğlendiği, yeri geldiği zaman birbiriyle iletişim kurabildiği bir siteyi kapattınız ya da yasakladınız. Bu ülkeden giremezsiniz derseniz, olur mu?

Bu dediğiniz şey, insanları evin içine hapsedip, kapıyı pencereyi kapatıp, “Siz hiçbir şey görmeyin, duymayın, iş yapmayın, oturun oturduğunuz yerde,” demeye benzer. Ne derseniz deyin, bir süre sonra insanlar sıkılıp mutlaka kapıyı ya da camları açar. İşte internet yasaklarını bu şekilde anlatabiliriz. Ama daha önemli bir şey var. Biz bunları 10 ya da 15 yıl önce yaşamıştık. Bir faydasını gördük mü? Bence hayır. Hatta tam tersi, zararlarını gördük ve yaşadık. İnternetin eğitici kısmını o zamanlar yasaklar yüzünden kullanamadık. Şimdi yine gündemde internet yasakları ve engellemeleri var.

Bakın, burada her şeyi kendisi öğrenmiş, kendini interneti kullanarak geliştirmiş ve hala geliştirmeye çalışan, engellenen bir birey olarak konuşuyorum. Elbette internette suç işleniyorsa cezası olacak. Ancak bu yasaklama veya engelleme olmamalı. Çünkü siz yasaklarla ve engellerle suçu işleyene değil, suçu olmayanlara ceza veriyorsunuz. Yani engellediğiniz siteden kurabiye satan Ayşe’nin ne suçu var? Hasta yatağında birazcık eğlenmek, arkadaşlarıyla sohbet etmek isteyen Ahmet’in ne suçu var? Ya da engeli dolayısıyla evden pek çıkamayan, arkadaşlarıyla o siteden bağlantı kuran ve kendini geliştirmek isteyen insanların ne suçu var?

12 yıl önce de yazmıştım, şimdi de aynı şeyi yazıyorum. Bizim internete, sosyal medyaya ve sitelere erişim engeli koyacağımıza, insanların internet denilen bilgi havuzuna daha rahat ulaşmalarını sağlamak için ne yapmalıyız diye düşünmemiz gerek. Farkında mısınız bilmiyorum, dünyanın en pahalı ve bence en saçma internetini kullanıyoruz. 4.5G dünyada yok, hatta bilgisayar dünyasında da yok. 4.0G vardır ya da 5.0G. Yani 4.5G diye bir tanımlama hızı olmaz. Sonra internete erişim için kullandığımız bilgisayar, tablet ve telefon gibi cihazlar çok pahalı.

Bizim esas bunları konuşmamız lazımken, yine başladık erişim yasaklamaya ve erişim yasaklarını konuşmaya. Peki bir başka soru daha: Yaklaşık 12 yıl önce bu yasaklar gündemdeydi. Peki siz insanları internet konusunda bilinçlendirmek için ne yaptınız? En basiti, okullara internet okuryazarlığı gibi bir eğitim koydunuz mu? Bu eğitimde neler yapılıyor, takipte misiniz?

Bakın, eğitimli insan bilinçli olur. İnternette olsun, normal hayatta olsun, kolay kolay kimseye kanmaz ve kendini korumayı bilir. Bizim “Yok yasakmış, yok erişim engeliymiş,” değil, esas bu dediklerimi konuşmamız gerek. Eğitimli, bilinçli ve her konuda özgür düşünebilen bireyler yetiştirmemiz gerek. Eğer bunu yapabilirsek, inanın bana daha güzel bir ülkede, daha mutlu insanlarla yaşayabiliriz.

Yazan: Onur Ustaoğlu – Seslendiren : Özge Nur Dilber – Bolçi’nin Katkılarıyla Bolu Olay Gündem Gazetesi Konuşan Yazılar…

The post YASAKLAR VE GERÇEKLER ! appeared first on Onur Ustaoğlu Proje ve Eğlence Merkezi.