Size son derece güzel eşyalarla dolu, yeni yapılmış bir ev vereceğim; üstelik tek kuruş almayacağım desem tepkiniz ne olur? Şimdi bazı arkadaşlar “Onur sen ciddi misin?” diyecek. Evet, ciddiyim ama tek şartım o evde yaşayacaksınız. Hemen kabul ettiniz bakıyorum. Evet, ev yeni yapıldı, içinde birbirinden güzel eşyalar var; ancak suyunu ve elektriğini yapamadık. Ayrıca evi yapan ustalar merdiveni yapmayı unutmuşlar; eve çıkmak için vinç gerekiyor. Buyurun, güle güle yaşayın evinizde desem, “Onur sen dalga mı geçiyorsun bizimle?” dersiniz.

Aslında dalga geçmiyorum; size bir şey anlatmaya çalışıyorum. Geçtiğimiz günlerde okuduğum bir haberden sonra aklıma bunlar geldi. İzin verirseniz haberi kısa bir özet olarak paylaşayım.

Resmî Gazete’de yayımlanan yönetmelik değişikliğiyle, ücretsiz seyahat kapsamında toplu taşıma hizmeti sunan araçlara yapılan gelir desteği ödemeleri yaklaşık yüzde 30 oranında artırıldı. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı ile Hazine ve Maliye Bakanlığı tarafından hazırlanan düzenlemeye göre, İstanbul ve Ankara’da şehir içi toplu taşıma hizmeti veren her bir araç için ödenen aylık destek 6 bin 210 TL’den 8 bin 73 TL’ye yükseltildi. Diğer büyükşehirlerde ödeme tutarı 4 bin 658 TL’den 6 bin 55 TL’ye, büyükşehir olmayan illerde ise 3 bin 726 TL’den 4 bin 844 TL’ye çıkarıldı. Ayrıca özel denizyolu ulaşım araçlarına yapılan destek ödemeleri de 4 bin 658 TL’den 6 bin 55 TL’ye yükseltildi. Yönetmelik, yayımlandığı tarihte yürürlüğe girdi.

Şimdi bu haberde ne gariplik var diyeceksiniz. Hemen anlatayım: Ülkemizde ücretsiz taşıma hakkına sahip olan insanların başında engellenen bireyler, refakatçileri ve 65 yaş üstü vatandaşlar gelir. Engellenen bireyler açısından olaya baktığımızda çok net bir şey görürüz; o da ücretsiz taşıma yapan araçların çoğunun fiziksel durumunun engellenen bireylere uygun olmamasıdır. Tamam, yasalarda var: Toplu taşımada tüm araçların erişilebilir olması şart deniyor. Hatta bir ara uygulanmaya çalışıldı. Lakin pratikte sorunlar çıktı. Rampalar arıza yaptı, araç görevlileri ve yolcular “rampa ile vakit kaybediyoruz” dedi. Nahoş olaylar yaşandı.

İşte bu yüzden de yavaş yavaş bu uygulama biçim değiştirmeye başladı. Mesela benim yaşadığım şehir olan Bolu’da belediyenin kaynaklarını kullanarak aldığı 2 engelsiz taksi var. Yanlış bilmiyorsam bu araçların her türlü gideri Bolu Belediyesi tarafından karşılanıyor. Hatta geçtiğimiz yıllarda ikinci aracı da belediye aldı; çünkü tek araç Bolu’ya yetmiyordu.

2 araç yetiyor mu diyeceksiniz; bence hâlâ yetersiz. Bir değişiklik olmadıysa bildiğim kadarıyla bu araçları kullanabilmek için 24 saat öncesinden arayıp randevu almanız gerekiyor. Durum böyle olunca da spontane, anlık olarak çağıramıyorsunuz bu araçları. Buradan gelmek istediğim nokta şu: Bizlerin erişim hakkı olduğu hâlde erişimi zor olan araçlara istediğiniz kadar ödeme yapın, bir şey değiştiremezsiniz!

Aslında burada sorun, yerel yönetimlerle Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı’nın birlikte çalışmaması; bu kurumlar arasında güçlü bir bağlantı olmaması. Şimdi bazıları bu dediklerime kızacak, biliyorum. Ancak şöyle bir düşünelim: Bu kurumlar arasında bir koordinasyon sağlansa, sadece Bolu Belediyesi değil, tüm belediyelerde bakanlık ile ortak bir fon kurularak 5-6 araçlık engelsiz taksi filoları oluşturulamaz mı? Bu araçların giderleri bu fondan karşılanamaz mı? Bu sistem, toplu taşımadan daha iyi olmaz mı?

Mesela araç sayısı artarsa şehirler arası yolculuklarda da kullanılabilir. Çünkü inanın, şu an şehirler arası otobüslerin fiziksel şartları engellenen bireylere uygun değil. Biz erişim sorunlarına çözüm arayacağımıza, erişimi zor olan araçlara “şu kadar para verdik” diyoruz. Sonra da bir şeyler değişecek diye bekliyoruz.

Bakın, bu konuların bizzat içinde olan ve yıllardır bunları dile getiren biri olarak artık bu alanlarda bir şeylerin gerçekten değiştiğini görmek istiyorum. Bu sorunlar yaşadığımız çağa yakışmıyor. İnanın, tüm bu sorunlarda  bir araya gelip birlikte hareket edilmediği için çözülemiyor. Yani parçalar ayrı ayrı güçsüz; ama kurumlar birleşirse gerçek çözüm ortaya çıkar. Aksi hâlde erişilemeyen bir evi “size verdik” demek ne kadar anlamsızsa, erişilemeyen ulaşımı “ücretsiz yaptık” demek de o kadar anlamsızdır.

Yazan: Onur Ustaoğlu – Seslendiren Meryem Coşkunca – Bolçi’nin katkılarıyla. Bolu Olay Gündem gazetesi Konuşan Yazılar….

The post ERİŞİM VAR MI ? appeared first on Onur Ustaoğlu Proje ve Eğlence Merkezi.

Hayatta bazen hiç beklemediğiniz anda, hiç beklemediğiniz problemlerle karşılaşıyor musunuz?
“Bu soru nereden çıktı?” diyebilirsiniz ama ben yaklaşık bir haftadır küçük bir tuşun başıma çıkardığı büyük engellerle uğraşıyorum. O tuşu ve yaşadığım sorunu anlatarak başlayayım. Biliyorsunuz, ben bir tekerlekli sandalye kullanıcısıyım.

Son zamanlarda akülü aracımı çalıştırırken power yani başlatma tuşuna bastığımda geç algılıyordu ve fazlasıyla güç kullanmam gerekiyordu. Oysa bu tuş, dokunmayla bile algılaması gereken bir tuş. Neyse… Geçen hafta artık hiç basmamaya başladı.

Aracın servisi İstanbul’da. Orayı aradım, görüntülü olarak yardım etmeye çalıştılar ama faydalı olamadılar.
“Joystick’i sök, gönder. Burada bir test yapalım.” dediler. Ben de, “Tamam gönderelim ama bu parçalar kargoya verildiğinde sağlam çıkmama riski oluyor, bunu daha önce yaşadım.” dedim.
“Bir durun,” dedim, “ben Bolu’da bunu yapabilecek birini bulmayı deneyeceğim.”

Ama o anki hâlimi, yaşadığım stresi düşünebiliyor musunuz? Aracım açılmıyor, ne olduğunu bilmiyorum. Şüphelendiğim tek şey power tuşu. En önemlisi de şu: araç çalışmayınca benim evden dışarı çıkmam çok zor.

Başladım Bolu’da bu işlerden anlayan birilerini aramaya. Teknik lisedeki bir hocama sordum, o da beni Yonca Bilgisayar’a yönlendirdi. Telefonda sorunu anlattık, aracı istediler, götürdük. Sağ olsunlar hemen ilgilendiler.
2–3 saat sonra arayıp, “Yaptık, gelin alın.” dediler. Buradan bir kez daha teşekkür ediyorum.

Bu araştırmalar sırasında Bolu Belediyesi’nin, bu tür araçlar için bir tamir merkeziyle ilgili yeni bir proje hazırlığında olduğunu da öğrendim. Düşünmeye başladım… Bolu’da meslek lisesi bünyesinde yıllar önce böyle bir tamirhane açılmıştı ancak yeterince tanıtım yapılmadığı, duyurulmadığı ve desteklenmediği için tamamen gönüllü öğretmenler ve öğrencilerle bir yere kadar gelmiş, sonra da yürüyememişti. Umarım yeni proje, eskisine benzemez.

Şimdi bana, “Sen olsan bu projeyi nasıl yapardın, sistemi nasıl kurardın?” diye soracaksınız. Hemen anlatayım.

Öncelikle hastanelerin medikal cihazlarının bakım ve onarımını yapan arkadaşlardan destek isterdim. Çünkü bu işi bilen insanlar bizim araçlardan da anlıyor. Gerekli aletler temin edilirse müdahale edebiliyorlar. Bunu geçmişte deneyimledim. Bu proje belediyenin ve ilgili kurumların katkısıyla başlamalı ama günün sonunda hiçbir katkı olmasa bile kendi kendine ayakta durabilmeli. Önceki deneyimlerde olduğu gibi ücretsiz bakım-onarım mantığıyla yürümemeli çünkü bu araçların vidası bile pahalı. Sürdürülebilir bir merkez kurulacaksa mutlaka ücretli hizmet vermeli.

Bir ya da iki usta bulunmalı, medikal cihazların her yönünden anlayan kişiler olmalı. Bu ustalarla en az üç yıllık anlaşma yapılmalı. “Bu merkez üç yıl senin.” denmeli. yani Bonservisin  merkezde; üç yıl hiçbir yere gitmek yok Her ustaya meslek lisesinden bir öğrenci verilmeli; okuldan arta kalan zamanlarda bu ustalar o öğrencileri yetiştirmeli. Okul bittiğinde de o gençlerin bu merkezde işi hazır olmalı.

Merkezde çalışanlar yeri geldiğinde hurda araçları toplayıp onarıp çalışır hâle getirerek satabilmeli ve merkeze gelir sağlayabilmeli. Çünkü bu araçlar çoğu zaman tamamen bozulmuyor, doğru müdahaleyle tekrar hayata dönebiliyor.

Yani biz gerçekten böyle bir merkez istiyorsak power tuşuna bu şekilde basmalıyız.
Yoksa daha önce yaşadığımız gibi “merkez kurduk” deriz; kimsenin haberi olmaz, alet olmaz, gönüllülük bir yere kadar götürür. Sonra yine araçlar bozulur ve biz götürecek yer ararız. Ve küçücük bir tuş, önümüze devasa engeller çıkarır.

Evet, farkındayım… Bir tuştan yola çıkarak bir proje anlattım. Ama gerçekten bu ve benzeri projeler Bolu’da ve tüm illerde hayata geçirilmesi gereken işler. Sözünü ettiğimiz araçlar bizim elimiz, ayağımız; hayatımızı kolaylaştıran, özgürce sokaklarda dolaşmamıza yardımcı olan araçlar. Dolayısıyla bu araçların bakımı, onarımı ve sağlığı son derece önemli.

Bu araçlar sağlıklı olsun, yolda kalmasın istiyorsak; anlatmaya çalıştığım sistemle bu tür merkezler her yerde, her zaman olmalı. Ve biz teknoloji çağında “Bu araç bozuldu, şimdi kime götüreceğim?” diye düşünmekten kurtulmalıyız. Unutmayın; bizim her şeyi yapacak gücümüz de var, yeteneğimiz de. Sadece birilerinin çıkıp power tuşuna basıp sistemi çalıştırmasına ihtiyacımız var.

Yazan: Onur Ustaoğlu – Seslendiren: Fatma Gül Demir  – Bolçi’nin katkılarıyla – Bolu Olay Gündem Gazetesi / Konuşan Yazılar

The post ŞU TUŞA BASALIM ARTIK… appeared first on Onur Ustaoğlu Proje ve Eğlence Merkezi.

Biliyorsunuz, ben proje üretmeyi çok severim. Hatta bazen bu projeleri kendim ekip kurup uyguladığım da olur. Gerçi yakın arkadaşlarım, projeleri hayata geçirirken ya da benden dinlerken gülümseyerek “Onur, buna da mı bulaşıyorsun; yine kafamızı şişireceksin değil mi?” diye takılırlar. Evet, engelleri aşmak için bazılarının kafasını şişirdiğim doğrudur. Çünkü insanlara bazı şeyleri görmeyi ve duymayı öğretmek için bazen böyle yapmak gerekir.

İşte bu yazıda da geliştirmeye açık, ilginç bir proje önerisinden söz edeceğim. Çoğu kişinin haberi bile olmayan, belki ilk defa duyacağı; bazılarına göre bir spor dalı ama bana göre bir sanat: Para Dans. Hayır hayır… Para kazanmak için dans etmek değil. Aklınızdan o geçti biliyorum. Bakın, artık aklınızdan geçenleri tahmin edebiliyorum.

Para Dans, yani paralimpik dans; tekerlekli sandalye kullanan bir bireyin, başka bir tekerlekli sandalye kullanıcısıyla ya da tekerlekli sandalye kullanmayan biriyle dans etmesine verilen isim. Şimdi yine ezberlediğiniz bazı bilgileri alt üst edeceğim ama şunu net söyleyeyim: tekerlekli sandalyede dans etmek mümkün. Dizi ve filmlerde zihnimize kazınan “tekerlekli sandalyedeysen eğlenemezsin, bir köşede oturup ağlarsın” klişesi tamamen yanlıştır.

Engellenen bireyler de eğlenir; dans eder, spor yapar, güler, üretir. Yeter ki doğru bakış açısıyla yaklaşılsın ve fırsat verilsin, “sen evde bir köşede yaşa” denmesin. Biliyorum, bu sözlerim bazılarını rahatsız ediyor ama zaten amacım yanlış bildiğiniz doğruları düzeltirken biraz rahatsızlık vermek. O yüzden kusura bakmayın.

Ülkemizde spor olarak kabul edilen bu dans sanatını bilenlerin sayısı oldukça az. Oysa Türkiye Bedensel Engelliler Spor Federasyonu çatısı altında Para Dans / Wheelchair Dance Sport başlığıyla faaliyet gösteren bir yapı var. Bu federasyon yılda bir kez, bazen iki yılda bir olacak şekilde yarışmalar düzenliyor. Organizasyonlar çoğunlukla Ankara ve İstanbul’da, zaman zaman da Eskişehir ve İzmir gibi büyük şehirlerde yapılıyor. Üstelik bu yarışmaların genellikle net, sabit bir takvimi de bulunmuyor.

Konuyu araştırırken videolarını izledim. Gerçekten çok estetik ve oldukça zor hareketleri başarıyla yapan arkadaşlarımız var. Hatta akülü tekerlekli sandalyelerle dans edenleri izledim; gayet başarılılar. Ancak araştırma derinleştikçe bazı gerçekler de ortaya çıkıyor. Bu arkadaşlarımızın formda kalabilmesi için ciddi antrenman yapması gerekiyor ve çoğu bu çalışmaların maddi yükünü kendi cebinden karşılamak zorunda kalıyor. Ayrıca çalışabilecekleri uygun alanlar bulmakta da sıkıntılar yaşıyorlar.

Bir diğer önemli konu ise bu sanatın ve emeğin basında yeterince tanıtılmaması. Öyle ki ben bu işlerin içindeyim, mümkün olduğunca her konuyu takip etmeye çalışırım; buna rağmen bu spor başlığı altında yapılan sanattan benim bile haberim yoktu. Sosyal medyada önüme düşen bir videoyu merak edip araştırınca fark ettim.

İşte tam da burada, başta Bolu Belediye Başkanımız Tanju Özcan olmak üzere Bolu’daki tüm yetkililere bir proje önerim var. Biz bu arkadaşlarımızı Bolu’ya davet edip bir Para Dans gösterisi organize edemez miyiz? Hatta bu gösterinin sunumu için Türkiye’de dans denince akla gelen isimlerden biri olan Yonca Evcimik gibi isimlerden destek alınamaz mı? Belki onun öğrencileri de bu danslara eşlik etmek ister.

Bu gösteri tamamen ücretsiz ve Bolu Belediyesi çatısı altında yapılırsa hem Para Dans’ın tanıtımı yapılır hem de Bolu çok güzel bir örnek ortaya koyar. Belki bu etkinlikler zamanla geleneksel hâle gelir, kentin kültür-sanat hayatına ve hatta turizmine katkı sağlar. Çünkü gerçekten engelleri kaldıran, estetik ve sanatsal bir olgudan bahsediyoruz.

“Nasıl yapacağız?” demeyin. Bolu’nun bu işleri yapmak için gerekli altyapısı var; üniversitesi var. Özel günlerde tanınmış isimler Bolu’ya gelip konserler veriyor. Bunlar oluyorsa, anlattığım şeyler de yapılabilir. Farkında olmak, o müziği duymayı öğrenmek yeterli.

Müziğin sesini duymayanlar, dans edenleri deli sanırlarmış.
Gelin biz müziğe kulak verelim, duymayı öğrenelim; sporla, sanatla engelleri kaldıralım ve herkese örnek olalım. Ne dersiniz, denemeye değmez mi?

Yazan : Onur Ustaoğlu – Seslendiren: Meryem Coşkunca  – Bolçi’nin Katkılarıyla Bolu Olay gündem Gazetesi Konuşan Yazılar…

The post BOLU’DA PARA DANS… appeared first on Onur Ustaoğlu Proje ve Eğlence Merkezi.

Hayatta bir insan için en önemli şeylerden biri de başarmaktır. Peki sizin başardığınız bir şey var mı? Şimdi bu soruya birçoğunuz, “Evet, başardım; terfi ettim. Evet, başardım; arabam bozulmuştu, tamir ettim. Evet, sonunda o güzel kızla ya da yakışıklı adamla tanışmayı başardım,” diyecek. Gülümsediğinizi ve “Onur, ya güzel kızlara, yakışıklı adamlara nasıl bağladın bu soruyu?” dediğinizi duyar gibiyim. Ama başarı hayatın her alanında vardır ve önemlidir. Aslında küçük başarılar birleşip büyük bir başarı oluştururlar.

Bazen bir şeyleri başarmak için yıllarca çabalarsınız. Zaten çabalayarak, uğraşarak başarılan işler daha kıymetli ve özeldir. Çünkü süreçleri yaşadıkça, çeşitli zorluklarla mücadele ettikçe olgunlaşırsınız ve etrafınızdaki insanları daha iyi tanırsınız. Bazı insanlar olumsuz düşünmekten ve engel olmaktan başka bir şey yapmaz. Bunu da süreç içinde çok iyi görürsünüz.

Şimdi bana “Onur, senin başarıların ne?” diye sorabilirsiniz. Bu soruya şöyle yanıt verebilirim: En büyük başarım, aslında hiç okula gitmeden bu yazıları yazmak. İlk kitabım “Hey! Biz de Buradayız” ve geçtiğimiz hafta piyasaya çıkan “Hayatın Kesişme Noktaları” isimli kitabım da buna dahil. Ama bu süreçler içinde en büyük başarı olarak gösterebileceğim şey, yanımdaki insanlardır. Bazen düşünüyorum; ne kadar güzel insanlar biriktirmişim diye.

Bu arada, evet yanlış okumadınız! “Hayatın Kesişme Noktaları” isimli kitabımız yazılı ve sesli olarak yayında, satışa sunulmuş durumda. Yani kitabı alınca içindeki karekodu okutup sesli olarak telefonunuzdan, tabletinizden, bilgisayarınızdan ve televizyonunuzdan, aralarında ünlü isimlerin de bulunduğu 10 kişilik seslendirme ekibimizden dinleyebilirsiniz. Çok heyecanlı ve keyifli bir öykü anlatmaya çalıştım. Öykü Bolu’da geçiyor. Yani Bolu’da yaşayanlar olarak belki öyküde sizleri de anlatmışımdır. Kim bilir, bir gün bu öykü Bolu’da çekilecek bir sinema filmine de dönüşebilir.

“Hadi canım, yapamazsın.” demeyin. Çünkü bana “Yapamazsın.” diyen insanların dediklerinin hepsini yaptım. Bazı insanlar, “Türkiye için kitap lüks.” dediler. Hele hele sesli kitap çok lüks, bu işten vazgeç, yapamazsın dediler. İlk kitabımı çıkardım. Şimdi ikinciyi çıkardım. Bu şans mı? Beceri mi? İnatçılık mı? Yoksa delilik mi? Bilmiyorum. Evet, belki film için çok çalışmam lazım. Belki çok zor. Ancak bir gün onu da gerçekleştireceğim ve Bolu’da bir film çekeceğim.

Ayrıca, biz toplumsal olarak niye böyleyiz? Niye “Yapılamaz, edilemez.” diye olumsuz düşüncelerle insanlara yaklaşırız ve başarıyı engellemeye çalışırız? Sonra da oturup “Biz niye başaramadık, niye böyleyiz?” diye kendimize sorarız. “Başaramayacağım” veya “Başaramazsın.” diye bir işe başlarsan ve ilk zorlukta o işten vazgeçersen, başarı olur mu

Bu davranışlar standart insanların hayatını çok etkileyen davranışlardır. Ancak inanın, engellenen bireyler bu sözlerden ve davranışlardan 4-5 kat daha fazla etkilenirler. Düşünsenize, engellenen bir bireysiniz; bir şeyler yapmak için normalden 3-4 kat daha fazla çaba harcamanız gerekiyor. Siz bu mücadeleyi verirken bazı insanlar gelip, “Boşuna uğraşma, yapamazsın.” dediğinde ne hissedersiniz?

Hiç böyle bir şey yapmıyorum demeyin. Toplumumuz maalesef hala engellenen bir bireyin bir şeyler başarabileceğine inanmıyor. Hala acıma duygusu ve ön yargı ile yaklaşıyoruz engellenen bireylere. Kimi zaman da aşırı korumacı olup yardım edeceğim diye onların bir şey başarmalarına izin vermiyoruz.

Bakın sevgili aileler, eğer engellenen bir bireye sahipseniz onun bir şeyler başarmasına izin verin. En basiti; düşmesini ve düştüğü yerden kalkmasını öğrensin. Bunları yaparken siz sadece izleyin ve yardım istemedikçe ona dokunmayın. Onun da bir birey olduğunu unutmayın. Ben inanıyorum ki bu bakış açısıyla yaklaşıp önyargı ile başarılara engel olmazsak; insanları bir şeyler öğrenmeye ve üretmeye teşvik edersek, şu an ülkemizde yaşanan birçok sorun, sıkıntı ve engel kendiliğinden ortadan kalkar.

Yazan: Onur Ustaoğlu – Seslendiren: Fatma Gül Demir – Bolçi’nin Katkılarıyla Bolu Olay Gündem Gazetesi Konuşan Yazılar…

The post YİNE BAŞARDIM ! appeared first on Onur Ustaoğlu Proje ve Eğlence Merkezi.

“Ceren, 20’li yaşlarında fiziksel engeli olan yani ayağındaki protez yüzünden yürümesi hafif aksayan sarı saçlı ve renkli gözlü bir kızdı. Ailesi dar gelirli, maddi gücü olmayan bir aileydi. Bu nedenle, Ceren için devletten engelli maaşı ve bakım parası alıyorlardı. Ancak bu paraları veren kurumlar, parayı aileye verdiği için Ceren’in cebine pek para girmezdi. Aslında bir yerde iş bulup çalışabilecek kapasiteye ve orta halli bir eğitim seviyesine sahipti. Ancak ailesi, onun çalışmasını maaşlar ve bakım paraları kesilecek diye istemiyordu.

Benim engellenenlerle ilgili yaptığım bir etkinlik sayesinde Ceren’le tanışma fırsatım oldu. Ona baktığımda sadece ayağının aksadığını fark ettim ve yanına gidip merhaba dedim. Tanıştıktan ve yukarıda anlattığım bilgileri öğrendikten sonra Ceren’e ‘Çalışmayı düşünmez misin?’ dedim. Aslında çalışabilirim ama istemiyorum. Annemler bana bakıyor diye cevap verdi. Ceren öyle deme, bak çalışsan bir şeyler üretsen çok daha mutlu olursun dedim.

Ceren, ‘Ben hayatımdan memnunum. Ayrıca çalışabileceğim iş yok ki. Ben ne yapabilirim ki? Hiç çalışmadım.’ dedi.

Hemen gülümseyerek, ‘Senin yeteneklerin neler? Yani ne yaparken mutlu olursun?’ dedim. Ceren, ‘Hiç düşünmedim ama galiba en çok kitap okurken mutlu oluyorum.’ dedi. ‘Peki, evde yemek falan yapmaz mısın?’ dedim. ‘Yemek değil de, kurabiye, kek, pasta türü şeylere elim daha yatkın. Yani yapmayı ve yemeyi severim.’ dedi. ‘Ne güzel! Bunların üstüne gitmelisin, kendini geliştirmelisin.’ dedim.

Beni arkadaşlarımın çağırmasıyla bu kısa sohbeti bitirdik ve ayrıldık. Aradan birkaç ay geçti. Bir gün akülü aracımla sokakta dolaşırken, bir parkta tek başına banka oturmuş, düşünceli, biraz da morali bozuk olduğu yüzünden belli olan Ceren’i gördüm. Tabii hemen etkinlikte gördüğümü hatırladım. Belli bir süre uzaktan izledikten sonra akülü aracımla yanına yaklaşıp selam verdim.

Ceren önce şaşırdı, sonra o da beni hatırlamış olmalı ki hafifçe gülümseyerek ‘Abi, merhaba.’ dedi. Akülü aracı bankın hemen yanına yaklaştırdım. Ceren, yarım saattir karşıdan seni izliyorum. Çok dalgın ve moralsiz gözüküyorsun, beni bile fark etmedin. ‘Hayırdır, bir problem mi var?’ dedim.

‘Abi, kusura bakma, fark etmemişim. Seni şu aralar dediğin gibi dalgınım ve zihnim çok dolu.’ dedi. Gülümseyerek, ‘O belli oluyor zaten. Peki, problem nedir?’ diye tekrar sordum.

‘Babamlar problem.’ dedi.

‘Nasıl yani?’ dedim.

‘Abi, babamlar zengin bir adam bulmuş, beni evlendirmek istiyorlar. Açıkçası, ben istemiyorum ama yapacak bir şeyim de yok. Ailemin maddi durumu belli, bende çalışmıyorum. Engelli maaşı, bakım parasından başka bir şeyim yok, tahmin edersin, onlar da benim cebime değil, ailemin cebine giriyor. Başını öne eğerek, ‘Yani maddi olarak hiçbir şeyim yok’ dedi.

“Öncelikle, hiçbir zaman hiçbir yerde böyle başını eğme. Ayrıca, sen engelli değilsin, sadece ayağın aksıyor, o da hiçbir şeye engel teşkil etmez. Ben böyle deyince Ceren, ‘Abi, o aksama ayağımdaki protezden oluyor. O protez olmasa yürüyemem,’ dedi. Her neyse, yürüyorsun ya, yeterli. Kendini eksik görme. Ayrıca, sen istemiyorsan, hiç kimse evlendiremez! Yalnız, şimdiye kadar çalışmamakla hata yapmışsın. ‘Abi, nereden iş bulabilirim, hangi işlerde çalışabilirim hiç bilmiyorum,’ dedi Ceren.”

‘Bana güveniyorsun, değil mi?’ dedim.

‘Yeni tanıştık ama evet, güveniyorum.’ dedi.

‘Şimdi, başın dik ve gülümseyerek evine gidiyorsun. Yarın bu saatlerde buraya geliyorsun, problemi çözüyoruz.’ Ceren, şaşkın şaşkın, ‘Nasıl çözeceğiz abi? Ne yapacaksın?’ dedi. ‘Sen karışma, yarın gel buraya, bir daha başını eğdiğini görmeyeceğim.’ dedim.”

Evet Arkadaşlar, şimdi bazılarınız ‘Kim bu Ceren? Ne oluyor?’ diyecek. Şöyle anlatayım, ben bu hikâyeyi kaleme alırken, sorunları daha net anlatmak için kendim yaşamış gibi anlatmaya çalıştım ve yarıda kestim. Ceren gibi birçok kızın var olduğunu göz önüne alıp birazcık düşünmenizi istiyorum. Ceren parka gelecek mi? Sorunları çözülecek mi? Kendi ayaklarının üstünde durabilecek mi? Engelli maaşı, bakım parası gibi şeyler neden engelli bireye değil de ailesine veriliyor? Bunları biraz düşünün bana mesaj ve mail yollayın. Sizden gelecek önerilere göre öykünün devamını haftaya şekillendirelim…

Yazan: Onur Ustaoğlu – Seslendiren: Meryem Coşkunca – Bolçi’nin Katkılarıyla Bolu Olay Gündem Gazetesi Konuşan Yazılar…

The post CEREN NE YAPMALI ? appeared first on Onur Ustaoğlu Proje ve Eğlence Merkezi.

Siz bu satırları okurken ben çoktan tatilimi bitirip Bolu’ya dönmüş ve yeni yeni projeler düşünmeye başlamış olacağım. Şimdi sen tatilde miydin? Eğer tatildeysen, niye yazı yazdın dediğinizi duyar gibiyim. Evet, yaklaşık 10 gün Bolu’dan biraz uzaklaştım. Ancak yazmayı bırakmadım. Zaten bence bir yazar olmanın en iyi tarafı da bu, yani nerede olursanız olun yazabilmeniz ve insanlara bir şeyler anlatabilmeniz. Ayrıca, ben yazmayı seviyorum. Bunun için hem tatil yapma hem de yazı yazma kabiliyetim var.

Neyse, size bu tatil esnasında düşündüğüm ve kafamda proje gibi şekillendirdiğim bir düşüncemi anlatmak istiyorum.

Öncelikle biraz empati yapmanız için birkaç soru sormak istiyorum. Diyelim ki benim gibi yürüme probleminiz var ve şehir dışı yolculuklar yapıyorsunuz. Bu yolculuklar esnasında sizi en çok ne yorar ve gittiğiniz yerde en çok neden çekinirsiniz? Bir düşünün bakalım. Kalacak yerden mi? Hayır, mimari problemden mi? Hayır. Çünkü gerekli araç ve gereçler olduğunda zorlansanız da bir şekilde mimari sorunları aşıyorsunuz. Kalacak yer pek sorun olmuyor. Artık otellerimiz gerekli düzenlemeleri zaten yapmak zorunda, yani erişilebilirlik konusunda gayet dikkatli.

Peki ne? Dediğinizi duyar gibiyim. Hemen açıklayayım.

Beni ve yanımdakileri bu yolculuklar sırasında en çok zorlayan şey, akülü aracı otomobilin bagajında taşımak. Düşünsenize, 80 kiloluk bir şeyi hep arabanın bagajında taşımak zorundasınız. Şehir dışı yolculuklarında bu araçlar otomobilin bagajına konuldu mu? Zaten diğer eşyaları koyamıyorsunuz. Gittiğim yerde en çok çekindiğim konu da bu araçların herhangi bir şekilde arıza yapması. İnanın, bir arıza halinde yaptıracak usta bulamazsınız. Yenisini almaya kalksanız, bu araçlar çoğunlukla ithal edildiği için ülkemizde de döviz fiyatları arttığı için şu anda bir akülü araç almaya kalksanız 50-100 bin TL civarında. Hadi bırakın akülü aracı, en basit manuel tekerlekli sandalyeler bile 5 bin TL’den başlıyor. Yani durum böyleyken eğer aracınızda bir sıkıntı olursa çıktığınız tatil, tatil olmaktan çıkar.

Şimdi beni iş insanları, girişimciler ve yerel yönetimler iyi dinlesin. Biz aslında anlatmaya çalıştığım zorlukları ve endişeleri çok kolay bir şekilde çözebiliriz. Günümüzde her türlü otomobil kiralanıyor. Birçok insan otomobili olmasa bile bir kiralama firmasından ihtiyaç duyduğu otomobili kiralayabiliyor. En önemlisi de kiralanan otomobillerin tüm bakımlarının yapılmış ve yolda kolay kolay sıkıntı çıkarmayacak şekilde olması.

Peki, biz aynı sistemi akülü tekerlekli sandalyeler ve manuel tekerlekli sandalyeler için oluşturamaz mıyız? Yani, diyelim ki bir tekerlekli sandalye kullanıcısı bilmediği bir şehre bir iş için gittiğinde orada ihtiyaç duyduğu akülü ya da manuel sandalyeyi ihtiyaç duyduğu süre boyunca kiralayabilse ve araçlara gerekli bakımlar yapıldığı için bozulacak diye bir endişe duymadan, yük taşımadan ihtiyaçlarını giderebilse güzel olmaz mı? Hatta belki bu proje için özel web siteleri ve telefon uygulamaları çıkarılabilir. Böylece projeye ulaşılabilirlik artırılabilir, bir yere gitmeden araçlar kiralanabilir.

Şimdi, Onur, “İyi diyorsun da o araçları kiralayacak kaç engelli olabilir ki?” sorusunu soruyorsunuz, değil mi? Aslında bu soruyu biraz araştırdığınızda etrafınıza baktığınızda çok kişi olduğunu göreceksiniz. Özellikle tatil yerlerinde ve Abant, Gölcük gibi yerlerde inanın bu proje çok işe yarar, erişilebilirliği çok artırır. Bu yüzden bence üstünde düşünmeye değer!

Bakın, arkadaşlar, biliyorum, bahsettiğim şey yeni bir iş alanı. Bu yüzden ilk okuduğunuzda “Böyle bir şey olur mu?” demeyin, biraz düşünün, empati yapın ve engellenen bir bireyin zaman zaman tatil yapabileceğini, zaman zaman da iş için böyle bir projeye ihtiyaç duyabileceğini unutmayın. Eğer biz bu ve bunun gibi projeler üzerinde çalışıp hayata geçirebilirsek, ulaşılabilirliği bir adım daha ileri götürürüz. Böylece engelleri daha çabuk aşmış oluruz…

Yazan: Onur Ustaoğlu – Seslendiren: Fatma Gül Demir – Bolçi’nin Katkılarıyla Bolu Olay Gündem Gazetesi Konuşan Yazılar…

The post İNOVATİF BİR PROJE ÖNERİSİ ! appeared first on Onur Ustaoğlu Proje ve Eğlence Merkezi.

Bu yazıları takip edenler benim sanata olan ilgimi bilirler. Sinema ve tiyatro izlemeye bayılırım, yani şöyle söyleyeyim: Küçükken Deve Kuşu Kabare’yi Zeki Alasya ve Metin Akpınar’ın oynadığı oyunları dinleyerek ve izleyerek büyümüş yetişmiş biriyim. Nasıl yani, tiyatro dinlenir mi? Demeyin. O zamanın koşullarında video oynatıcımız yoktu. Deve Kuşu Kabare’nin tüm oyunlarının ses kasetleri vardı. Teybe takardım, dinlerdim ve sahneleri de gözümde canlandırırdım.

Tabii, sonra video oynatıcılar çıktı. Bu oyunları görsel olarak da izleme şansı buldum. Yaklaşık 35-40 yıl önce usta sanatçılar tarafından oynanan bu oyunların repliklerini şimdi bile sorsanız baştan sona söyleyebilirim. Aynı şekilde Kemal Sunal, Şener Şen ve daha sayamayacağım birçok değerli ustanın oynadığı sinema filmleri de aklımdadır. Bilmiyorum, ama bu tiyatro oyunları ve sinema filmlerinin bana çok şey kattığını hissediyorum. Bizim nesil, bu sanatçılarla büyüdüğü için çok şanslı bir nesildi.

Ayrıca, bu ustaları izlemiş ve dinlemiş biri olarak şu anda filmlerde ve tiyatro oyunlarında kullanılan isimlerin değişmesi dışında işlenen sorunların güncelliğini kaybetmediğini söyleyebilirim. Gerçekten, bu oyunların ve filmlerin güncelliğini koruması sanatçılar ve yazarlar için büyük bir başarı. Ancak hala 35-40 yıl önceki sorunları yaşıyorsak ve çözememişsek, bu hepimizin düşünmesi gereken bir sorun. Öncelikle yetkililer, olmak üzere herkesin bu filmleri ve tiyatro oyunlarını tekrar izlemesi gerek. Hatta televizyonlarda falan tekrar tekrar gösterilmeli. Çoğu programdan ve diziden daha iyi reyting alacağına eminim.

Biliyorum, bu satırları okuyunca özellikle benim yaş grubumdaki insanlar o günleri hatırlayarak gülümsedi ve bana neden böyle başladın diye soruyorlar. Şöyle açıklayayım: Biliyorsunuz, geçtiğimiz Pazar günü ülkemizde seçim vardı. Bu seçim esnasında sosyal medyada bir videoya denk geldim. Bir tekerlekli sandalye kullanıcısı arkadaşımız. Yanlış hatırlamıyorsam İstanbul’daki bir okulda okulun giriş ve çıkış rampalarından inip çıkarken çok zorlanmış ve videoda ‘Ben 2 hafta öncede buraya geldim, yaşadığım zorlukları yetkililere de anlatmıştım ve maalesef okul yetkilileri bu konuda bir çalışma yapmamışlar. Şimdi bir de yağmur yağıyor, ben bu dik ve kaygan rampadan nasıl inip çıkacağım?’ diyordu.

İnerken ve çıkarken oradaki insanlardan yardım istedi, 2-3 kişi zorlanarak rampadan çıkıp inmesine yardımcı oldular. Biliyorum ki bu arkadaşımızın yaşadıkları yeri konumu fark etmeden ülkemizdeki birçok okulda yaşandı. Burada sorgulamamız gereken, bu sıkıntıların yaşandığı okullarda o rampalar neden o kadar dik ve kaygan malzemeden yapılmış? Yani burada sadece seçimlerde gelen arkadaşlarımız değil, orada eğitim alan tekerlekli sandalye kullanıcılarını da düşünmek lazım. Onlar ne yapıyor?

Bir de bu rampa işinin standardı yok mu? Bildiğim kadarıyla mimar arkadaşlar standart yani bir tekerlekli sandalye kullanıcısının tek başına çıkıp inebileceği rampaların yüksekliğini ve genişliğini gayet iyi biliyorlar, yani standart bir ölçü var. Erişilebilirlik konusunda kanunlarımız, yasalarımızda var. Ancak nedense bu duvar tipi rampalar, yıl 2023 olmasına rağmen hala kamu binalarında bile karşımıza çıkıyor.

Yani millet uzaya gitmeye çalışırken biz duvar tipi rampalara çıkmaya çalışıyoruz ve ben yaklaşık 12 yıl önce yazılara başlarken bunları yazıyordum, şimdi yine aynı şeyleri yazıyorum. Evet, 12 yıldır ilerledik ve geliştik, ama bana sorarsanız bu ilerleme ve gelişme 5 arpa boyundan fazla değil. Şimdi bana kızacaklar olabilir, ancak biz hala bir okuldaki engelli rampasına çıkarken ve inerken bunları yaşıyorsak, hala bakış açımız ‘Aman canım, buraya kaç tekerlekli kullanıcısı gelecek ise’ durup bir düşünmeliyiz

Hep diyorum, ilk önce bu konulara bakış açımız değişmeli. ‘Engellenen bir bireyin gerekli şartlar sağlanırsa tek başına her şeyi yapabileceğini, onu esas engelleyenin gözden kaçırılan veya yapılmayan şeyler olduğunu’ unutmayalım. Eğer biz bunları yapabilirsek, yani sorunlara farklı bakmayı ve çözmeyi öğrenebilirsek, inanın bana 40 yıl önceki filmler, tiyatro oyunları, yazılar güncelliğini yitirir. Bizde hem engelleri aşarız, hem yaşadığımız çağın güncel konularıyla uğraşırız…

Yazan: Onur Ustaoğlu – Seslendiren: Özge Nur Dilber – Bolçi’nin Katkılarıyla Bolu Olay gündem Gazetesi Konuşan Yazılar.

The post NEDEN HALA GÜNCEL ? appeared first on Onur Ustaoğlu Proje ve Eğlence Merkezi.

Biliyorsunuz fiziksel engellenen bir birey olarak özellikle yağışlı ve soğuk havalarda dışarı pek çıkamam. Çoğunlukla evde bilgisayarın ve televizyonun başında vakit geçiririm. Ama özellikle televizyon programlarında seçiciyimdir. Şöyle söyleyeyim bana bir şeyler katmayacak keyif vermeyen programları izlemem. Maalesef bu açıdan TV programlarına baktığımda son yıllarda pekte izlenecek program olmadığını üzülerek söylemek zorundayım

Artık yapımcılar ve programı sunanlar konuklarına bile nasıl davranacaklarını bilmiyorlar ve özen göstermiyorlar. Herkes reyting denen şeyin peşine takılmış. Amaçları örnek olmak, insanlara faydalı olmak değil. Hâlbuki televizyon denilen kutuya iş yapanlar öncelikle insanlara örnek olmaya çalışmalı. Mesela şimdi ben ve benim gibi engellenen bir insan bir programa gitse inanın bana ne yapacaklarını nasıl davranacaklarını bilemezler.

Televizyonlarımızda engellenen bireylere nasıl davranacağını bilen ve bence herkese örnek olması gereken isimler bir elin parmaklarını geçmez işte onlardan biride Zahide Yetiştir. Onur arkadaşına torpil yapma dediğinizi duyuyorum. Böyle diyenlere torpil falan yapmadığımı yeri geldiğinde Zahide’yi arayıp öyle yapmasaydın daha iyi olurdu dediğimi söylemek isterim niye örnek alınması gerek dediğimi yaşanan bir olayla anlatmak istiyorum. “Bu arada biliyorum burada Zahide Hanım diye hitap etmem gerek ancak yaklaşık 25 yıllık arkadaşız bu yüzden izninizle Zahide Yetiş’e ismiyle hitap ederek olayı anlatmak istiyorum.”

Bir gün Zahide Yetiş bir canlı yayında yanlış hatırlamıyorsam cam kemik rahatsızlığı olan bir arkadaşımızı konuk almıştı. Arkadaşımızın boyu kısaydı Zahide ile önce bir süre ayakta sohbet ettiler. Ayakta sohbet ederlerken Zahide hiç eğilmedi. Ancak daha sonra sandalyelere oturdular.

Tabii o sırada Zahide ile arkadaşlığımızı ve aramızdaki iletişimi bilenler beni aradı. Zahide Yetiş niye eğilmedi yaptığı yanlış değil mi? diye sordular. Bence yanlış değil dedim. Eğilseydi yanlış olurdu dedim niye dediler? Çünkü Zahide eğilmeyerek onun her konuda eşit olduğunu göstermek istedi. Ayrıca Zahide niye eğilsin, diz çöksün ki “ birine evlenme falan teklif etmeyecekse diz çökmeye gerek yok” zaten belli bir süre sonra sandalyeye oturdular ikisinin de boyu eşitlendi demiştim.

Bana soruyu soranlar hem gülmüştü hem de biz hiç böyle düşünmemiştik demişlerdi. Bunu Zahide ye anlattım mı hatırlamıyorum. Nasıl olsa bu yazıları takip ediyor. Okuyunca Onur yine benimle uğraşmışsın diyecek neyse şaka biryana biz nerde nasıl davranacağımızı bilmeyen bir toplum olmaya başladık. Bununda nedeni bence eğitimsizlik, geçenler de bir videoda izledim göremeyen ve karşıdan karşıya geçmek isteyen bir insanı yardım edeceğim diye birden arkadan kucaklayıp bastonunu havaya kaldırıp sürükleyerek yolun karşına geçirdiler

Düşünsenize göremiyorsunuz ve haberiniz yokken arkanızdan biri sarılıp elinizdeki bastonu havada sallaya sallaya adeta sürükleyerek sizi yolun karşısına geçiriyor ya da boyunuz kısa diye biri durup dururken önünüzde eğiliyor diz çöküyor bu durumlarda olsanız ne hissedersiniz? Ben hiç hoş şeyler hissetmem! “Şimdi yardım etmeyelim mi diyeceksiniz?” tabii yardım edilecek ancak karşımızdakini kırmadan incitmeden empati yaparak davranmalıyız. Karşımızdakinin de insan olduğunu ve bizimle eşit olduğunu unutmamalıyız zaten bunları unutursak yapılan şey yardımcı olmak değil başka bir şey oluyor.

Peki, bu sorunları nasıl çözeriz noktasında biraz düşünürsek

Karşımıza eğitim ve bilinçsiz olduğumuz çıkar. Bu bilinci de her ne kadar modasını geçmiş gibi gözükse de televizyon denilen sihirli kutu ile yapabiliriz çünkü biz vaktini televizyon karşısında geçiren bir toplumuz. Dolaysıyla o ekrandaki insanlarla üzülüp seviniyoruz ve onları örnek alıyoruz. Eğer televizyonda örnek alınan bir kişi çaktırmadan bunları işlerse inanın bana bu davranışlar düzelir ve böyle olaylar yaşanmaz…

Yazan: Onur Ustaoğlu – Seslendiren: Meryem Coşkunca – Bolçi’nin Katkılarıyla Bolu Olay gündem Gazetesi konuşan Yazılar…

The post SİZ OLSANIZ NE HİSSEDERSİNİZ ? appeared first on Onur Ustaoğlu Proje ve Eğlence Merkezi.

Geçenlerde bir arkadaşımla sohbet ederken konu konuyu açtı ve bana yeni kitabın konusu ne diye sordu? Bende Ankara’dan tekerlekli sandalye kullanıcısı yakışıklı bir genç Bolu’daki üniversiteyi kazanıyor ve Bolu’ya gelip eğitim almaya başlıyor dedim. Peki, bu çocuğun annesi babası gelmiyor mu, dedi. Hayır, onların Ankara’da işleri var oradan çocuklarına maddi olarak destek çıkmaları gerekiyor dedim.

Bunun üzerine, Onur tekerlekli sandalyedeki bir kişinin tek başına yaşaması zor olmaz mı, ben olsam yalnız bırakmam çocuğumu, dedi. Niye zor olsun ki gerekli şartlar sağlandığında bir engellenende tek başına yaşayabilir dedim.

Aslında bu öyküyü böyle anlattığım herkes aynı yere takılıyor. Engellenen bir insan tek başına yaşayamaz diye bir algı var toplumda. Bu algı yanlış bence bir insanın doğru karar verme yeteneği varsa bilinci açıksa tek başına her şeyi yapabilir. Yeter ki gerekli düzenlemeler yapılsın ve birey yerine koyulsun bu arada tabii ki kitabın öyküsünde çeşitli sürprizler var ve ben iddialıyım kitap çıktıktan sonra bu öykü bir sinema filmine ya da fazla uzatmamak şartıyla bir diziye konu olabilir. Neyse biz bir kitabı hazırlayalım da sonrasına bakacağız.

Bu arada hazır birey olmak demişken biliyorsunuz geçtiğimiz Pazar günü tüm ülkede seçim vardı. Ben seçimden önce birkaç hafta herkes gibi seçilecek adayları ve seçilirlerse ne yapacaklarını dikkatli bir biçimde takip etmeye çalıştım. Herkes birçok vaatte bulundu. Engelli maaşlarına zam, Engelli bakım aylıklarına zam diye. Bu paralar da engellenen kişinin annesinin adına bankaya yatacak dediler.

Ancak ben hiçbir adaydan “ Ben seçilirsem engellenen bireylerin çalışması için güvenli iş alanları oluşturacağım lafını duymadım.” Eğitim diyen adaylar vardı ancak onlarında iş için eğitim değil günlük hayat için eğitim dediklerini düşünüyorum. Baksanıza hala engelli maaşı annelerin hesabına yatacakmış diyorlar. Bu bile söyleyenlerin engellenenleri bakıma muhtaç varlıklar gibi gördüklerinin ve konudan ne kadar uzak yaşadıklarının göstergesi çünkü zihinsel olarak yeterli olan arkadaşlarımızın bu paralar kendi bireysel banka hesaplarına yatırılmalıdır.

Sakın bana “ engellenenler bankaya gidemiyor para çekemiyor onun için böyle diyorlar demeye kalkmayın.” Bu sorun eskide kaldı. Artık internet diye bir şey var yani bankaya gidip para çekmeye gerek yok. Sağlıklı karar verme yeteneğine sahip bir birey cep telefonu, tablet ve bilgisayar gibi cihazları kullanarak her türlü alışveriş ihtiyaçlarını evden çıkmadan bir parmak hareketiyle giderebiliyor. Bu da zaten pandemi döneminde herkesin yaptığı bir şeydi hatırlayın o günleri bankaya gitmeden nasıl yaşadınız.

Dolaysıyla artık engellenenlerin özellikle engelli maaşı verilirken aileye değil engelli bireyin gelirine bakılmalı çünkü annemin babamın ya da kardeşimin cebindeki para bir engellenen olarak beni ilgilendirmez. Ayrıca ihtiyacı olmayan yani çalışıp üretebilecek durumda olan engellenen arkadaşlara yetenekleri doğrultusunda iş eğitimi verilmeli. Güvenli iş alanları oluşturulup bu insanların bu iş alanlarında çalışması sağlanmalı.

Bunları yapmadığınız ve hala eski düşüncelerle olaylara yaklaştığınız için çoğu anne evladım benden çok yaşarsa kim bakacak endişesinde. İşte endişeleri bu söylediklerimi uygulayarak engellenen arkadaşlarımızı birey olarak görerek eğitip çalışmasını ve kendi emeğinin karşılığını almasını sağlayabilirsek gideririz.

Bakın arkadaşlar dünya değişiyor bizim bu konulardaki düşüncelerimizi geliştirmemiz yeni fikirler üretmemiz ve her insanı ilk önce birey olarak görmemiz gerek. Eski düşüncelerle eski yaklaşımlarla engellenen insanları ayrıştırmakla hiçbir yere varamayız insanları mutlu edemeyiz. Yaşadığımız ve yaşayacağımız seçimler, bunları yetkililere göstermek için bir fırsattır. Eğer yetkililer benim anlatmaya çalıştığım olaylara bu bakış açısı ile yaklaşırlarsa ülkedeki herkesin bakış açısı değişecektir ve hiç kimse engellenen bireyler tek başına yaşayabilir mi sorusunu sormayacaktır. Böylece belki de beyinlerdeki en büyük engeller aşılmış olacaktır…

Yazan: Onur Ustaoğlu – Seslendiren: Fatma Gül Demir – Bolçi’nin katkılarıyla Bolu Olay Gündem Gazetesi Konuşan Yazılar

The post VAATLER ARASINDA BUNLAR OLMALI ! appeared first on Onur Ustaoğlu Proje ve Eğlence Merkezi.

Hepimiz insan olarak hayatta seçimler tercihler yaparız ve bu yaptığımız tercihler ve seçimler aslında hayatımızı şekillendirir. Biliyorsunuz pazar günü bu ülkeyi yönetecek kişileri seçeceğiz 18 yaşını doldurmuş sağlıklı karar verebilen her Türk vatandaşı bu seçime katılabilecek. Tabii engellenen arkadaşlarımızda bu hakka sahip, Hatta bu seçimde seçmen bilgileri alınırken bize engelimizi bildirmemiz gerektiği söylendi. Ortopedik veya Görme engelli diye yazıldı. Seçmen bilgilerini bu şekilde düzelttirmek için baya bir uğraştım. Neyse bu konulara girmeyelim yalnız bir dahaki seçimde bu bilgilerin e-devlet üstünden değiştirilmesi veya güncellenmesi sağlanmalı diye düşünüyorum.

Bu arada mücadele etmeyi sevdiğim için hep beni mi buluyor bu problemler anlamadım. Geçtiğimiz hafta oy kullanacağım binaya bir bakayım dedim. Fiziksel şartların uygun olmadığını binanı girişinde 3 basamak olduğunu ve her hangi bir giriş çıkış rampası olmadığını gördüm. Mahallemizin muhtarını ve yetkilileri aradım. Bu binaya bir tekerlekli sandalye kullanıcısı olarak girip oy kullanamayacağımı söyledim

Onlarda Onur biz bahçeye inip senin oyunu alırız cevabını verdiler. Ancak bu cevap hiç hoşuma gitmedi. Niye derseniz? Seçim günü yetkililerin sandık başından kalkması bahçeye çıkması ve benim oyumu bahçede kullanmam kurallara tamamen ters bir şey hem sadece ben değilim ki koskoca mahalle yaşlısı var, engelleneni var, hastası var onlar ne olacak diye düşündüm.

Seçim işleriyle uğraşan arkadaşları aradım olayı anlattım ne yapmam gerektiğini sordum. Onlarda “Onur bu olayı hiç kimsenin inisiyatifine bırakma o gün ne olacağı belli olmaz ilçe seçim kuruluna bir dilekçe ver onlar gereğini yapıp bu sorunu çözümlemesi gerek dediler” dilekçe yazayım da yetkililer zaten biliyorlar sorunu ve zaten cevap verdiler.

Ne yaparım diye düşünürken aklıma Bolu Belediyesinde çalışan arkadaşlar geldi. Belediyedeki arkadaşlara durumu anlatınca sağ olsunlar çok ilgilendiler binaya bakmaya gelmişler rampa yapılacak yerin ölçüsünü almışlar. Seçim gününe kadar sorunu çözeceklerini söylemişler. Peki, bu sorunu ilgili yerlere iletmeseydim ses çıkarmasaydım ne olacaktı? En temel hakkım olan oyumu bile belki de kullanamayacaktım.

Burada sorulması gereken biz en temel haklarımız için niye bu kadar mücadele veriyoruz? Yasalarda bırakın kamu binalarını normal konutlara bile engellenenler için rampa zorunluluğu getirildi. Bahsettiğim bina bir kamu binası olmasına rağmen şimdiye kadar niye rampa yapılmamış ve seçim için bu bina seçilirken erişile bilirliğe niye dikkat edilmiyor?

Ben bunun cevabını da şöyle anlatayım “ kaç engellenen oy kullanacak ki,” gelenleri de karga tulumba çıkartırlar. Uğraşmaya gerek yok deniliyor. Türkiye’nin %12 si engellenen bireylerden oluştuğu unutuluyor. “Buda 2005 yılında resmi kayıtlarla belirlenen rakam. O zamandan beri hiçbir istatistiki çalışma yok.” Neyse bu sayı bile olsa ülkemizde yaklaşık 10 milyon engellenen yaşamakta ama yapılan ya da yapılmayan şeylerden sadece engellenenler etkilenmiyor onlarla birlikte yaşayan aileleri ve arkadaşları da etkileniyor Bunları eklersek 10 milyon rakamı 35 – 40 milyonu buluyor.

Düşünebiliyor musunuz? Yapılan ya da yapılmayan şeylerden bu kadar kişi direk ya da dolaylı biçimde etkileniyor. Peki, Türkiye’nin nüfusu kaç? 83 milyon civarında aslında bu sayılar şunu gösteriyor. Seçimlerde sadece engellenenler aileleri ve arkadaşları bir araya gelip oy verse, oy verdikleri kişi rahatlıkla kazanır.

O yüzden yetkili arkadaşlara sesleniyorum. Engellenenler ve yanındaki kişiler için binaların erişilebilir olması çok önemli bu konuya biraz dikkat lütfen, unutmayın herkesin insanca sandık başında oy kullanmaya özgürce tercih yapmaya hakkı vardır. Engellenen arkadaşlarım ne olur Pazar günü oy kullanmayı ihmal etmeyin. Unutmayın oy kullanırsanız ülke yönetiminde söz sahibi olursunuz söz sahibi olursanız anlatmaya çalıştığım gibi engelleri kimse atlayamaz bizlerde böylece daha engelsiz, daha özgür, insanların daha çok gülümsediği bir ülkede yaşarız…

Yazan Onur Ustaoğlu Seslendiren: Özge Nur Dilber – Bolçi’nin Katkılarıyla Bolu Olay Gündem Gazetesi Konuşan Yazılar…

The post BAKMASAYDIM NE OLACAKTI ? appeared first on Onur Ustaoğlu Proje ve Eğlence Merkezi.